บทที่ 9

“หลิน...มู่...เซิน?” หยางสวินเคอทวนชื่อแซ่ของหญิงสาวช้าๆ ชัดๆ

“เจ้าก็รู้สึกว่ามันแปลกใช่หรือไม่ ระยะนี้ข่าวลือเกี่ยวกับต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ทำให้เกิดเรื่องมากมาย ขบวนที่กลับเข้ามาเมืองหลวงหลายๆ ขบวนถูกโจมตีปล้นฆ่า มีข่าวลือหนึ่งกล่าวว่าเสด็จพ่อให้คนออกไปตามหาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่หายสาบสูญ มีคนปักใจเชื่อด้วยซ้ำว่าคนที่จะนำต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์กลับเข้าเมืองหลวงก็คือแม่ทัพหลิน เพราะเป็นเช่นนี้ขบวนเดินทางของแม่ทัพหลินจึงถูกดักปล้นกลางทาง ตอนนี้ยังบังเอิญมีแม่นาง หลิน[1]มู่[2]เซิน[3] กลับเข้าเมืองหลวงอีก เกรงว่าต่อไปผู้คนคงคิดว่านางเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์กระมัง เพราะมีความเชื่อหนึ่งเคยกล่าวว่าแท้ที่จริงต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก็คือคนผู้หนึ่ง จะว่าไปมีใครบ้างเคยยืนยันว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แท้ที่จริงคือสิ่งใด ขนาดเสด็จพ่อเองก็ไม่เคยตรัสถึง”

หยางสวินเคอขมวดคิ้วเดินกลับไปนั่งลง เขายื่นมือไปคว้าพู่กันจากนั้นเขียนอักษรหนึ่งลงไป “อักษรมู่เพียงอักษรเดียวคือต้นไม้” จรดอักษรอีกตัว “อักษรมู่สองตัวคือหลิน...ป่าไม้” คิ้วเข้มมุ่นลงจากนั้นเขียนอีกอักษร “แต่หากอักษรมู่สามตัวเขียนเรียงกันก็จะกลายเป็น...ป่าใหญ่” นามนี้..