บทที่4

​ตลอดทั้งราตรีนั้น จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวขาวแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน!

​แม้สาวใช้จะเดินออกไปแล้ว และเซิ่นหว่านชิงจะล้มตัวลงนอนเข้าสู่ห้วงนิทราไปนานแล้ว ทว่าเจ้าแมวตัวป่วนที่มุดหัวอยู่ใต้เบาะรองนั่งกลับยังมีอาการใจสั่นระรัว ภาพหัวไหล่เนียนละเอียดและผิวพรรณขาวผ่องดุจหยกสลักยังคงติดตา ตลบอบอวลอยู่ในหัวสมองของบุรุษวัยเบญจเพสผู้ถือครองพรหมจรรย์มาทั้งชีวิต!

​ยุบหนอ พองหนอ... ขันติหนอ... สตรีก็แค่ก้อนเนื้อและกระดูก!

​จ้าวหลิงเซียวพยายามสวดท่องตำราพิชัยสงครามและบทสวดมนต์ในใจเพื่อดับกิเลส ทว่ายิ่งพยายามลืม อาการใจเต้นโครมครามก็ยิ่งกำเริบหนัก เขาพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมา เอาอุ้งเท้าปิดตาบ้าง เอาหางมาปิดหน้าบ้าง กว่าความง่วงงุนจะเข้าครอบงำ ท้องฟ้าด้านนอกก็เริ่มทอแสงสีทองเสียแล้ว

​...

​ยามเฉิน (07.00 - 08.59 น.)

​ณ ท้องพระโรง บรรยากาศการว่าราชการเช้าวันนี้กลับดู ‘แปลกประหลาด’ ไปจากทุกวัน

​เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ที่เตรียมใจมาโดนด่าทอ ต่างลอบมองหน้ากันด้วยความฉงนฉงาย เมื่อพบว่าพญายมเดินดินที่นั่งอยู่หลังม่านมุก... วันนี้กลับเงียบสงบผิดปกติ

​จ้าวหลิงเซียวในชุดผู้สำเร็จราชการแผ่นดินนั่งหลังตรงแหน่ว มือหนึ่งถือพู่กันค้างไว้กลางอากาศ ทว่าดวงตาคมกริบที่เคยดุดันและจับผิดผู้คน กลับตาลอย เหม่อมองออกไปในความว่างเปล่าอย่างไร้จุดหมาย คล้ายกับว่าสติสัมปชัญญะของเขาไม่ได้ประทับอยู่ในท้องพระโรงแห่งนี้

​ขุนนางกรมอาญาผู้หนึ่งกำลังรายงานคดีอุกฉกรรจ์ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อรายงานจบ เขาก้มหน้ารอรับคำด่า ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงัน...

​“ท... ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ?” ขุนนางผู้นั้นเรียกเสียงแผ่ว

​“อืม... ขาวมาก” จ้าวหลิงเซียวพึมพำเสียงหลง ลอยๆ ออกมา

​“เอ๊ะ? ข... ขาวหรือพ่ะย่ะค่ะ? คดีฆาตกรรมนี้มีสิ่งใดขาวหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ขุนนางหน้าเหวอ

​จ้าวหลิงเซียวสะดุ้งเฮือก สติสัมปชัญญะถูกดึงกลับมาเข้าร่างอย่างฉับพลัน เขาแสร้งกระเบียมไอแก้เก้อ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาแอบมีริ้วสีแดงพาดผ่านใบหูเล็กน้อย ก่อนจะรีบตวัดเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อน “ข้าหมายถึง... กระดาษฎีกาของเจ้านี่มันขาวสะอาดเกินไป! รายละเอียดคดีหละหลวมเยี่ยงนี้ นำกลับไปทำมาใหม่!”

