๑ เมืองลอยฟ้าที่มีแต่ภูเขากับภูเขาแล้วเรียกบรรพต

๑

เมืองลอยฟ้าที่มีแต่ภูเขากับภูเขาแล้วเรียกบรรพต

บุ๋ม บุ๋ม บุ๋ม~

เหมยจิงได้ยินเสียงนี้เมื่อยามที่ร่างดำดิ่งลงผิวน้ำ ร่างกายเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มร่าง เจ็บจนต้องเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น

ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตมีแต่ตัวเธอที่กอดเธอไว้ ไม่ตะเกียกตะกายในยามที่สำลักน้ำ หลับตานิ่ง พร้อมรับประสบการณ์ตายที่ไม่อาจนำเรื่องนี้ไปบอกต่อ

อีกไม่กี่ชั่วโมง ร่างที่บวมน้ำของฉันก็คงลอยขึ้นอืดในสักที่ น่าเสียดาย อุตส่าห์พยายามสวยมาทั้งชีวิต แต่สุดท้ายก็จากไปอย่างไม่สวย

“เฮือก! อะไรหนัก ๆ ข้าตกได้ปลาใหญ่แล้วเป็นแน่”

เหมยจิงลืมตาเมื่อได้ยินเสียงของบุรุษคนหนึ่งแว่วเข้ามาใกล้ ๆ

เกิดอะไรขึ้น หรือร่างฉันลอยไปใกล้เรือประมง แต่จะเป็นไปได้ยังไง นี่เมืองใหญ่นะ

“ไหน ๆ ข้าช่วยยก”

สิ้นประโยคของบุรุษอีกคนหนึ่ง เหมยจิงก็รู้สึกเหมือนร่างดึงขึ้นสู่ผิวน้ำ เธอหรี่ตาเมื่อยิ่งใกล้ผิวน้ำยิ่งเห็นแสงสว่างเป็นเส้น ๆ

พรวด!

จนกระทั่งร่างของเธอโผล่เหนือผิวน้ำ เธอก็รีบหลับตาในทันทีเพราะไม่อาจสู้แสงได้

“นี่…นี่ไม่ใช่ปลา!”

เหมยจิงกะพริบตา เมื่อดวงตามองเห็นโดยรอบแล้ว เธอถึงเห็นว่าแวดล้อมไม่ใช่ตึกสูงระฟ้าอีกต่อไป แต่เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยป่าเขา

เป็นภูเขาลอยฟ้าแทนตึกระฟ้า!

“แม่นาง…”

เสียงของชายหนุ่มเรียกความสนใจจากเหมยจิงให้หันไปมอง เธอพลันมีความรู้สึกว่าตัวเขาสองคนช่างใหญ่โตนัก ในตอนนั้นเองที่ฉุกคิดได้ว่า…

หรือจะเป็นเธอที่ตัวเล็กเกินไป!

ไม่ปล่อยให้ตัวเองสงสัยนาน เหมยจิงก้มลงสำรวจตัวเอง ดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นว่าตัวเหลือขนาดเท่าปลาตัวใหญ่มาก ๆ ตัวหนึ่ง

“ที่นี่ที่ไหนคะ”

เฮือก! ทำไมเสียงฉันเล็กตามตัวไปด้วย เกิดอะไรขึ้นกับตัวฉันกันแน่

“เราควรจะเป็นฝ่ายถามแม่นางมากกว่า ลงไปทำอันใดในบึงน้ำของเขตพื้นที่บรรพตนที ที่นี่มีแต่ปลาใหญ่ ไร้พลังติดตัวเช่นนี้อันตรายนัก”

บรรพตนทีเหรอ ที่ไหนอีกล่ะ

“ดูท่าแม่นางคงเพิ่งผ่านความตายมาหมาด ๆ ให้เราไปส่งที่บรรพตผกาหรือไม่ แม่นางในตอนนี้ไปไม่ถึงแน่”

ชายหนุ่มทั้งสองเริ่มจะเข้าใจอันใดบางอย่างแล้ว เสนอตัวอย่างมีน้ำใจ ไม่แฝงจุดประสงค์ร้าย

ทว่าเหมยจิงกลับยังมีข้อสงสัยอยู่ ร่างเล็กจ้อยยืนขึ้นเต็มความสูง พยายามยืดเท้าแล้วแต่ก็ยังมีความสูงอยู่เพียงหน้าแข้งของชายหนุ่มทั้งสอง ด้วยความเอ็นดูเธอจึงได้ย่อกายลง ทิ้งเข่าข้างหนึ่งไว้บนพื้นเข่าอีกข้างหนึ่งชันขึ้น ความสูงอยู่ในระดับใกล้เคียงกัน

“แม่นางดูยังไม่ไว้ใจพวกเรา”

ก็ใช่นะสิ

เหมยจิงคิดในใจ หลุบตาลงไม่อยากให้ชายหนุ่มทั้งสองเห็นแววตา

ภาพลักษณ์ภายนอกของทั้งสองดูดีทีเดียว!

