บทที่8

​ยามเหม่าบรรจบยามเฉิน ท้องพระโรงอันโอ่อ่าที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงถวายรายงานและบรรยากาศอันตึงเครียด วันนี้กลับตกอยู่ในความเงียบงันปนสับสนวุ่นวาย

​เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เมื่อเบื้องหลังม่านมุกประดับทองคำกลับว่างเปล่า ไร้เงาของบุรุษสวมชุดเกราะหรือชุดขุนนางขั้นหนึ่ง ไร้รังสีอำมหิตที่มักจะแผ่ซ่านออกมากดทับจนพวกเขายืนตัวสั่น ‘พญายมเดินดิน’ แห่งราชสำนักต้าจ้าวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย! พวกขุนนางฝ่ายกังฉินต่างกระซิบกระซาบด้วยความหวาดผวา เกรงว่าชินอ๋องอาจกำลังลอบนำทัพไปกวาดล้างจวนของใครสักคนอยู่เป็นแน่

​ทว่าหารู้ไม่... บุรุษผู้กุมชะตาแผ่นดินที่ผู้คนทั้งเมืองหลวงกำลังหวาดหวั่น บัดนี้กลับสวมเพียงชุดลำลองสีนิลขลิบทอง ทิ้งฎีกากองโตสูงท่วมหัวไว้ที่ห้องทำงาน แล้วมาทำตัว ‘ลับๆ ล่อๆ’ อยู่ที่ริมระเบียงของตำหนักฉือหนิง!

​ณ โถงชั้นในของตำหนักไทเฮา กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยอวลผสานกับกลิ่นชาชั้นเลิศ

​จ้าวหลิงเซียวเร้นกายอยู่เบื้องหลังฉากกั้นไม้จันทน์แดงและม่านผ้าไหมโปร่งบาง ร่างสูงใหญ่ผ่าเผยที่เคยยืนหยัดกลางสนามรบอย่างไร้ความเกรงกลัว บัดนี้กลับพยายามหดตัวซ่อนซุ่มอย่างระแวดระวัง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่เคยใช้จ้องจับผิดผู้ทรยศ บัดนี้กลับหรี่ลงเล็กน้อย... ทอดมองสตรีโฉมงามที่กำลังนั่งชงชาอยู่เบื้องหน้าไทเฮาอย่างไม่วางตา

​เซิ่นหว่านชิงสวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนดุจผืนนภา เรือนผมดำขลับเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะประดับด้วยปิ่นหยกเรียบง่าย ท่วงท่าของนางยามตักใบชา รินน้ำร้อน และชำระล้างถ้วยกระเบื้องนั้นช่างพลิ้วไหว งดงามหมดจดราวกับภาพวาดของเทพธิดา

​จ้าวหลิงเซียวเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว สายตาของเขาจับจ้องไปที่มือนุ่มนวลขาวผ่องคู่นั้น... มือคู่เดียวกับที่อุ้มชูเขา ลูบไล้เส้นขนของเขา และปาดน้ำตาเมื่อคืนนี้ หัวใจของบุรุษวัยเบญจเพสที่เคยแห้งแล้งดุจทะเลทราย พลันเต้นกระหน่ำรุนแรงจนเขาต้องยกมือขึ้นทาบอก แอบซึมซับความงดงามของนางเงียบๆ ราวกับคนโง่งม

​ทว่า... มีหรือที่กิริยาแอบซ่อน(ที่ดูไม่ค่อยจะเนียนนัก) ของผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน จะรอดพ้นสายตาอันเฉียบแหลมของผู้เป็นนายหญิงแห่งวังหลังไปได้?

​ไทเฮาประทับอยู่บนตั่งไม้บุผ้านุ่ม ทรงยกจอกชาขึ้นจรดริมฝีปาก ทว่าหางพระเนตรกลับเหลือบไปเห็นชายผ้าคลุมสีนิลประดับลายมังกรสี่เล็บที่โผล่พ้นขอบฉากกั้นออกมาเล็กน้อย ผสานกับเงาร่างสูงใหญ่ที่สะท้อนผ่านม่านไหมบางเบา...

​ไทเฮาลอบแย้มพระสรวลกว้างจนตาหยี พระนางรู้เห็นเป็นใจทุกอย่างตั้งแต่ต้น!

​อารมณ์ขันของสวรรค์ช่างร้ายกาจนัก หลิงเซียวเอ๋ยหลิงเซียว... ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินที่ไม่เคยชายตามองสตรีใด จอมทัพผู้โหดเหี้ยมที่ด่าทออิสตรีว่าน่ารำคาญ บัดนี้กลับยอมโดดการว่าราชการเช้า ทิ้งบ้านทิ้งเมืองเพื่อมาแอบถ้ำมองคุณหนูใหญ่ตระกูลเซิ่นเชียวหรือ!

