6

เมื่อครู่เขาเห็นชัดว่านางเลือกหยุดตรงจุดที่มีฮูหยินเดินผ่านพอดี แม้การหกล้มจะดูเป็นธรรมชาติ แต่หลังจากนั้นนางกลับตั้งคำถามได้อย่างแม่นยำ ทุกคำพูดล้วนทำให้สาวใช้จนมุม และทุกหยาดน้ำตาก็ทำให้ผู้คนเข้าข้างนางมากขึ้น

นางไม่ได้กล่าวหาพี่สาวตรง ๆ กลับเอาแต่พูดว่าตนเชื่อใจพี่สาว แต่ยิ่งนางปกป้อง อีกฝ่ายก็ยิ่งถูกสงสัย

"น่าสนใจ" หลี่โม่หยวนพึมพำ

องครักษ์เงยหน้า

"ท่านอ๋องหมายถึงเรื่องใดพ่ะย่ะค่ะ"

"หญิงสาวผู้นั้น"

"คุณหนูรองสกุลไป๋หรือพ่ะย่ะค่ะ"

"อืม..."

องครักษ์มองไปยังหว่านซิน

"ดูเหมือนนางจะถูกพี่สาวรังแกไม่น้อย"

หลี่โม่หยวนหัวเราะเบา ๆ

"เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ"

"พ่ะย่ะค่ะ"

"เช่นนั้นเจ้าก็คงถูกนางหลอกไปอีกคน"

องครักษ์นิ่งอึ้ง หลี่โม่หยวนหันหลังเดินออกจากระเบียง

"ไปเถอะ เรายังมีเรื่องต้องจัดการ"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ก่อนเดินพ้นมุมระเบียง เขาเหลือบมองหญิงสาวอีกครั้ง

หว่านซินกำลังยอบกายขอบคุณฮูหยินที่เข้ามาปลอบโยน ใบหน้างดงามยังมีคราบน้ำตา ทว่าท่วงท่ากลับสงบนิ่งอย่างประหลาด

ไป๋หว่านซิน...

ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะเล่นละครเช่นนี้ไปได้อีกนานเท่าใด

ยามเย็น รถม้าสกุลไป๋กลับถึงจวน อี้ว์หลานลงจากรถม้าด้วยใบหน้าบึ้งตึง ก่อนเดินตรงไปยังเรือนของฮูหยินใหญ่โดยไม่แม้แต่จะหันมามองน้องสาว

หว่านซินลงตามหลังอย่างช้า ๆ สาวใช้ที่มารับเห็นดวงตาแดงเรื่อของนางก็รีบถาม

"คุณหนูรอง ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ"

หว่านซินส่ายหน้า

"ไม่มีอะไรหรอก"

"แต่ดวงตาท่าน..."

"ข้าเพียงเหนื่อยนิดหน่อย" นางยิ้มบาง ๆ

"กลับเรือนกันเถอะ" เมื่อเข้ามาในห้องพัก หว่านซินก็สั่งให้สาวใช้ออกไปเตรียมน้ำชา

ทันทีที่ประตูปิดลง นางจึงนั่งลงบนตั่งไม้แล้วหัวเราะเบา ๆ

"พี่หญิงใหญ่เอ๋ย..." นางยกมือแตะหางตาที่แดงจากการร้องไห้

"วันนี้ข้าเสียแรงบีบน้ำตาไปไม่น้อย หวังว่าท่านคงไม่ทำให้ข้าผิดหวังด้วยการยอมแพ้ง่าย ๆ นะเจ้าคะ"

หว่านซินหยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กออกมาจากหีบไม้ นางเปิดไปยังหน้าที่คั่นไว้ ก่อนหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมาเทียบตัวเลข

รายจ่ายบางรายการของจวนสกุลไป๋สูงผิดปกติ ทั้งยังมีชื่อร้านค้าและบุคคลที่นางไม่คุ้นเคยปรากฏซ้ำหลายครั้ง ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือรายการเงินซึ่งเกี่ยวข้องกับคนของกรมคลัง

หว่านซินใช้นิ้วไล่ไปตามตัวเลขอย่างช้า ๆ

"เงินจำนวนมากเช่นนี้..." นางขมวดคิ้ว

"หากเป็นรายจ่ายของจวนจริง เหตุใดจึงไม่มีหลักฐานว่าซื้อสิ่งของเข้ามา"

หว่านซินพลิกหน้ากระดาษอีกครั้ง นางยังไม่มีหลักฐานเพียงพอจะกล่าวหาผู้ใด แต่ความผิดปกติที่พบทำให้นางมั่นใจว่าบัญชีเหล่านี้ต้องมีเรื่องซ่อนอยู่

"ท่านแม่ใหญ่..." รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา

"ท่านคงคิดว่าข้าเอาแต่ร้องไห้จนไม่รู้เรื่องรู้ราวสินะ"

นางหยิบพู่กันขึ้นมา จดชื่อร้านค้าและจำนวนเงินที่น่าสงสัยลงบนกระดาษอีกแผ่น

"แต่ข้าสงสัยเหลือเกินว่า หากวันหนึ่งคนของทางการได้เห็นบัญชีเหล่านี้ ท่านจะยังยิ้มออกอยู่หรือไม่"

หว่านซินวางพู่กันลง นางนึกถึงบุรุษชุดดำที่พบในตรอกเมื่อคืน เขากำลังสืบเรื่องของจางเหวินเต๋อ

