บทที่ 7

ภายในจวนตระกูลหลินตกอยู่ในความวุ่นวายชั่วขณะ ก่อนหน้านี้มีราชโองการจากฮ่องเต้เพื่อเรียกตัวสตรีนางหนึ่งกลับเมืองหลวง อีกทั้งสตรีนางนั้นยังแซ่หลินทั้งยังถูกระบุในราชโองการว่าเป็นบุตรนอกสมรสของท่านแม่ทัพหลินกวงหมิง เรื่องเช่นนี้สมควรเป็นเรื่องน่ายินดีด้วยรัชทายาทกำลังจะเลือกชายา หากโชคดีชายารัชทายาทอาจมาจากตระกูลหลินก็เป็นได้

ทว่า...หลินมู่เซินผู้นี้ไม่มีคนตระกูลหลินคนใดล่วงรู้ว่ามีตัวตน!!!

ผู้มาถูกส่งเข้าเรือนพำนักในจวนตระกูลหลิน หมอหลวงถูกส่งมาดูอาการโดยที่ตระกูลหลินเองก็ไม่ได้รู้ล่วงหน้า เห็นชัดว่าเรื่องนี้มีคนช่วยจัดการอยู่ก่อนแล้ว หลินฮูหยินมองผู้เป็นสามีจากนั้นเหลือบมองบุตรสาวและบุตรชายที่เพิ่งติดตามกลับมาจากชายแดนตะวันตก หมอหลวงยังไม่กลับออกมาฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลินก็ถูกประคองเดินมายังเรือนพำนัก

บัดนี้เรือนจวี๋ฮวาเต็มไปด้วยคนตระกูลหลิน ความสงสัย ความกังวล ความงุนงง ความสับสนไม่เข้าใจของแต่ละคนลอยอวลในอากาศจนน่าอึดอัด ทว่าน่าแปลกที่ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลินยังคงมีท่าทีเยือกเย็น นางไล่บ่าวไพร่ที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปทั้งหมด เหลือเพียงคนสนิทที่ไว้ใจได้จากนั้นกวาดสายตามองคนตระกูลหลิน แม่ทัพหลินยังคงรั้งอยู่ด้านในกับท่านหมอหลวง หน้าประตูมีชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนเฝ้าไม่ให้ใครเข้าไปรบกวน ใบหน้าหล่อเหลาไม่แสดงสีหน้าท่าทางใดๆ เพียงยืนนิ่งหลับตากอดกระบี่เอาไว้แนบอก

นานมากในที่สุดหลินกวงหมิงก็กลับออกมาพร้อมหมอหลวง ทั้งสองมีสีหน้าเคร่งเครียดเป็นกังวล “ข้าจะกลับไปกราบทูลฝ่าบาท ท่านแม่ทัพอยู่จัดการเรื่องที่นี่ให้เรียบร้อย ทำตามที่แม่นางซีหลินแนะนำจะเป็นการดีที่สุด”

“รบกวนท่านหมอหลวงแล้ว” เขาประสานมือให้อีกฝ่ายโบกมือให้พ่อบ้านตามออกไปส่งหมอหลวงกลับ ตอนได้พบมารดาสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหนักใจ

หลินฮูหยินขยับเดินเข้ามา “เป็นอย่างไรบ้าง เกิดอะไรขึ้น” นางนึกไม่ถึงว่าเพิ่งขยับเข้าไปใกล้ประตู ยังไม่ทันสอดส่ายสายตาเข้าไปด้านใน บุรุษที่ยืนเฝ้าหน้าประตูห้องกลับเข้ามาขวาง อีกฝ่ายหันไปปิดประตูพร้อมจับจ้องมองนางด้วยสายตาดุดัน หลินฮูหยินขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย

“เจ้า! ...เสียมารยาทยิ่งนัก ถอยไปนะ!” หลินเฉียวขยับเดินเข้ามาเมื่อพบว่ามีคนเสียมารยาทต่อมารดาในจวนตระกูลหลินเอง

“ชี[1]เอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท” นึกไม่ถึงกลับเป็นหลินกวงหมิงที่ดุนางเสียงเครียด

“ท่านพ่อข้าหรือเสียมารยาท นี่จวนตระกูลหลินนะเจ้าคะ พวกเขาเป็นเพียง...”

