Partager

๘ คุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย

last update Date de publication: 2025-10-31 23:15:12

๘

คุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย

          เหมยจิงรู้สึกวางใจที่ไม่เห็นเฉินเหวินเหวินตอนที่ออกมาหาอะไรทานด้านนอก สองวันที่รอดอกไม้ให้ผลผลิต นางคิดอยากปลูกผักเพิ่ม ทว่าปลูกผักต้องลงทุนซื้อเมล็ดพันธุ์ นางจึงปลูกเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ให้หมด จากพื้นที่รกร้างกลายเป็นไร่พืชโดยสมบูรณ์แบบ

          พรุ่งนี้บรรพตธาราจะจัดพิธีการบูชาบรรพตแล้ว เหมยจิงจึงมาดูผลงานการปลูกดอกไม้ของนางที่เติบโตพร้อมใกล้ตัดแล้ว ใช้เวลาเติบโตสามวันอย่างที่สาวสวยบอกจริง ๆ

          “ถ้าตกงาน ข้าก็คงสามารถเป็นชาวสวนปลูกผักในคอนโดได้กระมัง”

          อย่าพูดถึงที่ดิน บรรพบุรุษของนางขายที่ดินคืนให้รัฐบาลหมดแล้ว บ้านที่นางอยู่กับแม่สองคนก็เป็นห้องชุดที่มีสัญญาเช่าได้แค่ 20 ปีเท่านั้นไร้สิทธิ์ถือขาด

          เพราะฉะนั้นความฝันในเรื่องปลูกพืชสำหรับนางคือวิมานกลางอากาศ

          “จะว่าไปอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน นอกจากสนใจเพียงเรื่องของตัวเองแล้วก็ไม่ต้องสนใจเรื่องของใครอีก หากกลับไปได้ก็แค่เตรียมตัวหางานใหม่แล้วหาวิธีตัดขาดจากน้องชายตัวล้างผลาญ”

          เหมยจิงพูดอย่างมีอารมณ์ มือรดน้ำดอกไม้สลับกับถอนหญ้าที่เจริญเติบโตไม่แพ้ดอกไม้ มือที่จับเครื่องมือทำสวนมาสองวันตอนนี้มีแผลขึ้นเต็มไปหมด ทว่านางไม่ให้ความสนใจ เอาหญ้าที่ถอนไปกองไว้ที่หนึ่ง

ในตอนนั้นเองที่นางคิดถึงเรื่องสัตว์!

          “หรือข้าจะซื้อวัวนมมาสักตัว นอกจากจะช่วยกำจัดหญ้าให้แล้ว ยังรีดนมได้ด้วย”

          ว่าแล้วนางก็เปิดกงล้ออักขระดูราคา เมื่อเห็นว่าตัวละ 500 เหรียญก็รีบปัดกงล้อปิดไว้

          “เลิกฝัน รีดนมวัวไม่เป็นยังคิดจะซื้ออีก”

เป็นเกษตรกรนี่ต้องลงทุนทุกอย่างจริง ๆ

“...หอมผิงกั๋ว พรุ่งนี้ก็ทานได้แล้วกระมัง อย่างนั้นวันนี้ต้องฉลองที่จะได้เก็บเกี่ยวผลแล้ว”

เหมยจิงรดน้ำต้นไม้ที่ตนปลูกไว้ทุกต้น เสร็จแล้วก็ออกจากมิติคิดจะไปหาอะไรทานที่ตลาด ไม่คิดว่าจังหวะนั้นนางจะเห็นเฉินเหวินเหวินวิ่งหน้าตั้งขึ้นมาด้านบน

เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร คงไม่ได้มาหาข้ากระมัง

“คุณชาย นี่มัน…”

“อย่าเพิ่งพูด รีบหนีก่อนเร็ว” ว่าแล้วเฉินเหวินเหวินก็ดันตัวเหมยจิงเข้าไปในห้องของนาง

เหมยจิงจะโวยวายใส่เขาแล้วหากไม่ได้ยินเสียงฝีเท้ามากมายวิ่งตามขึ้นมาด้านบนแล้วตะโกนลั่นว่า…

“ช่วยกันหาเร็ว เมื่อครู่เขาวิ่งขึ้นมาบนนี้แน่ ๆ”

เฮือก!

