5

เมื่อเห็นหว่านซินนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่บ่าวยกมาให้ โดยมีฮูหยินหลายคนยืนล้อมอยู่ นางก็รู้สึกใจหายวาบ

เหตุใดนางจึงมาอยู่ตรงนี้!

ตามแผน หว่านซินควรเข้าไปในเรือนรับรองแล้วมิใช่หรือ

"หว่านซิน!" อี้ว์หลานรีบเดินเข้ามา

"เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า"

หว่านซินเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ

"พี่หญิงใหญ่..." นางเพิ่งเอ่ยได้สองคำก็สะอื้นออกมา

อี้ว์หลานขมวดคิ้ว

"เจ้าร้องไห้ทำไม"

"ข้า... ข้าขอโทษเจ้าค่ะ"

"ขอโทษเรื่องอะไร"

"ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เรื่องใหญ่โต"

อี้ว์หลานเริ่มรู้สึกไม่ดี

"เรื่องอะไรของเจ้า!"

ฮูหยินผู้หนึ่งกล่าวแทรก

"คุณหนูไป๋ เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีสาวใช้อ้างคำสั่งของเจ้า พาน้องสาวไปพบบุรุษเมาสุราที่เรือนรับรองด้านหลัง"

อี้ว์หลานหน้าตึงทันที

"ข้าไม่เคยสั่ง!"

หว่านซินสะดุ้ง

"พี่หญิงใหญ่..."

"ข้าไม่ได้สั่งให้ใครพาเจ้าไปพบบุรุษทั้งนั้น!"

อี้ว์หลานหันไปถลึงตาใส่เสี่ยวชุ่ย

"เจ้ากล้าดีอย่างไรมาแอบอ้างชื่อข้า!"

เสี่ยวชุ่ยตัวสั่น

"คุณหนูใหญ่..."

"ยังไม่รีบสารภาพอีก!"

"บ่าว..."

หว่านซินรีบจับแขนเสื้อพี่สาว

"พี่หญิงใหญ่ อย่าโกรธเลยเจ้าค่ะ บางทีเสี่ยวชุ่ยอาจเข้าใจผิด"

อี้ว์หลานสะบัดแขนออก

"เจ้าเงียบไปเลย!"

หว่านซินชะงัก น้ำตาไหลพรากทันที

ฮูหยินรอบข้างเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ

"คุณหนูไป๋ น้องสาวเจ้ากำลังบาดเจ็บ เหตุใดจึงต้องตวาดนางด้วย"

อี้ว์หลานกัดฟัน

"ข้าไม่ได้..." ยังพูดไม่ทันจบ สาวใช้ของจวนเสนาบดีก็รีบเดินเข้ามา

"เรียนฮูหยิน ตรวจสอบเรือนรับรองแล้วเจ้าค่ะ" ทุกคนหันไปมอง

"พบสิ่งใด"

"ในห้องมีบุรุษแปลกหน้าคนหนึ่งเจ้าค่ะ เขาไม่ได้เมาสุรา แต่กำลังนั่งรออยู่ภายใน เมื่อบ่าวถามว่ามารอผู้ใด เขากลับตอบไม่ได้"

อี้ว์หลานหน้าซีดลงทันที สาวใช้กล่าวต่อ

"อีกทั้งยังพบสาวใช้ของจวนสกุลไป๋อีกคนอยู่ใกล้เรือนรับรอง นางอ้างว่าได้รับคำสั่งให้ไปตามแขกในงาน หากเห็นคุณหนูรองเข้าไปในห้องนั้นเจ้าค่ะ" เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

"ตามแขกไปทำไม"

"หากไม่มีเรื่องอะไร เหตุใดต้องให้คนไปเรียกแขกมาดู"

"นี่มันตั้งใจทำลายชื่อเสียงกันชัด ๆ!"

อี้ว์หลานรีบแย้ง

"ไม่จริง! ข้าไม่รู้เรื่อง!"

ฮูหยินผู้หนึ่งหันไปมองนาง

"แต่สาวใช้สองคนต่างอ้างว่าได้รับคำสั่งจากเจ้า"

"พวกนางโกหก!"

"เช่นนั้นเหตุใดจึงต้องใช้ชื่อเจ้าทั้งสองคน"

อี้ว์หลานอ้าปาก แต่กลับตอบไม่ออก หว่านซินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

"พี่หญิงใหญ่..." เสียงของนางเบาหวิว

"ข้าเชื่อว่าท่านไม่ทำเช่นนี้แน่เจ้าค่ะ"

อี้ว์หลานหันขวับมามอง หว่านซินพูดต่อทั้งน้ำตา

"ท่านเป็นพี่สาวของข้า แม้บางครั้งจะดุข้าบ้าง แต่ข้ารู้ว่าท่านหวังดีเสมอ" นางยกผ้าเช็ดหน้าซับหางตา

"อีกสองวันข้าก็ต้องออกเรือนแล้ว ข้าไม่อยากให้ท่านต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะเรื่องของข้าเลยเจ้าค่ะ" ถ้อยคำอ่อนโยนเหล่านั้นกลับยิ่งทำให้อี้ว์หลานถูกมองด้วยสายตาตำหนิ

"น้องสาวปกป้องถึงเพียงนี้..."