​แม้ขุนนางผู้นั้นจะงุนงง แต่ก็ต้องรีบถอยกลับไป ทว่าพฤติกรรมเหม่อลอยและท่าทีแปลกๆ ของท่านอ๋อง ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเหล่าขุนนางเฒ่าไปได้ พวกเขาต่างคิดไปต่างๆ นานาว่า 'พญายมผู้นี้กำลังวางแผนทรมานผู้คนด้วยวิธีจิตวิทยาแบบใหม่เป็นแน่!'

​หลังเสร็จสิ้นการว่าราชการ จ้าวหลิงเซียวถูกเชิญตัวไปยังตำหนักฉือหนิง เพื่อเข้าเฝ้า 'ไทเฮา' (อดีตฮองเฮาของพระเชษฐา และเป็นพระมารดาของฮ่องเต้น้อย)

​ไทเฮาเป็นสตรีสูงศักดิ์วัยสามสิบเศษที่ยังคงความงดงามและเปี่ยมด้วยเมตตา นางมองผู้เป็นน้องสามีด้วยความเอ็นดูระคนอ่อนใจ

​“หลิงเซียว ปีนี้เจ้าอายุยี่สิบห้าแล้วนะ ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการก็มั่นคงแล้ว ทว่าจวนชินอ๋องของเจ้ากลับยังว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่อนุภรรยาคอยปรนนิบัติ” ไทเฮาตรัสพอนางจิบชา “เปิ่นกงหารือกับฮ่องเต้แล้ว เดือนหน้าจะจัดงานเลี้ยงชมบุปผาในอุทยานหลวง เชิญคุณหนูตระกูลใหญ่มาให้เจ้าเลือกสักคน ถือเป็นการแต่งตั้งพระชายาอย่างเป็นทางการ”

​จ้าวหลิงเซียวขมวดคิ้ว “ไทเฮา... กระหม่อมยังมีราชกิจล้นมือ เรื่องอิสตรีเหล่านั้นช่างน่ารำคาญนัก กระหม่อมมิอยากให้ใครมากวนใจพ่ะย่ะค่ะ”

​“ไม่ได้! นี่คือราชโองการ!” ไทเฮาแสร้งทำเสียงดุ ก่อนจะหยิบม้วนกระดาษรายชื่อขึ้นมา “เปิ่นกงคัดเลือกตระกูลที่เหมาะสมไว้แล้ว มีทั้งบุตรีตระกูลหวัง ตระกูลเว่ย ตระกูลหลิน ตระกูลมู่...”

​ไทเฮาร่ายรายชื่อตระกูลใหญ่ไปเรื่อยๆ ทว่าจ้าวหลิงเซียวที่นั่งฟังอยู่กลับขมวดคิ้วแน่นขึ้น ในใจของเขาไม่ได้จดจ่อกับรายชื่อพวกนั้นเลย ทว่าเมื่อฟังจนจบ เขากลับรู้สึกขัดใจอย่างประหลาดที่ไม่ได้ยินชื่อของตระกูลหนึ่ง

​“เดี๋ยวก่อนพ่ะย่ะค่ะ... แล้วตระกูลเซิ่นเล่า?”

​สิ้นคำถามของจ้าวหลิงเซียว ตำหนักฉือหนิงพลันเงียบกริบ

​ไทเฮาชะงัก เลิกคิ้วขึ้นสูงพลางมองหน้าน้องสามีด้วยสายตาจับผิด “ตระกูลเซิ่น? เจ้าหมายถึง... จวนราชครูเซิ่นกั๋วไท่ ศัตรูคู่อาฆาตของเจ้าน่ะหรือ?”

​จ้าวหลิงเซียวรู้ตัวว่าเผลอหลุดปาก ทว่าด้วยความทะนงตัว เขาจึงแสร้งปั้นหน้าขรึม ยกจอกชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อน “ราชครูเซิ่นเป็นขุนนางใหญ่ มีหน้ามีตาในราชสำนัก หากไทเฮาจัดงานเลี้ยงดูตัวแล้วละเว้นตระกูลเซิ่นไป เกรงว่าจะเป็นการหักหน้าและทำให้ถูกครหาได้ว่าราชสำนักลำเอียงนะพ่ะย่ะค่ะ”

