บทนำ

บทนำ

เหมยจิงเดินทอดน่องไปบนสะพานไน่เหอที่เชื่อมแม่น้ำสายใหญ่ตัดผ่านเมืองเข้าด้วยกัน เธอเดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงกลางสะพาน

ใบหน้าสวยจากการแต่งแต้มอย่างประณีตเงยหน้าขึ้นรับน้ำสีอำพันที่กล่อมคนให้เมามายทุกหยาดหยดแล้วทิ้งขวดลงบนพื้นสะพาน  

จังหวะนั้นมีเรือสำราญลอดใต้สะพานไปพอดี เธอยกมือโบกทักทายทุกคนทั้งที่ไม่รู้จัก แต่ไม่มีใครโบกมือกลับให้เธอเลยสักคน

“เหอะ! รู้ว่าฉันหมดตัวหรือไงถึงได้ไม่คุยด้วย”

เหมยจิงเคยมีประสบการณ์การนั่งเรือสำราญแบบนั้นเพียงแต่ว่าตอนนี้เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้อีกแล้ว

เงินทองที่เธอหามาด้วยความยากลำบากค่อย ๆ พร่องลงเพราะฝีมือของน้องชายแท้ ๆ ที่เปิดธุรกิจผิดกฎหมายโดยใช้ชื่อเธอเป็นเจ้าของ เงินมากมายถูกใช้ในการสู้คดีจนเหลือให้เธอติดบัญชีไม่มาก! 

“เงินทองไม่ตายหาใหม่ได้ก็จริง แต่แม่ปกป้องมันจนฉันกลายเป็นหนี้ท่วมหัวแบบนี้ ฉันจะเอาแรงใจที่ไหนไปสู้”

“ตื๊ด~”

มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นชื่อของแม่เธอก็รีบกดรับตามความเคยชิน

‘จิงจิง โอนเงินให้แม่ทางเวยซิ่นที บริษัทจะมายึดรถน้องไปแล้ว ช่วยแม่หน่อยนะ ไม่งั้นเงินที่ดาวน์ไปก่อนหน้านี้กลายเป็นสูญเปล่าแน่ จะให้น้องเสียหน้าไม่ได้’

เหมยจิงกำหมัดแน่น กรามแข็งค้างจนเปิดปากไม่ออก จนกระทั่งได้ยินเสียงน้องชายคนเล็กดังขึ้นมาในโทรศัพท์ เธอจึงรู้ว่าเขาแย่งโทรศัทพ์จากแม่มาพูด

‘เจี่ยเจียช่วยเสี่ยวตี้ด้วยนะ รถคันนี้เสี่ยวตี้ใช้เงินซื้อเองตั้งครึ่งหนึ่ง จะให้ยึดไปไม่ได้นะครับ’

“ขาดอีกเท่าไร”

“อีกแสนห้า”

น้องชายคนเล็กของเธอเป็นฝาแฝดกับน้องชายคนรองที่เปิดธุรกิจผิดกฎหมาย พฤติกรรมดีกว่ากันเยอะ

เพราะแบบนี้เหมยจิงถึงเปิดดูยอดเงินในบัญชีที่เหลืออยู่ไม่ถึงสองแสน เธอกดโอนเงินผ่านเวยซิ่นให้น้องชายทั้งหมดจนไม่เหลือแม้แต่หยวนเดียว

“โอนแล้วนะ”

‘กดรับแล้วครับ’

น้องชายพูดประโยคนั้นเป็นครั้งสุดท้ายก็กดวางสาย ใบหน้าสวยผุดรอยยิ้มมุมปากแล้วเงยหน้าขึ้นหัวเราะเย้ยหยันให้กับชีวิตของตัวเอง

“ถ้าฉันตายวันนี้ ดูสิว่าพวกนายจะอยู่กันอย่างไร ช่วยไม่ได้ก็โดนด่า ไม่ช่วยก็โดนด่า”

มือเรียวกำโทรศัพท์แน่น อยากออกแรงบีบให้มันแหลกสลายคามือ

แต่มือเล็ก ๆ แบบนี้หรือจะทำโทรศัทพ์มือถือแหลกสลายได้ ที่แหลกสลายไปแล้วคือใจเธอต่างหาก!

ที่จริงเธอเก็บความน้อยใจที่มีต่อแม่มานานมากแล้ว เพียงแต่ว่าเหตุการณ์ครั้งล่าสุดมันเกินไปจริง ๆ 

แม่ทนน้องชายคนนี้ได้ก็ทนไป แต่เหมยจิงไม่อาจเชิดหน้าใช้ชีวิตในสังคมได้อีกต่อไปแล้ว

“ขอโทษที่ต้องเลือกวิธีนี้นะแม่ แต่จิงจิงไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมาดูแสงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้อีกแล้ว…”

ตู้ม!

จบสิ้นสักทีความเหนื่อยล้าของฉัน