คนหนึ่งใส่อาภรณ์สีขาว อีกคนสีดำ จัดว่าหล่อเหลาแบบหาตัวจับยาก

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา คนที่ใส่สูทแต่งตัวดูดีมักจะหลอกหาผลประโยชน์จากเธอได้มากกว่า

ดังนั้นเธอจึงยังไม่ไว้ใจพวกเขา ต่อให้ภาพลักษณ์ภายนอกของอีกฝ่ายจะดูดี สะอาดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“แม่นางใคร่สงสัยสิ่งใดถามเราได้”

เหมยจิงถอยเท้าหนึ่งก้าว ในตอนนั้นเองที่เธอรู้สึกว่าอาภรณ์ถูกยึดอยู่กับบางอย่าง เมื่อสำรวจดูจึงเห็นว่าเป็นตะขอเบ็ดเกี่ยวอยู่

“นี่…”

เพราะน้ำหนักของเธอทำให้อาภรณ์มีรอยขาดวิ่น เสื้อสูทหนาพอควร หากเกี่ยวโดนเสื้อเชิ้ตอาจขาดจนเกี่ยวตัวเธอไม่ขึ้น

“ตัวแม่นางเล็กลงแต่น้ำหนักใช้ได้เลย ข้าต้องให้สหายมาช่วยยกเบ็ดขึ้น”

พูดเรื่องน้ำหนักสตรีได้โดยหน้าไม่เปลี่ยนสี คนโบราณของแท้

“เหตุใดจึงรู้ว่าฉันอยู่บรรพตผกา”

คำถามนี้ตอบไม่ยากสำหรับพวกเขา ชายชุดขาวเป็นคนเอ่ยตอบ

“บนหน้าผากแม่นางมีรูปบุปผาอยู่ แม่นางไม่เห็นหรือว่าหน้าผากของพวกเรามีรูปหยดน้ำสีขาวใสเช่นกัน”

จริงด้วย

มือเล็กเผลอจับหน้าผากตนเองลองสัมผัสลูบคลำดูก็ไม่พบว่ามีรอยนูนเด่นออกมาเหมือนพวกเขา

หรือจะเป็นแบบในซีรีส์เทพเซียน

“ฉันจะเห็นหน้าผากของตัวเองได้ยังไง พวกท่านมีกระจกหรือไม่”

สองหนุ่มมองหน้ากันแล้วหัวเราะ แต่เมื่อเห็นเหมยจิงนิ่วหน้าใส่จึงหยุด กระแอมเสียงเบาเรียกความจริงจัง

“ขออภัย เราสองคนไม่มีกระจกทองเหลืองหรอก แต่ทำสิ่งนี้ได้…”

สิ้นคำเขาก็โบกมือหนึ่งครั้ง ตรงหน้าเหมยจิงก็เกิดมวลน้ำในรูปร่างคล้ายกระจก

ไม่นานต่อจากนั้นนางก็เห็นใบหน้าของตนชัดเจนประหนึ่งส่องกระจกในชาติภพปัจจุบัน

นิ้วเรียวสัมผัสหน้าผากก็เห็นว่าตรงนั้นมีดอกเหมยสีแดงงดงามอยู่ด้วย

“ฮวาเตี้ยนหรือ”

ในซีรีส์โบราณหลายเรื่องมักจะมีดอกไม้สีแดงประดับอยู่บนหน้าผากนางเอก ได้รับความนิยมตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง แต่ทั้งหมดเกิดจากการใช้สีวาด เหมยจิงลองเอามือถูออกแล้ว แต่กลับลบไม่ออก

“แม่นางละความพยายามเถิด นี่คือสิ่งที่แสดงตัวตนจากพลังวิญญาณ ต่อให้ใช้พลังลบก็ไม่ออก”

เหมยจิงฟังคำบุรุษชุดดำ ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะพูดดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็ออกปากขอความช่วยเหลือ

“จะเป็นการรบกวนไหม หากฉันจะขอให้คุณทั้งสองไปส่งที่…บรรพตผกา”

สองหนุ่มยิ้มทันทีเมื่อได้รับความไว้วางใจจากหญิงสาวแล้ว แต่ทางด้านเหมยจิงนั้น เธอไม่ได้ให้ความไว้ใจพวกเขาเต็มหัวใจ เพราะมองไปทางไหนก็ไม่เห็นใครอีกแล้วถึงได้เอ่ยปากขอความช่วยเหลือ

เอาเถอะ อยากมากก็แค่ตายอีกรอบ

“ฉันยังสงสัยอีกเรื่องหนึ่ง ตัวฉันสามารถกลับมาปรกติได้ไหม”

เหมยจิงเดาเอาว่าต้องถูกใครคนใดคนหนึ่งสัมผัสตัวแน่ เธอไม่อยากให้พวกเขาแตะเนื้อต้องตัว อย่างน้อยก็ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่

“ท่านประมุขผู้นำบรรพตเมืองลอยฟ้าของเราสามารถช่วยแม่นางได้ ส่วนเราจะพาไปส่งเท่านั้น”

