Beranda / รักโบราณ / ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย / ๖ บรรพตมีมากมายก็ยังหากันจนเจอ

Share

๖ บรรพตมีมากมายก็ยังหากันจนเจอ

last update Tanggal publikasi: 2025-10-31 23:13:29

๖

บรรพตมีมากมายก็ยังหากันจนเจอ

เหมยจิงกดซื้อชุดเพิ่มอีกสองชุด เป็นชุดคลุมหลังอาบน้ำที่นางจะถือชุดนี้เป็นชุดนอน กับชุดผ้าฝ้ายธรรมดา รูปทรงเหมือนชุดที่นางกดซื้อมาก่อนหน้านี้ ราคาประหยัดรวมสองชิ้นติดลบเพิ่มอีก 100 เหรียญ

กอปรกับก่อนหน้านี้ซื้อเตียงและหมอนมาในราคา 100 เหรียญและของใช้ส่วนตัวที่มีขนาดไม่มากถนอมใช้อย่างประหยัดในราคา 300 เหรียญอาทิ สบู่ แชมพู เซรั่มบำรุงผิวหน้า แปรงสีฟัน ยาสีฟัน สินค้าจากโลกปัจจุบันที่นางหักใจซื้อเพราะไม่อยากใช้ของที่นี่

“สรุปติดลบ 1,695 เหรียญ…แต่ก็เอาเถอะ! ของจำเป็นทั้งนั้น อีกอย่างไม่ได้ใช้แค่วันเดียวแล้วจะหมด ประหยัดใช้หน่อยก็อยู่ได้หลายวันแล้ว”

ปลุกปลอบใจตัวเองเช่นนั้นก็เอนกายลงนอนบนเตียง เม้มปากแน่นเพราะพื้นไม้ไผ่ไม่ได้อ่อนโยนต่อแผ่นหลัง

“ตื่นมาอีกทีหลังข้าเป็นรอยแน่ หรือจะกดซื้อผ้าปูที่นอนมาสักหน่อย อย่างไรการนอนก็สำคัญ”

เหมยจิงนอนคิดอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงหย่อนกระปุก เมื่อตรวจสอบดูในกงล้ออักขระก็เห็นว่า 30 เหรียญค่าปลูกดอกไม้เข้ามาในระบบแล้ว

“เหรียญเข้าแล้ว!...อะ! ปวดหลัง”

มือเรียวจับหลังตัวเองไว้ เริ่มคิดแล้วว่าหากทำงานหนักได้นอนบนที่นอนนิ่ม ๆ ก็คงดีกว่านี้

“ของมันต้องมีแล้วเหมยจิง!”

คิดได้เช่นนั้นเหมยจิงก็ไม่รอช้า กดที่นอนมาหนึ่งชุดในราคา 100 เหรียญ หักลบกลบหนี้กับรายได้ 30 เหรียญเมื่อครู่แล้วนางติดลบเพิ่ม

ยอดรวมเพื่อที่จะกลับบ้านอยู่ที่ 1,765 เหรียญ!

เหมยจิงเอนกายลงที่นอนนุ่มแล้วเปิดกงล้ออักขระ แม้จะเจ็บปวดใจกับยอดติดลบสีแดง แต่อย่างน้อยก็ยังได้นอนที่นอนนิ่ม ๆ

“เอาเถอะเหมยจิง! เจ้าต้องนอนทุกวัน ที่ต้องรักษาเอาไว้คือห้องนี้ ค่ากินไม่มีอดเอาได้ ดื่มน้ำจากในน้ำตก ผลไม้ที่จะสุกในอีกสามวัน มันหวานทานอิ่มนาน เมนูลดน้ำหนักของผู้หญิง อันอื่นไม่มีอดเอาได้ แต่ค่าห้องต้องมี”

เหมยจิงท้องร้องจอก ทว่ายังไม่คิดจะหาอะไรทาน ได้แต่ลูบท้องตัวเองแล้วปลอบมันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนสลับกับขู่เบา ๆ

“อย่าเพิ่งร้อง อดข้าวแค่มื้อสองมื้อไม่ตายหรอก โตแล้ว อดเอา!”