“ตามข้ากลับไปยังห้องโถงอย่าส่งเสียงดังรบกวนคนเจ็บ” เขาสบตากับมารดาจากนั้นหันกลับไปมองชายหนุ่มที่ยังคงยืนขวางประตู “คุณชายโม่หลินข้าจะกำชับไม่ให้ใครเข้ามารบกวน ข้าจะให้บ่าวคนหนึ่ง กับสาวใช้สองคนยืนเฝ้าที่หน้าประตูเรือน หากพวกท่านต้องการสิ่งใดก็เรียกใช้สอยได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”

โม่หลินส่งเสียงรับรู้จากนั้นยืนกอดอกหลับตาลงด้วยท่าทีโอหังไร้ความเกรงใจ คนตระกูลหลินมองหน้ากันไปมาด้วยความไม่เข้าใจ หลินฉาง บุตรสาวคนที่สามหันไปมองพี่ชายและพี่สาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม นางขมวดคิ้วเมื่อเห็นท่าทีเกรงอกเกรงใจของบิดาที่แสดงออกต่อชายหนุ่มที่ถูกเรียกขานว่า...โม่หลิน ทั้งหลินฝาน หลินอี พี่ชายและพี่สาวของนางไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้สบตา จากนั้นทุกคนจึงได้แต่เดินออกไปจากเรือนจวี๋ฮวา

หลินฝานหันกลับไปมองหน้าประตูอีกครั้ง หลินอีมองเขา “พี่ใหญ่...ไปเถิด”

แม้ทั้งสองติดตามบิดามาจากชายแดนตะวันตก ทว่าก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรไปมากกว่าที่บิดาอยากให้รู้ บิดากล่าวว่ารอให้กลับถึงเมืองหลวงเขาจะบอกคนตระกูลหลินพร้อมกัน หลินอีกำชับบ่าวไพร่ที่บิดาสั่งให้เฝ้าประตู กำชับให้ดูแลแขกทั้งสามคนให้ดี ห้ามมิให้ทำสิ่งใดให้ทั้งสามขุ่นเคืองหรือไม่พอใจ

คนตระกูลหลินมารวมตัวกันในห้องโถง บ่าวไพร่ทั้งหมดถูกกันออกไปไม่ให้มีส่วนร่วมในการสนทนา หลินกวงหมิงหันไปมองมารดา

“ท่านแม่ ผู้ที่ถูกพาตัวมาก็คือแม่นางหลินมู่เซิน คนติดตามอีกสองคนแม่นางหลินซีหลิน และคุณชายหลินโม่หลิน ทั้งสามได้รับราชโองการจากฝ่าบาทให้กลับเข้าเมืองหลวง ระหว่างทางเพราะเกิดเรื่องไม่คาดคิดแม่นางหลินมู่เซินช่วยชีวิตลูกรองกับเจ้าใหญ่เอาไว้ ทำให้ตัวนางได้รับบาดเจ็บและไม่ได้สติ หมอหลวงตรวจอาการแล้วแม้ตอนนี้บอกไม่ได้ว่านางจะฟื้นคืนสติหรือไม่ แต่รวมๆ แล้วร่างกายของนางก็มิได้มีบาดแผลใดนอกจากที่ศีรษะ”

“พวกเขาทั้งสามคนล้วน...แซ่หลิน?” หลินฮูหยินเอ่ยถามสามีด้วยใบหน้าตื่นตระหนกระคนสงสัย

“ใช่ พวกเขาทั้งสามล้วนแซ่หลิน”

“ท่านพ่อท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ หรือว่าพวกเขาล้วนเป็นบุตรนอกสมรสของท่าน!?” หลินฉางอ้าปากค้าง นางมีท่าทีโกรธกรุ่นแทนมารดาอยู่บ้าง

“ซาน[2]เอ๋อร์” หลินฮูหยินผู้ซึ่งรู้จักสามีของตัวเองดีกว่าใครหันไปปรามบุตรสาว “ข้าจะจัดการตามที่ท่านสั่ง พวกเขาจะเป็นคุณหนูและคุณชายตระกูลหลิน บ่าวไพร่ในจวน คนตระกูลหลิน ทุกๆ คนจะไม่มีใครไม่ให้เกียรติพวกเขาทั้งสามคน”

[1] 七 ชี เลขเจ็ด ในที่นี้คือคุณหนูลำดับที่เจ็ด

[2] 三 ซาน เลขสาม ในที่นี้คือลำดับที่สาม