“คุณชาย หาเหาใส่หัวตัวเองไม่พอยังให้เหากระโดดขึ้นหัวข้าอีกหรือ”

“ขออภัย ข้าไม่คิดว่าเขาจะตามข้ามาจากบรรพตอาทิตย์อัสดง ข้าหนีมาที่นี่ก็เพราะเจ้าพวกกลุ่มนี้ตามล่า ว่าแต่เราเข้าไปในมิติได้หรือไม่ ข้ากังวลว่าพวกมันจะพังประตูเข้ามา แต่ถ้าอยู่ในมิติที่มีเจ้าของ ตามเข้ามาไม่ได้แน่”

เฉินเหวินเหวินตีหน้าเครียดต่างจากเวลาปรกติ

เหมยจิงเห็นเช่นนั้นก็เครียดตาม ยอมเปิดมิติตัวเองให้เขาเข้ามาหลบภัยได้ แม้ในใจจะมีคำถามมากมายก็ตาม

พรึบ!

เมื่อเข้ามาในมิติของเหมยจิง เฉินเหวินเหวินพลันดวงตาเบิกกว้างทันทีเพราะไม่คิดว่านางจะปลูกดอกไม้ ผลไม้เต็มมิติขนาดนี้ กลิ่นหอมของผิงกั๋วทำให้เขาสูดหายใจเข้าลึก รีบเดินเข้าไปหาต้นมันในทันที

“ไยผิงกั๋วของเจี่ยเจียหอมเช่นนี้”

“ห้ามจับห้ามสัมผัสทุกอย่างที่อยู่ในมิตินี้ ข้าอนุญาตให้คุณชายเข้ามาในมิติของข้าเพราะซ่อนตัวเท่านั้น”

เหมือนคำพูดนี้จะทะลุเข้าหูซ้ายออกหูขวา

“ดอกไม้งดงามนัก เจี่ยเจียคงปลูกเพื่อความงามของมิติเท่านั้นกระมัง”

เหมยจิงรีบยื่นมือไปจับมือชายหนุ่มเมื่อเห็นเขาจะแตะกลีบดอกกุหลาบของนาง

“ข้าบอกแล้วว่าอย่าจับ พรุ่งนี้ข้าจะตัดไปขายที่บรรพตธาราแล้ว”

เฉินเหวินเหวินตะลึงอีกครั้ง มองหน้าหญิงสาวสลับกับดอกไม้ก่อนที่จะมองดอกไม้แล้วหันมามองนาง

“เจี่ยเจีย! ให้ข้าคอยติดตามท่านเถิด ข้าหน้าตาดี เลี้ยงง่าย ฉลาด เล่นดนตรีเป็น ข้าเพิ่งซื้อเครื่องดนตรีใหม่ มิติของข้ามีบ่อน้ำพุร้อนด้วย เจี่ยเจียไปแช่น้ำอุ่นที่นั่นได้ ส่วนข้าจะบรรเลงฉินให้ท่านฟังระหว่างแช่น้ำ”

เดี๋ยวก่อน มิติของข้าเช่นนั้นหรือ

“ในเมื่อคุณชายเฉินมีมิติเป็นของตนเองแล้วเหตุใดถึงมาที่มิติของข้า”

“ก็…ก็เข้าห้องแต่ละทีต้องใช้ลูกแก้วเปิด”

เหมยจิงคิ้วกระตุก

“คุณชายคงไม่ได้มาเช่าห้องอยู่ใกล้ ๆ ข้ากระมัง”

เฉินเหวินเหวินยิ้มรับ ผายมือซ้ายไปยังทิศทางของห้องที่ตนพักอยู่

“ข้างห้องกันนี่เลย หากห้องเจี่ยเจียไม่เปิดอยู่ข้าก็คงหนีเข้าห้องตัวเองไปแล้ว…แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การโทษเจี่ยเจียแต่อย่างใด”