เหมยจิงสะกดตัวเองให้นอนหลับเพื่อจะได้ไม่ต้องทนหิว นางทำสำเร็จเพราะจมเข้าสู่นิทราจริง ๆ

ในความฝันนั้นนางกำลังเผามันอยู่ มือถือตะแกรงเหล็กสลับหน้าสลับหลังเผามันอยู่บนเตาฟืน

“จิงจิง ขอกินหน่อยได้ไหม”

เหมยจิงที่กำลังเผามันอยู่หันมามองเหมยจิงที่เป็นคนจินตนาการจนเกิดความฝัน

“จ่ายค่าตะแกรงกับเตาให้ข้าก่อนแล้วเจ้าจะได้กิน”

เฮือก!

ประโยคเมื่อครู่ปลุกนางได้ดีนัก เพียงได้ยินว่าต้องจ่ายก็สะดุ้งตื่น เด้งตัวขึ้นนั่งในทันที

“ค่าเตากับค่าตะแกรง ข้าลืมไปได้อย่างไรว่าจะทำอาหารเองก็ต้องมีอุปกรณ์อีก ถ้าสั่งซื้ออุปกรณ์มาครบชุด ข้าไม่ต้องเปิดร้านขายมันเผาหรือ!”

เหมยจิงเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่สั่งมันหวานมา

“ทำอาหารเองใครว่าประหยัด นอกจากจะไม่อร่อยแล้วยังเปลืองค่าวัตถุดิบและค่าอุปกรณ์อีก ก็ลองดูว่าขายแบบสด ๆ จะได้หรือไม่”

เหมยจิงเอนตัวลงไปนอนอีกครั้งแล้ววางแผนธุรกิจ คิดไปคิดมาเริ่มทนความหิวไม่ได้ สุดท้ายก็กดสั่งเหรียญในกงล้ออักขระเพื่อจะเอาเงินนั้นไปซื้ออาหารที่ขายเรียงรายอยู่ตามทาง

นางกดมาใช้ 20 เหรียญค่าบริการ 1 เหรียญเท่ากับติดลบเพิ่มอีก 21 เหรียญ ยอดรวมติดลบที่ 1,786 เหรียญ!

“จะอยู่ให้รอดท้องก็ต้องรอดด้วย หาอะไรกินง่าย ๆ ก็แล้วกัน…ใส่ชุดใหม่เลยดีกว่า!”

เหมยจิงถอดชุดคลุมตัวออกแล้วใส่ชุดใหม่ที่มาพร้อมเอี๊ยมบังทรงอีกเช่นเคย

“ดีที่แม่ไม่ได้ให้มามาก สภาพไร้โครงพยุงแบบนี้ ไม่อยากจะคิดว่าจะเป็นไปตามแรงโน้มถ่วงแค่ไหน”

ณ ตลาดข้างทาง

เหมยจิงออกมาจากด้านนอกโรงเตี๊ยมก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว นางทราบข้อมูลจากเสี่ยวเอ้อร์ว่าบรรพตจันทราเร้นจะสลัวทั้งกลางคืนและกลางวัน

แต่หากเมื่อใดร้านในเมืองแขวนโคมสีแดงเอาไว้จะจัดว่าเป็นเวลากลางคืน นำโคมลงเมื่อใดจัดเป็นเวลากลางวัน ร้านค้าในยามนี้จึงเหลือน้อยเต็มทีแล้ว

ดีที่ยังเหลือร้านบะหมี่เปิดอยู่ สอบถามราคาแล้วถ้วยละ 1 เหรียญเท่าค่าบริการถอนเงินสด

นางถึงรู้ว่าระบบในกงล้อเลือดเย็นแค่ไหน!

