บทที่ 6

ชั่วขณะที่นั่งครุ่นคิดยังร้านบะหมี่เพื่อรออหูอวี๋กลับมา นางเผลอยกมือหนึ่งขึ้นเท้าคางนิ้วชี้เคาะข้างแก้มเบาๆ เป็นจังหวะราวกับพลั้งเผลอ นานมากอยู่ๆ นางก็มองเห็นคนผู้หนึ่งเดินมานั่งริมถนนฝั่งตรงข้าม ป้ายอักษรที่เขาเพิ่งวางลงเรียกความสนใจของนางเอาไว้ กระทั่งกว่าจะรู้ตัวก็เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าป้ายอักษรนั้นแล้ว “นี่คือเงินยี่สิบตำลึง ท่านไปจัดการธุระของตัวเองให้เรียบร้อย จากนั้นทำอย่างไรก็ได้สืบเรื่องราวก่อนหน้านี้ที่เคยเกิดขึ้นกับคุณหนูอวิ๋น อวิ๋นซูเหยา บุตรสาวของท่านปราชญ์อวิ๋น นางเป็นใคร นิสัยใจคอ ทำอะไรบ้างในช่วงสองสามปีมานี้ ใครเกี่ยวข้อง สนิทสนม ผิดใจ ชอบหรือไม่ชอบนาง และนางชอบหรือไม่ชอบผู้ใด ให้เวลาท่านครึ่งเดือนมารอพบข้าที่นี่เวลานี้”

เขาเลิกคิ้วมองนางด้วยสายตาสงสัย “ข้าไม่ทำเรื่องผิดศีลธรรม ไม่ขายตัวเป็นทาส เรื่องคุณหนูอวิ๋นผู้นั้น...”

“ข้าก็ไม่ได้คิดจะให้ท่านทำเช่นนั้น ข้าก็คือนาง ข้าสูญเสียความทรงจำจึงอยากรู้ว่าก่อนหน้านี้ข้าเป็นคนอย่างไร หากตกลงก็รับเงินไป”

เขายังคงขมวดคิ้วมองนาง “ไม่กลัวว่าข้าจะรับเงินแล้วหนีหายไป?”

“จะใช้คนก็ต้องเริ่มจากเชื่อใจ หากไม่อาจเชื่อใจเช่นนั้นก็ใช้งานไม่ได้ ไม่ว่าวันนี้หรือวันหน้า หากข้ามองคนผิดเช่นนั้นก็ให้ถือเสียว่าข้าทำหาย”

“แม่นาง...ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้า...มีธุระ”

“ด้านในเสื้อคลุมท่านสวมชุดไว้ทุกข์เกรงว่าคงเพิ่งสูญเสียญาติสนิท ท่านเป็นวรยุทธ์ หากมีทางเลือกย่อมไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ ทำสัญญาเป็นคนคุ้มกันหนึ่งปีแลกกับเงินยี่สิบตำลึงไม่ขายตัวเป็นทาส เห็นชัดว่าท่านหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเอง ไม่นับว่าข้าลงทุนอย่างโง่งม เป็นชาวยุทธ์ที่สำคัญคือต้องมีสัจจะ มีเกียรติ มีศักดิ์ศรี”

เขาพยักหน้ามองนาง “ได้ ข้าตกลง” แล้วเขาก็รับเงินไป “ข้าแซ่หานนามสั้นๆ ว่าควน อีกครึ่งเดือนข้าจะมารอพบท่านที่นี่ เวลานี้ จนกว่าจะถึงเวลานั้นเรื่องที่ข้าทำงานให้ท่านจะเป็นความลับ”

นางมองเขาเก็บป้ายอักษรขึ้นจากนั้นเดินจากไป ไม่นานหูอวี๋ก็กลับมา “คุณหนูข้าซื้อของเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

“อืม พวกเรากลับสำนักศึกษาหลวงกันเถิด”

อีกด้านหนึ่งเพราะมีคนสืบเรื่องเดียวกัน ทั้งยังเคยสอบถามชาวบ้านในละแวกจวนเดิมของท่านปราชญ์อวิ๋น หลิงเฮ่อที่ส่งคนไปสืบเรื่องของอวิ๋นซูเหยาเช่นกันให้อย่างไรก็รู้สึกว่าประหลาด เขารีบรายงานผู้เป็นนายทันที “คนผู้นี้วรยุทธ์แม้ไม่ได้ล้ำเลิศทว่าก็นับเป็นคนมีฝีมือ เขาไม่ได้สอบถามชาวบ้านแบบโจ่งแจ้ง แต่ใช้วิธีแนบเนียนโดยสืบจากเรื่องซุบซิบนินทาของคนละแวกนั้น แม้เขาเปลี่ยนเรื่องหลายเรื่อง ทว่ากลับยังคงวนเวียนอยู่แต่กับเรื่องของคุณหนูอวิ๋นขอรับ”

“ตัวตนของเขาเล่า”

