7

"ท่านแม่ใหญ่"

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนทำผิดอะไร"

ดวงตาของหว่านซินเริ่มแดงเรื่อ

"ลูก... ลูกไม่ทราบเจ้าค่ะ"

"ยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ!" อี้ว์หลานตวาด

"เมื่อวานเจ้าจงใจทำให้ข้าขายหน้าต่อหน้าคนทั้งงาน!"

หว่านซินเงยหน้ามองพี่สาวอย่างตกใจ

"พี่หญิงใหญ่ เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้นเจ้าคะ"

"อย่ามาเสแสร้ง!"

"อี้ว์หลาน!"

ไป๋ฮ่าวซันเอ่ยห้าม ก่อนหันมามองบุตรสาวคนเล็ก

"หว่านซิน เล่าเรื่องเมื่อวานมาให้หมด"

หว่านซินก้มหน้าลง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหลังมือ

"เมื่อวานมีสาวใช้มาบอกว่าพี่หญิงใหญ่ให้ตามลูกไปที่เรือนรับรอง เพราะมีบุรุษเมาสุรากำลังเอ่ยชื่อลูกเจ้าค่ะ"

อี้ว์หลานหน้าตึง

"เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้..."

"ให้ลูกพูดให้จบก่อน" ไป๋ฮ่าวซันตัดบท

หว่านซินสะอื้นเบา ๆ

"ลูกกลัวว่าจะเกิดเรื่องเสื่อมเสีย จึงเดินตามไป แต่ระหว่างทางกลับสะดุดชายกระโปรงจนหกล้ม บังเอิญมีฮูหยินหลายท่านผ่านมาเห็น พวกนางถามว่าลูกจะไปที่ใด ลูกจึงตอบตามที่สาวใช้บอก"

"แล้วเหตุใดเจ้าจึงกล่าวถึงชื่อข้า!" อี้ว์หลานถามทันที หว่านซินหันมองพี่สาวด้วยสีหน้าเจ็บปวด

"เพราะสาวใช้บอกว่าพี่หญิงใหญ่เป็นผู้ให้มาตามเจ้าค่ะ"

"เจ้า!"

"ลูกไม่คิดเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นเช่นนี้"

หว่านซินก้มศีรษะต่ำลง

"หากการหกล้มของลูกทำให้พี่หญิงใหญ่ต้องเสียชื่อเสียง ลูกยินดีรับโทษทุกประการเจ้าค่ะ"

ฮูหยินใหญ่หัวเราะเย็นชา

"พูดได้ดีนัก! เจ้าคงคิดว่าร้องไห้เพียงไม่กี่หยดแล้วทุกคนจะเชื่อสินะ"

หว่านซินรีบส่ายหน้า

"ลูกไม่กล้าคิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นเจ้าก็ยอมรับว่าจงใจวางแผน"

"ลูกไม่ได้วางแผนเจ้าค่ะ"

"ยังจะเถียง!"

"พอแล้ว!"

ไป๋ฮ่าวซันตบที่วางแขนเก้าอี้

ทุกคนเงียบลงทันที เขามองหว่านซินที่คุกเข่าร้องไห้ ก่อนหันไปมองภรรยาและบุตรสาวคนโต

"ข้าได้ยินเรื่องจากคนที่ไปร่วมงานแล้ว สาวใช้ของอี้ว์หลานเป็นฝ่ายพาหว่านซินไปยังเรือนรับรอง อีกคนก็เตรียมเรียกแขกไปดู เหตุใดพวกเจ้าจึงยังจะกล่าวโทษนาง"

อี้ว์หลานรีบแย้ง

"ท่านพ่อ ข้าถูกใส่ร้ายนะเจ้าคะ"

"แล้วสาวใช้สองคนนั้นเหตุใดจึงให้การตรงกัน"

"พวกนาง..."

อี้ว์หลานพูดไม่ออก ไป๋ฮ่าวซันถอนหายใจอย่างหนัก

"เรื่องนี้ทำให้สกุลไป๋เสียชื่อเสียงมากพอแล้ว หากยังเอาแต่ทะเลาะกันจนข่าวแพร่ออกไปอีก เจ้าคิดว่าข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด"

ฮูหยินใหญ่เม้มปากแน่น

"นายท่าน..."

"หยุดเถอะ"

เขาหันกลับมามองหว่านซิน

"เจ้าลุกขึ้นได้"

"ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ"

หว่านซินค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า

"แต่อย่าเพิ่งดีใจไป" ไป๋ฮ่าวซันกล่าวต่อ "เรื่องเมื่อวานไม่เกี่ยวกับกำหนดการรับเจ้าเป็นอนุของใต้เท้าจาง อีกสองวันก็ถึงวันแล้ว เตรียมตัวให้เรียบร้อย"

หว่านซินก้มหน้าทันที

"ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ"

"กลับไปได้"

"เจ้าค่ะ" นางยอบกายคำนับ ก่อนเดินออกจากเรือนใหญ่ด้วยท่าทางอ่อนแรง

กระทั่งพ้นสายตาผู้คน รอยเศร้าบนใบหน้าจึงค่อย ๆ เลือนหาย

อีกสองวันอย่างนั้นหรือ

หว่านซินยิ้มบาง

ท่านพ่อคงต้องผิดหวังอีกครั้งแล้วเจ้าค่ะ

กลับถึงเรือนพัก หว่านซินสั่งสาวใช้ให้นำน้ำชามาวางไว้ แล้วกำชับว่าไม่ต้องให้ผู้ใดเข้ามารบกวน