“เสื้อผ้าเอยอะไรเอย คอยดูนะ! ข้าได้เงินจากการขายของเมื่อไรจะไม่ง้อเจ้าแล้ว”

เหมยจิงค่อนขอดกงล้อเสียงเบาขณะที่กำลังรอบะหมี่ถ้วยเล็กอยู่

“แม่นางบะหมี่ได้แล้ว”

เหมยจิงขอบคุณแม่ค้าก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาทานบะหมี่หนึ่งเหรียญที่ทานสามคำก็เหลือแต่น้ำ

“ทานช้า ๆ กระเพาะจะได้อิ่มเร็ว”

ด้วยไม่อยากควักเงินจ่ายอีกหนึ่งเหรียญนางจึงทานอย่างละเมียดละไม ค่อย ๆ กลืนเส้น

เก็บไข่ที่ถูกหั่นจนบางเท่ากับเนื้อเป็ดที่มีสามชิ้น ลมพัดหนึ่งครั้งก็สามารถปลิวได้แล้วเอาไว้ทานเป็นอย่างสุดท้าย

“นี่ทานบะหมี่หรือว่าไฟน์ไดน์นิ่งอยู่หรือ เหตุใดละเมียดละไมเช่นนี้”

เหมยจิงที่หลับตาเพราะกลัวน้ำบะหมี่กระเด็นเข้าตาลืมตาขึ้น ศัพท์นี้มีเพียงนักเรียนนอกเจนวายเท่านั้นที่พูดได้

“คุณชายเฉิน!”

บรรพตมีเป็นร้อยก็ยังตามกันจนเจออีกหรือ

“แม่ค้า บะหมี่หนึ่งถ้วย”

“ได้เลยคุณชาย”

คุณชายเฉินหันหน้ากลับมามองเหมยจิงที่ตอนนี้จ้องหน้าเขานิ่ง เส้นยังคงดูดค้างเอาไว้ ท่าทางในตอนนี้ดูตลกมากจนเขาหลุดหัวเราะเบา ๆ

“หน้าข้าหล่อเหลาจนต้องมองค้างเช่นนี้เลยหรือเจี่ยเจี่ย ที่แท้ท่านก็อยู่ที่นี่เอง หากข้าไม่หนีมาที่นี่ก็คงหลงอยู่บรรพตอาทิตย์อัสดงไปอีกนานเลย”

ซูด~

เหมยจิงสูดเส้นเข้าปากหมดในทีเดียว เพราะคำใหญ่เกินไปนางจึงยกถ้วยขึ้นซดน้ำ ที่ติดคออยู่เมื่อครู่จึงทุเลาลง

“ค่อย ๆ ขอรับเจี่ยเจีย ข้าไม่แย่งท่านทานหรอก โน้นของข้ามาแล้ว”

แม่ค้ายกบะหมี่ถ้วยเล็กมาให้คุณชายเฉิน

เหมยจิงถึงกับหันหน้าขวับไปมองอีกฝ่ายเพราะรู้สึกได้ว่าปริมาณของเราไม่เท่ากัน

“ราคาหนึ่งเหรียญแต่ข้าพิเศษให้คุณชายเพราะหน้าตาดี ทานเยอะ ๆ เล่า นานทีจะเห็นน้องชายหน้าตาดีอย่างคุณชายมาทานบะหมี่กับพี่สาวที่ร้านข้างทางแบบนี้”

“ขอบคุณคนงาม”

คุณชายเฉินแจกยิ้มสว่างไสวให้แม่ค้า นางยิ้มแก้มปริ หัวใจระทวย ไม่ว่าคำชมนี้จะมาจากใจหรือไม่…

นางขอรับไว้เลย!