"แต่ดูท่าทีของพี่สาวสิ"

"หากไม่มีใครผ่านมาเห็น ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้จะต้องพบเจอเรื่องใด"

อี้ว์หลานกำมือแน่น

"พวกท่านอย่าได้ฟังความข้างเดียว!"

"เช่นนั้นก็ให้เจ้าภาพสอบถามคนทั้งหมดเถอะ"

ฮูหยินผู้หนึ่งกล่าวอย่างเย็นชา

"งานเลี้ยงวันนี้จัดขึ้นในจวนเสนาบดี หากมีผู้ใดกล้าใช้สถานที่แห่งนี้วางแผนทำลายชื่อเสียงสตรี ย่อมต้องมีคำอธิบาย"

ไม่นาน แม่งานก็สั่งแยกสาวใช้ทั้งสองไปสอบถามต่อหน้าผู้ดูแลจวน

เสี่ยวชุ่ยซึ่งหวาดกลัวว่าจะถูกโยนความผิดทั้งหมดให้ตน ยอมรับว่าอี้ว์หลานเป็นผู้สั่งให้นางพาหว่านซินไปยังเรือนรับรอง

ส่วนสาวใช้อีกคนก็ยอมรับว่ามีหน้าที่รอเรียกแขกไปยังห้องนั้นตามเวลาที่กำหนด คำให้การสอดคล้องกันทั้งสองฝ่าย

อี้ว์หลานพยายามปฏิเสธ แต่ไม่อาจอธิบายได้ว่าเหตุใดสาวใช้ของตนจึงรู้แผนการอย่างละเอียด

เจ้าภาพจึงสั่งให้นางกลับจวนก่อน เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายในงานเลี้ยงมากไปกว่านี้

อี้ว์หลานยืนตัวแข็ง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

ก่อนจากไป นางหันมามองหว่านซินอย่างเคียดแค้น

"เจ้าทำอะไรลงไป!"

หว่านซินเบิกตากว้าง

"ข้าหรือเจ้าคะ"

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง!"

"พี่หญิงใหญ่..." นางเม้มริมฝีปาก น้ำตาเอ่อล้นอีกครั้ง

"ข้าเพียงหกล้มเท่านั้นเองเจ้าค่ะ"

อี้ว์หลานแทบกระอักเลือดด้วยความโกรธ แต่เมื่อเห็นสายตาผู้คนรอบข้าง นางก็จำต้องสะบัดหน้าเดินจากไป

หว่านซินมองตามด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย กระทั่งอีกฝ่ายพ้นสายตา นางจึงก้มลงซับน้ำตาอีกครั้ง

พี่หญิงใหญ่ ท่านอยากให้ข้าขายหน้าไม่ใช่หรือ

เหตุใดจึงรีบร้อนกลับจวนเสียเล่า

บนระเบียงด้านข้างอุทยาน หลี่โม่หยวนยืนมองเหตุการณ์มาตั้งแต่ช่วงที่ผู้คนเริ่มมารวมตัวกัน

วันนี้เขาเข้ามาในจวนเสนาบดีเพื่อพบคนที่เกี่ยวข้องกับการสืบสวนคดีทุจริตของกรมคลัง การปรากฏตัวของเขาจึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญเสียทีเดียว

ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสวนกลับดึงความสนใจของเขาไปไม่น้อย

หญิงสาวที่กำลังนั่งซับน้ำตาอยู่ตรงนั้น เขาจำได้ทันที เมื่อคืนยังแต่งกายเป็นบุรุษ เดินตามคนของกรมคลังเข้าไปในตรอกเปลี่ยว

วันนี้กลับกลายเป็นคุณหนูผู้บอบบางที่เพียงเดินสะดุดก็ร้องไห้จนผู้คนทั้งงานต้องเข้ามาปลอบโยน

หลี่โม่หยวนกระตุกมุมปาก

"ไป๋หว่านซิน..."

องครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังประสานมือ

"ท่านอ๋อง นางคือบุตรสาวอนุภรรยาของไป๋ฮ่าวซันพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้ารู้แล้ว"

"เมื่อคืนคนของเราสืบประวัตินางมาได้บางส่วน นางไม่ค่อยออกจากจวน และถูกฮูหยินใหญ่ควบคุมความเป็นอยู่มาตลอดพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่โม่หยวนมองหญิงสาวอีกครั้ง

"ไม่ค่อยออกจากจวน"

"พ่ะย่ะค่ะ"

"แล้วเหตุใดเมื่อคืนจึงรู้จักทางลัดหลังโรงเตี๊ยมดีกว่าคนของเราเสียอีก"

องครักษ์ชะงัก

"เรื่องนี้..."

"ช่างเถอะ"

หลี่โม่หยวนยกมือห้าม สายตาของเขายังคงจับอยู่ที่หว่านซิน