“เดิมเป็นชาวยุทธ์ที่เคยทำงานกับสำนักคุ้มภัยทว่าหลายปีมานี้แต่งฮูหยินและย้ายมาเมืองหลวง อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชาวนาทำนาปลูกผักอยู่อย่างเรียบง่าย ช่วงเดือนที่แล้วฮูหยินของเขาสิ้นใจเพราะคลอดบุตร เขาสูญเสียทั้งบุตรชายและฮูหยินพร้อมๆ กัน เพราะยากจนจึงไปขายตัวเพื่อเป็นคนคุ้มกันเพื่อแลกเงินค่าทำศพ ไม่มีใครกล่าวถึงว่าผู้ใดซื้อตัวเขาไปและผู้ใดว่างจ้างให้เขาสืบเรื่องของคุณหนูอวิ๋น ระหว่างนี้เขาไม่เคยติดต่อผู้ใด ไม่ไปมาหาสู่ผู้ใด เกรงว่าผู้จ้างวานอาจจะนัดพบโดยอาศัยการแจ้งวันและเวลาอื่น”

“ให้คนจับตาดูเอาไว้ให้ดี”

“แล้วทางคุณหนูอวิ๋น?” หลิงเฮ่อยังคงติดใจเรื่องที่เขาสงสัย

“ข้าจะไปเยือนเรือนพำนักท่านปราชญ์อวิ๋นวันนี้ จะพยายามดูว่ามือของนางมีรอยด้านหรือไม่”

รอยด้านจากการเล่นพิณของสตรี กับรอยด้านจากการจับกระบี่หรือดาบ แม้กระทั่งอาวุธ ให้อย่างไรก็แตกต่างกัน หากเป็นไปอย่างที่หลิงเฮ่อสงสัย อวิ๋นซูเหยาเป็นวรยุทธ์ เช่นนั้นก็แปลกแล้ว…

ตระกูลปราชญ์ ทั้งยังมีบุตรสาวที่เป็นวรยุทธ์ อวิ๋นหยวนผู้นี้...

ใกล้พลบค่ำแล้วกำแพงเมืองหลวงกำลังจะปิด ขบวนรถม้าที่กำลังแล่นเข้ามาทำให้ทหารเฝ้าประตูเมืองกระตือรือร้นขึ้น หัวหน้าหน่วยรีบเข้าไปประจบสอพลอ “ยินดีต้อนรับแม่ทัพหลินกลับเมืองหลวง”

ทหารทุกคนได้ยินก็รีบประสานมือคำนับพร้อมกล่าวตาม “ยินดีต้อนรับแม่ทัพหลินกลับเมืองหลวง”

ถึงอย่างนั้นรถม้ากลับไม่ได้หยุด ไม่มีใครตอบรับกับการประจบสอพลอนั้น ไม่มีผู้ใดใส่ใจจะมองราวกับว่าขบวนเดินทางเร่งร้อนตรงเข้าไปในกำแพง

“ใช่แม่ทัพหลินจริงหรือขอรับหัวหน้า”

“ต้องใช่สิ เจ้าเห็นป้ายหยกนั่นหรือไม่”

“หรือว่าแม้แต่จวนแม่ทัพก็ได้รับราชโองการให้พาบุตรสาวมาร่วมการคัดเลือกชายารัชทายาท?”

“ก็ต้องเป็นเช่นนั้น ฐานะและอำนาจสามารถส่งเสริมจึงจะเหมาะสม ข้าว่าไม่มีใครเหมาะไปกว่าท่านคุณหนูจวนแม่ทัพแล้ว”

“เห็นด้วย!”

“แต่ว่า...บุตรสาวคนโตของท่านแม่ทัพ คุณหนูรองมิใช่ออกเรือนแล้ว? แถมยังเป็นการแต่งสามีเข้าจวน?”

“แล้วอย่างไรยังมีคุณหนูสาม คุณหนูสี่ คุณหนูเจ็ด”

“คุณหนูสี่หมั้นหมายแล้วมิใช่หรือ”

“อ้อใช่ๆ ข้าหมายถึงคุณหนูสามกับคุณหนูเจ็ด”

ขบวนรถม้าเร่งร้อนกลับจวนตระกูลหลิน กระทั่งมีคนผู้หนึ่งถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกแล้วพาลงมาจากรถม้า ดูเหมือนคนผู้นั้นจะไม่ได้สติและไม่ขยับ ด้านในเกิดความวุ่นวายขึ้นจนกระทั่งประตูจวนแม่ทัพถูกปิดลง ด้านในก็ยังคงวุ่นวายสับสน

มีเสียงหนึ่งแว่วมาให้ได้ยิน...เหตุใดสตรีผู้นั้นจึงไม่ได้สติ นางมิใช่จวนแม่ทัพ ไม่มีใครเคยเห็นนาง แล้วนาง...เกี่ยวข้องอะไรกับจวนแม่ทัพหลินจึงกลับมาในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้??