“ชื่อข้าคุณชายยังไม่รู้จักเลย เหตุใดโดนคนอื่นเข้าใจผิดว่าเป็นพี่สาวน้องชายกันได้”

เหมยจิงเอ่ยขึ้นในยามที่แม่ค้าเดินห่างไปจากโต๊ะของนางแล้ว ทว่าคนที่นางสนทนาด้วยกลับไม่ได้ใส่ใจประเด็นนี้ หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วทานเนื้อสัตว์ก่อน

“เจี่ยเจียยังติดค้างชื่อข้าอยู่เลย”

ไม่บอกชื่อก็เรียกว่าติดค้างได้แล้ว (เสียงสูง)

“ข้าก็รู้จักคุณชายเฉินเพียงคุณชายเฉินเท่านั้น อยากทราบนามของผู้อื่นก่อน ตามหลักไม่ต้องแนะนำตัวเองก่อนหรือ”

“โย่! เจี่ยเจียเริ่มพูดจาไม่เหมือนสาวยุค 2025 เข้าทุกทีแล้ว สมัยนั้นน่าจะแนะนำตัวกันอย่างง่ายดายแล้วกระมัง แต่ก็เอาเถอะ! ข้าจะบอกนามของข้า…เฉินเหวินเหวิน หรือจะเรียกว่าเหวินเหวินก็ได้”

“เหมยจิง”

เมื่ออีกฝ่ายแนะนำตัวมาแล้ว เหมยจิงก็มีมารยาทมากพอที่จะเอ่ยนามของตนกลับไป

“จิงจิง”

ไม่คิดว่าชายหนุ่มที่อายุร่างกายน้อยกว่าจะตีสนิทด้วยการเรียกกันอย่างคนที่สนิทสนมกันเช่นนี้

“ข้าไม่อนุญาตให้คุณชายเรียกเช่นนี้”

“เช่นนั้นข้าเรียกเจี่ยเจียเช่นเดิมก็แล้วกัน”

เห็นท่าทางดื้อรั้นของชายหนุ่มแล้ว เหมยจิงก็คร้านจะสนทนาด้วย นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปหาแม่ค้าแล้วทำการจ่ายเงิน

“ไยมี 1 เหรียญ”

เหมยจิงทำหน้าฉงนเมื่อแม่ค้าชักสีหน้าใส่

“ข้าทานถ้วยเดียวก็ต้องจ่ายเพียงเหรียญเดียวไม่ถูกหรือ ทำมาค้าขายแบบนี้ขายได้ไม่นานนะพี่สาว”

แม่ค้ารีบปรับสีหน้าแล้วอธิบายเหตุผล

“น้องชายคนนั้นยังไม่ได้จ่ายเลย แม่นางจะให้น้องชายหน้าอ่อนเช่นนี้ควักเงินจ่ายค่าอาหารเองหรือ”

เหอะ! แถมให้เขาจนแทบจะเป็นสามถ้วยแล้วยังมางกกับอีกแค่เหรียญเดียว

“เจี่ยเจีย…”

สองสาวหันไปมองชายหนุ่มเจ้าของเสียงหวานที่กะพริบตาปริบ ๆ ในเชิงออดอ้อน แม่ค้าใจระทวยส่วนเหมยจิงควักเงินจ่าย

เผลอไผลไปแล้ว!

ใครใช้ให้เขาเหมือนไอดอลหน้าใส ทำหัวใจสาวเจนซีตอนต้นระทวย

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๖ เรียกเกอเกอก็คือการตอบตกลงแล้ว (จบ)