บุรุษชุดขาวอธิบายเรื่องนี้ จากนั้นบุรุษชุดดำที่ดูสุขุม แววตายากจะคาดเดาก็เอ่ยขึ้น

“แม่นางกังวลว่าพวกเราจะแตะเนื้อต้องตัวหรือไม่”

ฉันแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ

เหมยจิงคิดในใจ ตัวที่เล็กลงของเธอกอปรกับเพิ่งผ่านประสบการณ์เจ็บช้ำมาจนเกิดเป็นความหวาดระแวง

“มีวิธีอื่นไหม”

สองหนุ่มหันมาสบตากันก่อนที่ชายหนุ่มชุดดำจะสะบัดมือหนึ่งครั้ง เธอก็คล้ายถูกพลังที่มองไม่เห็นเหวี่ยงมาหยุดอยู่ที่หนึ่ง

“อึก!”

มือเรียวปิดปากเอาไว้เพราะอยู่ ๆ ก็รู้สึกพะอืดพะอม ในตอนนั้นเองที่เธอรู้ตัวว่ากินน้ำในบึงเข้าไปไม่น้อย

“อ้วก~”

เหมยจิงออกห่างจากชายหนุ่มทั้งสองเพื่ออาเจียนเอาน้ำสกปรกออกจากร่างกาย

บุรุษชุดขาวเดินตามหลังเธอเพียงสองก้าวก็มาถึงตัวเธอแล้ว เขาย่อกายลงเข่าชันพื้น หวังจะลูบหลังช่วยเธอให้อาเจียนสะดวกขึ้น เมื่อเธอดีขึ้นแล้วก็ยื่นเปลือกหอยที่มีน้ำสะอาดอยู่ด้วยให้จิบ

“จิบน้ำทิพย์สักหน่อย ไม่นานอาการจะดีขึ้น”

เหมยจิงใช้สองมือเล็กประคองเปลือกหอย ดื่มโดยไม่คิดสิ่งใดทั้งนั้น ไม่คิดว่าพอตนกลืนน้ำลงคอ ภายในจะรู้สึกอุ่นวาบ อาการดีขึ้น

“ดีขึ้นหรือไม่”

“มาก ขอบคุณท่าน”

เหมยจิงหันไปให้ความสนใจแวดล้อมก็เห็นว่าตนย้ายจากภูเขาลูกหนึ่งมาอีกลูกหนึ่ง ภูเขาทุกลูกลอยอยู่กลางอากาศ เธอทราบว่าตนมาจากที่ใดเพราะเห็นบึงน้ำอยู่บนภูเขาลูกที่อยู่ต่ำกว่าลูกที่เธอยืนอยู่

ที่นี่ไม่เพียงมีเขาลูกเดียวเท่านั้น แต่ยังมีอีกนับไม่ถ้วน หากตั้งอยู่กลางทะเลเรียกว่าเกาะเล็กเกาะน้อย แต่เมื่อตั้งอยู่กลางอากาศจึงเรียกว่าเมืองลอยฟ้า

“โบราณแบบยุคไหนเอ่ย เทพเซียนก็ไม่น่าใช่ ยุทธภพก็ไม่เชิง มีแต่ภูเขากับภูเขา ฉันขอย้อนกลับไปปัจจุบันได้ไหม ให้หาเงินตัวเป็นเกลียวเหมือนเดิมก็ได้”

ชายหนุ่มทั้งสองย่อมได้ยินคำพูดของเหมยจิงทว่าจับเป็นคำไม่ได้เพราะเธอพูดเร็วกว่าคนที่นี่ แต่ก็เข้าใจได้และไม่คิดต้ั้งคำถาม เพราะใครก็ตามที่มาเมืองลอยฟ้าย่อมมาจากสถานที่ที่คาดไม่ถึงเสมอมือ

“...แม่นาง นี่คือบรรพตท่านประมุขเมืองลอยฟ้า พบเจอกันนับว่าเป็นโชคชะตา หากพบกันครั้งหน้าคงมีวาสนาได้เรียกข้าหลิวปู้”

เหมยจิงมองหน้าบุรุษชุดขาวนิ่ง ไม่คิดว่าจะแนะนำตัวทีต้องเอาเรื่องโชคชะตากับวาสนามาด้วย ที่สำคัญยังดูสุภาพเหมือนกลุ่มบัณฑิตย์ยุคโบราณที่เมื่อเอ่ยทีต้องยกแขนสองข้างขึ้น มือซ้ายประกบมือขวา ผงกศีรษะลงเล็กน้อย

แค่จะแนะนำตัวบอกว่าชื่ออะไรก็จบแล้ว จำเป็นต้องพูดยาวขนาดนี้ด้วยเหรอ เป็นธรรมเนียมของที่นี่หรือธรรมเนียมเฉพาะตัวกัน

“ข้าชิงจ้าน”

ได้คำตอบแล้วใช่หรือไม่เหมยจิง!