​ในวินาทีนี้ ไทเฮาทรงมั่นพระทัยเกินสิบส่วน ว่าน้องสามีผู้นี้ตกหลุมรักบุตรีของราชครูฝ่ายค้านเข้าอย่างจังเสียแล้ว!

​เมื่อเห็นบุรุษปากแข็งทำตัวลับๆ ล่อๆ ไทเฮาผู้ชื่นชอบการชมงิ้วโรงใหญ่จึงนึกสนุก ทรงแสร้งวางจอกชาลงพลางเอ่ยด้วยสุรเสียงที่ดังกังวานกว่าปกติเล็กน้อย เพื่อให้คนหลังม่านได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

​“หว่านชิงเอ๋ย ฝีมือการชงชาของเจ้านี่ล้ำเลิศนัก เปิ่นกงดื่มแล้วรู้สึกชุ่มคอชื่นใจเสียจริง สตรีที่เพียบพร้อมทั้งกิริยา มารยาท และสติปัญญาเช่นเจ้า... อายุสิบแปดปีแล้วกระมัง?”

​เซิ่นหว่านชิงค้อมศีรษะลงเล็กน้อย “เพคะไทเฮา”

​“อายุเพียงนี้ หากเป็นตระกูลอื่นคงมีแม่สื่อไปเหยียบธรณีประตูจนสึกแล้ว” ไทเฮาตรัสหยอกล้อ พลางเหลือบพระเนตรไปทางฉากกั้นไม้จันทน์ “บอกเปิ่นกงมาตามตรงเถิด ในใจของเจ้า... มีคุณชายตระกูลใด หรือ ‘บุรุษผู้ใด’ ที่หมายตาไว้เป็นพิเศษหรือไม่? หากมี เปิ่นกงจะได้เป็นธุระจัดการประทานสมรสให้”

​กึก!

​คนหลังม่านมุกสะดุ้งเฮือก! มือหนาของจ้าวหลิงเซียวเผลอกำขอบเสาไม้จันทน์แน่นจนแทบจะมีรอยร้าว ลมหายใจสะดุดกึก หูสองข้างผึ่งกางรอฟังคำตอบของสตรีตรงหน้าราวกับนักโทษรอฟังคำพิพากษา

​เซิ่นหว่านชิงชะงักไปเล็กน้อย นางยกยิ้มบางเบา ดวงตาดอกท้อหลุบต่ำลงอย่างสงวนท่าที “หม่อมฉันคุ้นชินกับความสงบในจวนราชครู และตั้งใจจะดูแลท่านพ่อท่านแม่ไปให้นานที่สุด... ยังมิได้มีบุรุษใดในดวงใจ และยังมิได้คิดเรื่องออกเรือนเพคะ”

​คำตอบนั้นทำเอาบุรุษที่แอบฟังอยู่ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทว่าความโล่งอกนั้นก็อยู่ได้เพียงชั่วจิบชา เมื่อไทเฮาทรงส่งเสียงหัวเราะคิกคัก และตรัสประโยคถัดมาที่ทำเอาพญายมเดินดินแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี!

​“ไม่เป็นไรๆ หากเจ้ายังไม่มีใครในดวงใจ เปิ่นกงก็เบาใจ...” ไทเฮาทรงทอดพระเนตรตรงไปยังเงาร่างหลังม่านไหมอย่างจงใจ รอยยิ้มบนพระพักตร์เบ่งบานดุจดอกมู่ตัน “เพราะเปิ่นกงรู้จักบุรุษอยู่ผู้หนึ่ง... ปากแข็ง เย่อหยิ่ง ทว่าตอนนี้กลับหลงใหลเจ้าจนตาละห้อย ถึงขั้นทิ้งการทิ้งงานมาแอบยืนสอดแนมเจ้าอยู่หลังม่าน! หากเจ้าสนใจ เปิ่นกงจะจับเขามัดใส่พานมอบให้เจ้าเสียเดี๋ยวนี้เลย ดีหรือไม่?”

​สิ้นสุรเสียงของไทเฮา เซิ่นหว่านชิงพลันเบิกตากว้าง หันขวับมองตามสายตาของพระนางไปยังฉากกั้นไม้จันทน์แดงทันที!

​ส่วนจ้าวหลิงเซียวนั้น... ใบหน้าหล่อเหลาพลันเห่อร้อนแดงซ่านไปถึงใบหู ร่างสูงใหญ่สะดุ้งโหยงราวกับถูกน้ำร้อนลวก เขารีบหมุนตัวตวัดชายเสื้อคลุม สะบัดปราณตัวเบาพุ่งทะยานหนีออกจากระเบียงตำหนักฉือหนิงไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ทิ้งไว้เพียงม่านผ้าไหมที่พัดปลิวไสว และเสียงสรวลอย่างอารมณ์ดีของไทเฮาที่ดังก้องไล่หลังมา!