    ๖เรียกเกอเกอก็คือการตอบตกลงแล้วเหมยจิงและเฉินอวี้เหวินต่อให้วันนี้จะทำงานหนักมาทั้งวันและเหนื่อยมากแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครคิดจะกลับไปนอนที่บ้านแล้วข่มตาหลับพร้อมกับฝันดีเหมยจิงไม่อยากให้นี่เป็นเพียงความฝัน เธอชวนเฉินอวี้เหวินมาที่ห้องเธอแล้วสั่งเค้กปอนด์ใหญ่สองปอนด์เดินถือคนละถุงขึ้นลิฟต์มาห้องชั้น 23ติ๊ง!เมื่อลิฟต์เปิดออก เหมยจิงก็เดินนำชายหนุ่มมาที่ห้องของตัวเอง คนชวนไม่เกร็งแต่คนถูกชวนกลับรู้สึกว่าการเข้ามาในห้องของหญิงสาวในตอนนี้อันตรายยิ่งนัก“จิงจิงอยู่คนเดียวเหรอ”“ใช่! เข้ามาเลย ห้องแคบหน่อยนะ แอบแม่ซื้อที่นี่ไว้นะ…นี่! สลิปเปอร์”รองเท้าแตะรูปปลาสีชมพูน่ารัก แต่ชายหนุ่มไม่เขินที่จะได้ใส่รองเท้าแบบเดียวกับเหมยจิง ต่างกันตรงที่ของเขาเป็นสีชมพู ของเธอเป็นสีน้ำตาลแม้แต่เค้กที่สั่งมาของเหมยจิงก็ยังเป็นช็อกโกเลต ของเฉินอวี้เหวินเป็นนมสดสตรอเบอร์รี่“กว้างขวางใช้ได้เลย ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่นแยกในตัวแบบนี้ แต่จิงจิงเพิ่งเข้ามาอยู่ใช่ไหม ของยังมีไม่เยอะเท่าไร”“ใช่ ไม่ได้ขนมาจากบ้านแม่มากเท่าไร อยากดูทีวีไหม รีโมตอยู่นี่เปิดได้เลย”เฉินอวี้เหวินเริ่มเกร็งน้อยลงเมื่อรู้ว่าที่น

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๕ ที่เคยรับปากไปทำได้แล้วนะ

    ๕ที่เคยรับปากไปทำได้แล้วนะตึ๊ง!เหมยจิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อได้รับข้อความ มุมปากผุดเป็นรอยยิ้มเมื่อเห็นชื่อกล่องสนทนา นิ้วเลื่อนไปเปิดข้อความดูก็เห็นว่าเป็นภาพบทละครเหมยจิงบอกเขาสู้ ๆ ในใจแต่ไม่ได้ตอบแชทกลับไป จนกระทั่งข้อความแชทเด้งขึ้นอีกครั้ง เธอจึงเปิดอ่านก็เห็นว่าเป็นเฉินอวี้เหวินคนเดิม เพิ่มเติมคือถ่ายรูปตัวเองส่งมาให้ด้วย สีหน้าที่ดูออดอ้อนของเขาทำให้เธอเผลอนึกถึงเฉินเหวินเหวินตอนที่เขาแสดงสีหน้าออดอ้อนเธอสุดท้ายก็พิมพ์ข้อความตอบเขาไปว่า…‘สู้ค่ะ’ตึ๊ง!ตึ๊ง!และเพียงเธอตอบกลับไปเท่านั้นก็ได้รับข้อความถึงสองครั้งติดกัน‘เหนื่อยไหม’‘ง่วงหรือเปล่า’เธอเริ่มคิดแล้วว่าวันนี้เปิดกล้องวันแรกจริงหรือไม่ ทำไมถึงมีเด็กดื้อเล่นโทรศัพท์ไม่อ่านบท“หรือเพราะผ่านซีรีส์เรื่องยาวมาแล้ว มินิซีรีส์เลยสบาย บทเท่านี้ไม่ทำให้เขาเครียด”เหมยจิงพยายามหาเหตุผลให้ชายหนุ่ม แต่เมื่อคิดว่าตนจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรก็วางโทรศัพท์เอาไว้ ลืมไปว่าข้อความที่เขาส่งมาเป็นคำถาม อีกทั้งหลังจากนั้นเธอไม่ได้รับข้อความจากเขาอีก…ทำงานเพลินจึงลืมเรื่องนี้ไปสนิท!ทางด้านเฉินอวี้เหวิน…“หรือเธอจะยุ่งจนไม่มีเวลาตอบ

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๔ คนแปลกหน้าที่หัวใจบอกรู้สึกดี