ส่วนบัญชีในมือของนางก็มีรายการที่เกี่ยวข้องกับคนของกรมคลัง

บางทีเรื่องทั้งสองอาจเชื่อมโยงกันมากกว่าที่คิด

"สามวัน..." หว่านซินพึมพำ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าบัดนี้เหลือเวลาอีกเพียงสองวันแล้ว นางหัวเราะเบา ๆ

"ไม่สิ เหลือเพียงสองวัน" ดวงตาคู่งามฉายประกายเจ้าเล่ห์

"เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าคงต้องรีบลงมือเสียแล้ว" นางปิดสมุดบัญชีและเก็บกลับเข้าที่ซ่อนอย่างระมัดระวัง

วันนี้พี่สาวคิดจะทำลายชื่อเสียงของนาง แต่กลับต้องอับอายเสียเอง

พรุ่งนี้... ถึงคราวของฮูหยินใหญ่แล้ว

เสียงถ้วยชากระทบพื้นดังสนั่นภายในเรือนใหญ่ของจวนสกุลไป๋

"ท่านแม่! ข้าทนไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ!"

ไป๋อี้ว์หลานยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ ใบหน้างดงามที่เคยเชิดขึ้นอย่างหยิ่งผยองบัดนี้แดงก่ำ ดวงตาทั้งสองข้างบวมช้ำจากการร้องไห้ตลอดทางกลับจวน

ฮูหยินใหญ่ซึ่งนั่งอยู่บนตั่งไม้หันมามองบุตรสาว

"เจ้าบอกว่าเด็กนั่นทำให้เจ้าขายหน้าในงานเลี้ยงอย่างนั้นหรือ"

"ไม่ใช่แค่ขายหน้าเจ้าค่ะ! มันจงใจวางแผนเล่นงานข้า!"

"อี้ว์หลาน ระวังคำพูด"

"ท่านแม่ยังจะให้ข้าระวังอีกหรือเจ้าคะ!" อี้ว์หลานกระทืบเท้าอย่างขัดใจ

"ท่านไม่เห็นสายตาของพวกฮูหยินเหล่านั้น ทุกคนมองข้าราวกับข้าเป็นสตรีชั่วร้ายที่คิดทำลายชื่อเสียงน้องสาว!" ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้ว

"แล้วเจ้าทำหรือไม่"

อี้ว์หลานชะงัก

"ท่านแม่..."

"ข้าถามว่าเจ้าจัดการตามที่วางแผนไว้หรือไม่"

"ข้าก็ทำตามที่เราคุยกันทุกอย่างเจ้าค่ะ! แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด นังหว่านซินกลับหกล้มตรงทางเดินเสียก่อน แล้วฮูหยินเหล่านั้นก็เข้ามาพบพอดี"

ฮูหยินใหญ่หรี่ตาลง

"หกล้ม"

"เจ้าค่ะ"

"ตรงจุดที่มีคนเดินผ่าน"

อี้ว์หลานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

"ใช่เจ้าค่ะ"

ฮูหยินใหญ่ค่อย ๆ วางถ้วยชาลง

"แล้วสาวใช้สองคนนั้นเล่า"

"ถูกเจ้าภาพเรียกไปสอบถามเจ้าค่ะ พวกนางกลัวจนยอมรับว่าได้รับคำสั่งจากข้า"

"โง่เขลา!"

ฮูหยินใหญ่ตบโต๊ะเสียงดัง

อี้ว์หลานสะดุ้ง

"ท่านแม่!"

"ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าอย่าให้มีหลักฐานย้อนกลับมาถึงตัวเจ้า!"

"แล้วท่านจะให้ข้าทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ! ใครจะคิดว่านังเด็กนั่นจะเล่นละครเก่งถึงเพียงนี้!"

ฮูหยินใหญ่เงียบไป ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไป๋หว่านซินเป็นเพียงบุตรสาวอนุภรรยาที่เอาแต่ก้มหน้ารับคำสั่ง ไม่เคยโต้เถียง ไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด

แม้ถูกตำหนิหรือกลั่นแกล้งก็มีเพียงน้ำตา แต่เหตุการณ์ในงานเลี้ยงกลับทำให้นางเริ่มไม่แน่ใจ

"พรุ่งนี้เช้าเรียกนางมาพบข้า"

"ท่านแม่จะลงโทษนางใช่หรือไม่เจ้าคะ"

ฮูหยินใหญ่แค่นเสียง

"ข้าจะดูด้วยตนเองว่าเด็กนั่นมีเล่ห์เหลี่ยมมากเพียงใด"

เช้าวันรุ่งขึ้น ไป๋หว่านซินถูกเรียกตัวมายังเรือนใหญ่ตั้งแต่หลังอาหารเช้า

เมื่อก้าวผ่านธรณีประตู นางก็เห็นบิดานั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ฮูหยินใหญ่นั่งด้านข้าง ส่วนไป๋อี้ว์หลานยืนกอดอกด้วยสีหน้าบึ้งตึง

มากันพร้อมหน้าเชียว

หว่านซินยอบกายคำนับอย่างเรียบร้อย

"คารวะท่านพ่อ ท่านแม่ใหญ่เจ้าค่ะ"

"คุกเข่า!" เสียงฮูหยินใหญ่ดังขึ้นทันที

หว่านซินสะดุ้ง ก่อนค่อย ๆ คุกเข่าลง