​ไทเฮาหรี่ตามองบุรุษตรงหน้า มุมปากค่อยๆ ยกยิ้มอย่างรู้ทัน “หึ... ห่วงใยหน้าตาศัตรูตั้งแต่เมื่อใดกัน ทว่าหลิงเซียว... ตระกูลเซิ่นนั้นมีบุตรสาวเพียงคนเดียวคือ ‘เซิ่นหว่านชิง’ แม้นางจะอายุสิบแปดปี ซึ่งเลยวัยปักปิ่นมาแล้ว แต่ก็ถือว่าไล่เลี่ยเหมาะสมกับเจ้าที่เป็นบุรุษวัยเบญจเพสพอดี...”

​ไทเฮาโน้มตัวไปข้างหน้า กระซิบถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียน “บอกเปิ่นกงมาตามตรง... เจ้าแอบพึงใจคุณหนูใหญ่ตระกูลเซิ่นผู้นั้นอยู่ใช่หรือไม่!”

​“พ... พรวด!”

​ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินสำลักน้ำชาจนเสียกิริยา! ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยวางมาดนิ่งขรึม บัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและลำคอ เขาตบหน้าอกตัวเองเบาๆ พลางรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน

​“ไทเฮาตรัสเหลวไหลอันใดพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมหรือจะพึงใจสตรีหน้าเหม็น... เอ้ย! สตรีปากร้ายเยี่ยงนั้น! กระหม่อมเพียงเห็นว่าตระกูลเซิ่นเป็นตระกูลใหญ่ ย่อมมีสตรีมากมายหลายจวน ทั้งจวนสายรอง สายย่อย... ก็แค่เชิญๆ มาให้หมดจะได้ไม่น่าเกลียดต่างหากเล่า!”

​ไทเฮาหลุดหัวเราะเสียงใส เอ่ยขัดขึ้นมาอย่างใจเย็น “แต่ราชครูเซิ่นรักเดียวใจเดียว มีฮูหยินเพียงคนเดียว ไร้ซึ่งอนุภรรยาและบ้านสายรอง ตระกูลเซิ่นมี ‘เซิ่นหว่านชิง’ เป็นคุณหนูเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น... เจ้าจะไม่รู้เรื่องนี้เชียวหรือท่านอ๋อง?”

​ราวกับมีลูกศรปักฉึกเข้ากลางหลัง! จ้าวหลิงเซียวถูกต้อนจนมุม ข้ออ้างที่อุตส่าห์ปั้นแต่งขึ้นมาถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่น ความอับอายระดับที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนทะลักทลายเข้ามาจนเขาทำตัวไม่ถูก

​เมื่อเห็นสายตาล้อเลียนของไทเฮาและเหล่านางกำนัลที่แอบอมยิ้ม พญายมแห่งราชสำนักก็ไม่อาจทนรักษาภาพพจน์ได้อีกต่อไป เขาลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง ประสานมือคารวะอย่างเร่งรีบ

​“ก... กระหม่อมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า กองทัพอุดรมีรายงานด่วนส่งมา ต้องรีบกลับไปจัดการโดยเร็ว! ส่วนเรื่องรายชื่อ... ไทเฮาจะเชิญผู้ใดก็สุดแล้วแต่พระทัยเถิด กระหม่อมทูลลา!”

​พูดจบ ชินอ๋องผู้กุมอำนาจล้นฟ้าก็สะบัดแขนเสื้อ หันหลังเดินจ้ำอ้าวออกจากตำหนักฉือหนิงไปด้วยความเร็วราวกับกำลังหนีทัพ ทิ้งให้ไทเฮามองตามแผ่นหลังกว้างนั้นแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ

​“ขันทีหลี่... รีบส่งเทียบเชิญไปที่จวนราชครูเซิ่นเดี๋ยวนี้เลยนะ บอกว่าเปิ่นกงเจาะจงเชิญคุณหนูเซิ่นหว่านชิงเป็นพิเศษ!”