    ๔คนแปลกหน้าที่หัวใจบอกรู้สึกดีพิธีการเปิดกล้องเสร็จสิ้นแล้ว ยามนี้นักแสดงทุกคนมายืนหลังโปสเตอร์โปรโมตมินิซีรีส์เรื่อง ‘บอสจัดหนัก’ โดย ที่นักแสดงทุกคนถือหงเปาที่หน้าซองจ่าชื่อเรื่องเอาไว้ ตะโกนพร้อมกันตอนถ่ายรูปรวมว่า“บอสจัดหนักฤกษ์งามยามดีเปิดกล้อง…เฮ!”เหมยจิงที่ไม่ได้เป็นหนึ่งในทีมงานยืนอยู่หลังตากล้อง อย่างเงียบ ๆ โดยที่ด้านข้างเธอมีหลูอิงเสี่ยวและเหลียงเจ๋อฮั่นยืนอยู่ด้วยแต่เขายืนอยู่ได้ไม่นานก็ถูกผู้กำกับดึงไปถ่ายรูปพร้อมให้ช่วยกันจับผ้าแดงที่ปิดกล้องใหญ่ที่ถ่ายทำเอาไว้เปิดออกพร้อมกันก็เป็นการเปิดกล้องอย่างเป็นทางการ ผลไม้ที่เซ่นไหว้แจกจ่ายให้ทุกคนโดยถ้วนหน้า“จิงจิงเอาแอปเปิ้ลไหม เจี่ยเจียไปเอาให้”แอปเปิ้ล! ผลไม้ที่เหมยจิงไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องตั้งแต่ที่กลับมาจากเมืองลอยฟ้าเพราะเธอไม่ตอบทำเพียงจับจ้องไปยังแอปเปิ้ลเท่านั้น หลูอิงเสี่ยวจึงคิดว่าเธออยากได้ รีบวิ่งไปขอจากทีมงานมาให้ลูกน้องสาว รู้ตัวอีกทีมือของเธอก็มีแอปเปิ้ลลูกใหญ่อยู่ในมือ!น้ำตาร่วงเผาะเมื่อคิดว่าตอนนี้เฉินเหวินเหวินกำลังใช้ชีวิตอยู่ในมิติสวนของเธออย่างไร หรือเขาจะยังอยู่ที่เมืองลอยฟ้าหรือไม่ หรือว่าจะกลับไ

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๓ ความรักความแค้นเลือกอันใด

    ๓ความรักความแค้นเลือกอันใด เฉินเหวินเหวินนั่งมองบึงตรงหน้า สถานที่ที่ดูดกลืนร่างของเหมยจิงลงไปใต้ล่างเขาอยากกระโดดน้ำลงไปดู หากใต้ล่างนั้นเป็นทางเชื่อมระหว่างยุค 2025 กับเมืองลอยฟ้าแห่งนี้ เหมยจิงจะรอเขาอยู่ที่นั่นหรือไม่! “คุณชายเฉินกำลังคิดอันใดอยู่” เขาหันไปมองหลิวปู้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยคุมตัวเขาไม่ให้กระโดดลงบึงตามเหมยจิงไป “กำลังคิดอยู่ว่าจะกระโดดตามนางลงไป” หมับ! แขนทั้งสองข้างของเฉินเหวินเหวินถูกคว้าหมับทันที เฉินเหวินเหวินแม้จะรำคาญ แต่ส่วนลึกก็อบอุ่นหัวใจที่ยังมีคนคอยห่วงใยเขาแทนเหมยจิง “อย่าคิดจะทำเป็นอันขาด บึงนี้ไม่ใช่ทางของคุณชาย หากอยากตามนางไปช่องทางที่ถูกต้องมีอยู่ แต่อยู่ที่ว่าคุณชายอยากเลือกเส้นทางนี้หรือไม่” คำพูดของชิงจ้านทำให้เฉินเหวินเหวินนิ่งไป นั่นสินะ! ก่อนหน้านี้เจ้าบอกนางว่าขอเวลาคิดก่อน ไม่รู้ว่าเวลาที่นั่นกับที่นี่คลาดเคลื่อนเพียงใด หากข้าไม่รีบตัดสินใจต้องเสียใจในภายหลังแน่ แต่ว่าเขาจะเลือกอันใดระหว่างกลับภพเดิมเพื่อไปล้างแค้น กับ ยอมทิ้งความแค