เมื่อลงกลอนประตูเรียบร้อย นางจึงเปิดหีบไม้ใต้เตียง หยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กกับกระดาษที่จดรายการเงินออกมากางบนโต๊ะ

เอกสารเหล่านี้ไม่ได้ปรากฏขึ้นโดยบังเอิญ

หลายเดือนก่อน ฮูหยินใหญ่เคยให้คนของเรือนใหญ่ส่งสมุดบัญชีค่าใช้จ่ายบางส่วนมาให้นางช่วยคัดรายการ เพราะเห็นว่านางอ่านออกเขียนได้และมีเวลาว่างมากกว่าผู้อื่น

หว่านซินทำตามคำสั่งโดยไม่ปริปาก แต่ระหว่างคัดตัวเลข นางกลับพบรายการเบิกจ่ายผิดปกติหลายแห่ง

นับแต่นั้น นางจึงค่อย ๆ จดรายละเอียดที่น่าสงสัยเก็บไว้

บางรายการเป็นเงินซื้อผ้าแพรและเครื่องประดับ บางรายการอ้างว่าเป็นค่าใช้จ่ายจัดหาสิ่งของสำหรับเรือนใหญ่ แต่จำนวนเงินกลับสูงเกินจริงอย่างน่าประหลาด

"ผ้าแพรสิบพับ ราคาเทียบเท่าผ้าแพรชั้นดีหลายสิบพับ" หว่านซินใช้นิ้วไล่ตามตัวเลข

"หากท่านแม่ใหญ่ใช้เงินฟุ่มเฟือยเพียงอย่างเดียวก็คงไม่แปลก แต่เหตุใดร้านเดียวกันจึงได้รับเงินซ้ำหลายครั้งในวันใกล้เคียงกัน" นางหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมา

ในนั้นมีชื่อร้านค้าสามแห่งที่ปรากฏในรายการจ่ายเงินของจวนบ่อยผิดปกติ

ที่น่าสนใจคือชื่อผู้รับเงินรายหนึ่งตรงกับชื่อคนสนิทของจางเหวินเต๋อ ซึ่งนางเคยได้ยินจากบทสนทนาระหว่างบิดากับพ่อบ้าน หว่านซินขมวดคิ้ว

"หากเป็นเพียงการซื้อของเข้าจวน เหตุใดเงินจึงต้องผ่านมือคนของใต้เท้าจาง" นางตรวจดูรายการต่อไปอย่างละเอียด

บัญชีบางหน้ามีตราประทับรับรองจากเรือนใหญ่ บางหน้าระบุชื่อผู้อนุมัติไว้ชัดเจน

ทว่าสิ่งเหล่านี้ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าเงินทั้งหมดเป็นสินบน

นางรู้ดีว่าหากกล่าวหาโดยไม่มีหลักฐานเพียงพอ ไม่เพียงอีกฝ่ายจะไม่ถูกลงโทษ แต่ตนเองอาจกลายเป็นผู้ใส่ร้ายขุนนางเสียด้วยซ้ำ

"ต้องให้คนที่มีอำนาจตรวจสอบเป็นผู้หาคำตอบ"

หว่านซินพึมพำ

นางนึกถึงบุรุษชุดดำที่พบในตรอกเมื่อคืนก่อน

เขากำลังติดตามคนของกรมคลัง และดูเหมือนจะสนใจจางเหวินเต๋อไม่น้อย

คนผู้นั้นเป็นใครกันแน่

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า

จะเป็นใครก็ช่าง ข้าไม่มีเวลาตามหาเขาในตอนนี้

หว่านซินหยิบกระดาษสะอาดขึ้นมา เขียนรายการที่น่าสงสัยโดยแยกข้อเท็จจริงออกจากข้อสงสัยอย่างชัดเจน

นางระบุวันเดือนปี จำนวนเงิน ชื่อร้านค้า และบุคคลที่เกี่ยวข้องเท่าที่ตรวจสอบได้

จากนั้นจึงคัดสำเนารายการสำคัญแนบไว้ พร้อมเขียนคำร้องขอให้ตรวจสอบเส้นทางเงินที่อาจเกี่ยวข้องกับการรับสินบนของขุนนางกรมคลัง

นางไม่ลงชื่อ และไม่กล่าวหาว่าผู้ใดว่ากระทำผิดอย่างแน่นอน

เพียงชี้ให้เห็นว่ามีรายการเงินบางส่วนผิดปกติ และอาจตรวจสอบกับเอกสารราชการได้

เมื่อเขียนเสร็จ หว่านซินอ่านทวนอีกครั้ง

"เท่านี้ก็น่าจะเพียงพอให้คนของศาลต้าหลี่สนใจ"

แต่ยังมีปัญหาอีกอย่าง นางจะส่งเอกสารออกไปอย่างไรโดยไม่ให้คนในจวนสงสัย

หว่านซินมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนนึกถึงร้านขายกระดาษใกล้ตลาดที่เคยใช้บริการ

ร้านนั้นมีคนรับจ้างส่งจดหมายและเอกสารไปตามสถานที่ต่าง ๆ อยู่เสมอ

หากนางฝากเอกสารผ่านคนกลาง โดยไม่เปิดเผยชื่อผู้ว่าจ้าง ก็คงยากที่คนในจวนจะตามรอยกลับมาได้ทันที

นางจึงพับเอกสารใส่ซองอย่างระมัดระวัง

"พรุ่งนี้เช้า..." หว่านซินมองซองจดหมายในมือ

"ข้าจะส่งของขวัญให้ท่านแม่ใหญ่สักชิ้น"