10

"ลูกจะให้คนทราบเพียงว่าท่านพ่ออนุญาตให้ไปพักฟื้นจิตใจที่เรือนของมารดา มิใช่ย้ายออกจากสกุลเจ้าค่ะ"

ไป๋ฮ่าวซันถอนหายใจ เวลานี้เขามีเรื่องให้กังวลมากพอแล้ว ทั้งการตรวจสอบบัญชีของทางการ ทั้งความสัมพันธ์กับจางเหวินเต๋อที่กำลังสั่นคลอน

หากหว่านซินยังอยู่ในจวน ฮูหยินใหญ่กับอี้ว์หลานก็คงหาเรื่องทะเลาะกับนางไม่จบสิ้น ปล่อยให้ออกไปอยู่ห่าง ๆ สักระยะอาจเป็นการดีกว่า

"ก็ได้"

หว่านซินเงยหน้าทันที

"ท่านพ่อ..."

"ข้าอนุญาตให้เจ้าไปพักชั่วคราว แต่ห้ามก่อเรื่องให้สกุลไป๋เสียชื่อเสียง"

"ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ!"

"หากข้าเรียกตัว เจ้าต้องกลับมา"

"เจ้าค่ะ"

"แล้วอย่าคิดว่าการออกไปอยู่ข้างนอกหมายความว่าเจ้าจะทำอะไรก็ได้ตามใจ"

หว่านซินก้มศีรษะ

"ลูกจะจดจำคำสั่งของท่านพ่อไว้เจ้าค่ะ"

ไป๋ฮ่าวซันโบกมือ

"ไปเถอะ"

"ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ"

หว่านซินยอบกายคำนับ ก่อนเดินออกจากห้องด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม

เมื่อพ้นประตู นางจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ

สำเร็จอีกเรื่องแล้ว

สามวันต่อมา รถม้าคันเล็กแล่นออกจากจวนสกุลไป๋

หว่านซินนำสัมภาระติดตัวมาเพียงไม่กี่หีบ ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้า หนังสือ และของใช้ที่มารดาเคยมอบให้

เรือนเก่าของมารดาตั้งอยู่ในย่านที่เงียบสงบกว่าจวนสกุลไป๋ แม้ไม่ใหญ่โต แต่มีลานกว้างและสวนเล็ก ๆ อยู่ด้านหลัง

เมื่อรถม้าหยุดลง หว่านซินก้าวลงมายืนมองประตูไม้ตรงหน้า ความทรงจำในวัยเด็กค่อย ๆ ผุดขึ้นมา

ครั้งหนึ่งนางเคยวิ่งเล่นอยู่ในลานแห่งนี้ ขณะที่มารดานั่งคัดสมุนไพรอยู่ใต้ชายคา

"หว่านซิน จำไว้นะลูก สมุนไพรบางชนิดช่วยรักษาโรคได้ แต่หากใช้ผิดวิธีก็อาจเป็นอันตราย" เสียงของมารดาราวกับยังดังอยู่ข้างหู

หว่านซินยิ้มบาง

"ท่านแม่... ข้ากลับมาแล้ว"

สาวใช้ที่ติดตามมาหันมาถาม

"คุณหนู จะให้บ่าวขนสัมภาระเข้าไปเลยหรือไม่เจ้าคะ"

"อืม... ขนเข้าไปเถอะ" เมื่อเข้ามาด้านใน หว่านซินเดินสำรวจห้องต่าง ๆ ข้าวของส่วนใหญ่ถูกคลุมด้วยผ้าเพื่อกันฝุ่น แต่ยังอยู่ในสภาพใช้การได้

นางตรงไปยังห้องเก็บของของมารดา ก่อนเปิดหีบไม้ใบหนึ่งที่เคยเห็นตั้งแต่เด็ก

ภายในมีตำราสมุนไพรเก่า ๆ เครื่องมือชั่งยา และเอกสารหลายฉบับที่ห่อเก็บไว้อย่างดี

หว่านซินหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านทีละแผ่น

"รายการสินเดิม..." นางพึมพำ

มารดาเคยบอกว่าทรัพย์สินบางส่วนเป็นของที่ได้รับมาจากครอบครัวเดิม และเก็บเอกสารแสดงสิทธิไว้ต่างหาก

หว่านซินตรวจดูอย่างละเอียด มีทั้งรายการเครื่องประดับ เงินที่เคยฝากไว้กับร้านรับฝากทรัพย์ และเอกสารเกี่ยวกับทรัพย์สินบางรายการ

นางยังไม่อาจมั่นใจได้ว่าทุกอย่างยังคงอยู่ครบ จึงแยกเอกสารที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติมไว้ต่างหาก

"หากของเหล่านี้ยังอยู่..."