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๒ ตามหานักแสดงเซ็นสัญญา

    ๒ตามหานักแสดงเซ็นสัญญาเกาเข่าสอบต้นมิถุนายนและประกาศผลปลายเดือนมิถุนายน ใกล้สอบเกาเข่าโรงเรียนมัธยมปลายจะปล่อยเด็กนักเรียนเกาซาน[1]กลับบ้านช่วงสี่ทุ่ม เหมยจิงจะไปดักเจอพวกเขาให้ไม่ไกลจากโรงเรียกนัก แต่ก็ไม่ให้ใกล้จนทำให้พวกเขาถูกอาจารย์และเพื่อนนักเรียนเพ่งเล็ง“เจี่ยเจีย!”เหมยจิงส่งยิ้มให้เด็กหนุ่มทั้งสองที่จอดจักรยานทันทีเมื่อเห็นเธอโบกมือให้ทั้งคู่จอดรถจักรยานไว้เรียบถนนก่อนที่จะเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าตื่นเต้น“สวัสดี! ผู้มีพระคุณ”“เจี่ยเจียยังไม่ได้ไปเยือนแม่น้ำลืมเลือน ดียิ่ง!”เหมยจิงหลุดหัวเราะ จากคำพูดของเขารู้ในทันทีว่าอีกฝ่ายก็ติดซีรีส์ไม่เบา ซึ่งเจ้าของคำพูดนี้จะเป็นใครไปไม่ได้หากไม่ใช่หลิวปู้คนที่ชอบพูดอะไรติดสำบัดสำนวน!“เจี่ยเจีย! เราอยากโทร.หาเจี่ยเจียตามนามบัตรที่ให้ไว้มาก แต่ก็ไม่กล้าโทร.ไปเพราะกลัวจะได้รับฟังข่าวร้าย เห็นเจี่ยเจียตัวไม่ซีดเซียว ยังมีลมหายใจแล้วยืนอยู่ตรงหน้าพวกเราดีใจมากเลยครับ”ชิงจ้านก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจไม่แพ้กัน ภายนอกเขาดูเป็นหนุ่มพูดน้อย แต่การได้สัมผัสเขาสองชาติภพทำให้เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงเปลือกเท่านั้น“วันนั้นยังไม่ได้ขอบคุณกันดี ๆ

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๑ เมื่อเจ้านายเพิ่มหน้าที่ให้หัวหน้าแผนก

    ๑เมื่อเจ้านายเพิ่มหน้าที่ให้หัวหน้าแผนกเหมยจิงกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม ก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้ที่เกิดจากการตามล้างตามเช็ดให้น้องชาย ไม่มีเวลาท้อ ไม่มีเวลาให้เสียใจ มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้นย้อนกลับไปวันที่เธอกลับมายังยุค 2025 สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากที่เดินกลับจากสะพานไน่เหอคือย้ายของออกจากบ้านมารดามาอยู่คอนโดไม่กี่ตารางวาที่แอบซื้อเอาไว้ตอนที่ได้เงินก้อนมาจากขายลิขสิทธิ์นิยายเพื่อสร้างซีรีส์ถามว่ายังคงช่วยส่งเสียดูแลแม่หรือไม่…แน่นอนว่าต้องมีจุนเจือให้ แต่จะไม่มากเท่าเมื่อก่อนเพราะเธอก็มีหนี้สิ้นที่ต้องแบกรับ!ณ บริษัทเอเจนซี่หลงฮั่วกรุ๊ปที่เหมยจิงนั่งในตำแหน่งหัวหน้าการตลาดในขณะที่เธอกำลังนั่งทำงานอยู่ห้องที่กั้นแยกจากคนในแผนกนั้น ซีโอโอ[1]หญิงวัยกลางคนก็เดินดุ่ม ๆ เข้ามาหาเธอที่ห้องทำงาน มือเคาะประตูกระจกที่เปิดเอาไว้สองครั้งอย่างคนมีมารยาท“จิงจิง”ดวงตากรีดอายไลเนอร์คมเฉี่ยวที่จ้องเพียงหน้าจอคอมพิวเตอร์เงยขึ้นมองเจ้าของเสียง ลุกขึ้นยืนต้อนรับในทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเจ้านายโดยตรงของเธอ“อิงเจี่ย”“นั่ง ๆ”เหมยจิงนั่งลงเก้าอี้ ดวงตาสำรวจสีหน้าท่าทางของหลูอิงเสี่ยวที่ฉายควา

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๒๕ ขอบคุณที่อยู่กับข้าในเวลาที่แย่ที่สุด

    ๒๕ขอบคุณที่อยู่กับข้าในเวลาที่แย่ที่สุดเหมยจิงนั่งมองเฉินเหวินเหวินที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดเข่า ใบหน้าซบลงอยู่ที่หน้าตักตัวเองในมุมห้อง เบี่ยงหน้าไปทางอื่นไม่ให้หญิงสาวได้เห็นว่าสีหน้าในยามนี้ของเขาเป็นเช่นไร เหมยจิงเองก็ไม่อยากเห็นตอนร้องไห้ แต่จะให้เดินออกไปจากห้องนี้ก็ทำใจยากเกินไปแม้ไร้คำปลอบโย

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๒๔ ความทรงจำก่อนตายของคุณชายเฉิน

    ๒๔ความทรงจำก่อนตายของคุณชายเฉินเหมยจิงตะลึงอีกครั้งเมื่อการมาเล่นดนตรีเปิดหมวกในครั้งนี้ได้รับการโปรยเหรียญจากหญิงสาวบรรพตผกาในระหว่างที่เฉินเหวินเหวินกำลังบรรเลงฉินมากมายเหมยจิงมารู้ตัวว่าตนเป็นคนหน้าเงินแค่ไหนก็ตอนที่นางคุกเข่าเก็บเงินใส่ในตะกร้าผลไม้ที่รวมทั้งหมดแล้วได้มาหนึ่งตะกร้าใหญ่แค่สอ

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๒๓ บรรพตผกาหากข้าอยู่ที่นี่คงได้กลับภพเดิมตั้งแต่สามวันแรก

    ๒๓บรรพตผกาหากข้าอยู่ที่นี่คงได้กลับภพเดิมตั้งแต่สามวันแรกก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“เหวินเหวิน! พร้อมหรือยัง”เหมยจิงเคาะประตูห้องเฉินเหวินเหวินแล้วเอาหูแนบประตูฟังความเคลื่อนไหวด้านในนางรีบถอยห่างเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านใน จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย ยิ้มแฉ่งรอเขาประหนึ่งตนคือบุปผางามในย

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๒๑ ค่าจ้างออกไปจากชีวิตลูกชายหรือข้าจะลวงเป็นสะใภ้เผื่อได้เงินฟาดหัว

    ๒๑ค่าจ้างออกไปจากชีวิตลูกชายหรือข้าจะลวงเป็นสะใภ้เผื่อได้เงินฟาดหัวเหมยจิงนิ่งค้างเมื่ออยู่ ๆ นางก็ได้เปลี่ยนสถานะเป็นผู้ติดตามบุตรชายเจ้าของบรรพตนทีที่มาร่วมงานวันเกิดสหายของบิดา ที่บอกว่าทำงานเป็นผู้อารักขานั้น เหมยจิงเริ่มคิดแล้วว่าจริงกี่มากน้อย“คุณชาย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่”“ขออภัยแม่นาง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status