หว่านซินมองตำราสมุนไพรที่วางอยู่ข้างมือ

"ข้าก็อาจไม่จำเป็นต้องพึ่งเงินจากสกุลไป๋อีก"

นางเปิดตำราเล่มหนึ่ง หน้ากระดาษเก่ามีลายมือของมารดาเขียนกำกับไว้หลายแห่ง ทั้งชื่อสมุนไพร วิธีเก็บรักษา และข้อควรระวังในการใช้

หว่านซินลูบตัวอักษรเหล่านั้นเบา ๆ

"ท่านแม่เคยสอนข้าไว้ตั้งมากมาย..." นางยิ้ม

"ดูเหมือนถึงเวลาที่ข้าจะนำสิ่งที่ท่านสอนมาใช้แล้ว"

ความคิดหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น

ร้านสมุนไพร หากนางสามารถนำสินเดิมส่วนที่มีสิทธิใช้ได้มาเป็นทุน ซื้อสมุนไพรจากแหล่งที่เชื่อถือได้ และเปิดร้านเล็ก ๆ ของตนเอง นางก็จะมีรายได้โดยไม่ต้องรอเงินจากบิดา แต่การเปิดร้านไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องหาทำเล ตรวจสอบเงินทุน ติดต่อผู้ขายสมุนไพร และหาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแล

หว่านซินจึงหยิบกระดาษขึ้นมาเริ่มจดรายการสิ่งที่ต้องเตรียม

"อันดับแรก ตรวจสอบสินเดิมให้ครบ"

นางเขียนลงไป

"ต่อมา หาร้านที่เหมาะสม..."

ปลายพู่กันหยุดลงชั่วครู่ ก่อนนางจะยิ้มออกมา

"จากนั้นก็เริ่มหาเงินด้วยตนเอง"

คืนนั้น แสงจันทร์สาดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาในห้อง

หว่านซินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเล็ก ๆ โดยมีตำราสมุนไพรและเอกสารสินเดิมวางอยู่ตรงหน้า

นางนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่บิดาประกาศว่าจะส่งนางไปเป็นอนุภรรยาของจางเหวินเต๋อ วันที่พี่สาวพยายามทำลายชื่อเสียงในงานเลี้ยง จนถึงวันที่ศาลต้าหลี่เริ่มตรวจสอบบัญชีของฮูหยินใหญ่

ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน แต่ชีวิตของนางกลับเปลี่ยนไปอย่างมาก

อย่างน้อยวันนี้นางก็ไม่ต้องหวาดกลัวว่าเกี้ยวจากจวนจางจะมาจอดหน้าประตูอีกแล้ว

และแม้จะยังเป็นบุตรสาวสกุลไป๋ นางก็ได้ออกมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ต้องคอยระวังสายตาของฮูหยินใหญ่ทุกลมหายใจ

หว่านซินมองออกไปนอกหน้าต่าง

"ท่านแม่..." นางเอ่ยเสียงเบา

"ข้าจะไม่ยอมให้ใครกำหนดชีวิตของข้าอีกแล้ว"

สายลมอ่อนพัดผ่านม่านหน้าต่าง หว่านซินยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนยิ้มอย่างพึงพอใจ

"พวกท่านอยากให้ข้าเป็นดอกบัวขาวผู้แสนอ่อนแอมิใช่หรือ" นางวางถ้วยชาลงช้า ๆ

"ได้สิ..." ดวงตาคู่งามฉายประกายเจ้าเล่ห์

"ข้าจะเป็นให้สมใจ" ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

"เพียงแต่ดอกบัวดอกนี้ ไม่ได้มีไว้ให้ผู้ใดเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว"

เช้าวันแรกหลังย้ายมาอยู่เรือนเก่าของมารดา ไป๋หว่านซินตื่นขึ้นโดยไม่มีเสียงสาวใช้จากเรือนใหญ่มาเร่งให้ไปพบผู้ใด ไม่มีคำตำหนิของฮูหยินใหญ่ และไม่ต้องคอยระวังว่าไป๋อี้ว์หลานจะหาเรื่องกลั่นแกล้งนางเมื่อใด

หว่านซินนอนมองม่านเหนือเตียงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมาอย่างสบายใจ

"ในที่สุดก็ได้นอนเต็มอิ่มเสียที"

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ

"คุณหนู ตื่นหรือยังเจ้าคะ"

"ตื่นแล้ว เข้ามาเถอะ" สาวใช้ยกอ่างน้ำเข้ามาวาง ก่อนช่วยนางเตรียมตัว

"เมื่อคืนคุณหนูหลับสบายหรือไม่เจ้าคะ"

"สบายมาก"

"บ่าวก็เช่นกันเจ้าค่ะ ที่นี่เงียบสงบกว่าเรือนเดิมมาก"

หว่านซินหัวเราะเบา ๆ

"เช่นนั้นก็ดี ต่อไปพวกเราคงมีงานให้ทำอีกมาก"

สาวใช้มองนางอย่างสงสัย

"งานอะไรหรือเจ้าคะ"

"หาเงิน"

"หาเงิน?"

"ใช่ ข้าจะเปิดร้านสมุนไพร"

สาวใช้เบิกตากว้าง

"คุณหนูจะค้าขายหรือเจ้าคะ"

"เหตุใดต้องตกใจถึงเพียงนั้น"

"ก็บ่าวไม่คิดว่าคุณหนูจะอยากทำการค้าด้วยตนเอง"

หว่านซินยิ้ม

"หากไม่ทำการค้า แล้วเจ้าคิดว่าพวกเราจะกินอยู่ด้วยสิ่งใด เงินที่มีอยู่ย่อมหมดได้ในสักวัน"

"แต่นายท่าน..."

"ท่านพ่ออนุญาตให้ข้ามาพักที่นี่ ไม่ได้หมายความว่าข้าจะต้องรอเงินจากท่านไปตลอดชีวิต"

สาวใช้พยักหน้าช้า ๆ

"บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

"ดี เช่นนั้นกินข้าวเสร็จแล้วมาช่วยข้าตรวจของในหีบ"

"เจ้าค่ะ"

หลังอาหารเช้า หว่านซินนำเอกสารสินเดิมของมารดาออกมากางบนโต๊ะอีกครั้ง