เดาสีหน้าคนออกเก่งจังเลยนะ ดักทางไว้ถูกเสียด้วย

“สรุปแล้วคุณชายอยากตีสนิทกับข้าเพราะอยากยึดเป็นที่ตั้งเช่นนั้นหรือ”

“คำพูดนี้หนักเกินไปแล้ว เจี่ยเจียพูดอย่างกับว่าข้าเป็นแมงดา ข้าก็แค่อยากให้เราพึ่งพาอาศัยกันก็เท่านั้น”

เหมยจิงคิ้วกระตุก

“บางคำหากใช้ไม่เป็นก็ไม่ต้องใช้ แมงดาคือบุรุษที่อาศัยนํ้าพักนํ้าแรงของโสเภณีดำรงชีวิต ต่อไปจะใช้คำนี้ก็ต้องระวังด้วย”

เฉินเหวินเหวินพลันมีสีหน้าเหมือนเปิดโลกใหม่ เหมยจิงเห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้าให้เขา เดินไปนั่งที่ตั่งของตัวเองแล้วหาน้ำดื่มดับกระหาย หยิบไม้ไผ่ที่ตัดไว้สำหรับทำเป็นแก้วไปตักน้ำที่ลำธาร

“โอ้โฮ! มิติเจี่ยเจียมีกระทั่งลำธารหรือ…เอ๊ะ! นั่นบ่อน้ำพุร้อนนี่ ถึงแม้จะเล็กกว่าของข้าแต่หากแช่จริงก็คงไม่ต้องถ่อไปถึงมิติของข้า แย่แล้วทีนี้ แผนเอาใจเจี่ยเจียพังตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม”

เหมยจิงชะงักเท้าเพราะได้ยินคำพูดของชายหนุ่มชัดเต็มสองหู หันมาตั้งคำถามกับเขา

“จะเอาใจข้าเพื่ออันใด ข้าบอกให้ชัดเจนตรงนี้เลยคุณชาย ไม่ต้องมายึดข้าเป็นฐานที่มั่น ข้าปลูกทั้งหมดนี่ก็ยังไม่แน่เลยว่าจะขายได้เท่าไร ข้าเลี้ยงคุณชายไม่ได้หรอก คุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย”

“ไม่ต้องเลี้ยงข้า ตอนนี้ข้าซื้อฉินมาแล้ว ต่อไปข้าจะเล่นดนตรีเปิดหมวก ไม่ช้าไม่เร็วก็ต้องคืนค่าฉินได้”

ฉะ ฉินสองพันเหรียญมิใช่หรือ

“หากไม่มีคนให้เล่าจะทำอย่างไร ทุกอย่างต้องคิดไปในทางแง่ร้ายไว้ก่อน พอเจอสถานการณ์จริงจะได้ไม่ต้องผิดหวังมาก…ฉินราคาสองพันเหรียญ แพงกว่าที่ข้าเป็นหนี้ระบบอีก! โอ๊ย~เครียดแทน”

ประโยคท้าย ๆ เหมยจิงคล้ายบ่นกับตัวเอง ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวใส่ใจกันเช่นนี้ก็ยิ้ม ไม่รู้สึกเครียดตามนางเลยสักนิด

ชีวิตเขาก็เป็นเช่นนี้ ไม่ว่าภพใดก็ลอยชายไปวัน ๆ

“ที่จริงข้าไม่ได้รีบอยากกลับไปที่เดิมถึงเพียงนั้น แม้ตอนแรกข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ แต่พอขบคิดดูจริงจังก็ไม่รู้ว่าต้องไปภพไหน ระหว่างภพที่เพิ่งจากมาหรือภพก่อนหน้านี้”

อยู่ ๆ ก็ตีหน้าเศร้า แต่เหตุใดข้าต้องอารมณ์คล้อยไปกับเขาด้วยนะ

“เจี่ยเจีย! ไหน ๆ เราก็ไม่มีอะไรทำแล้ว เรามาปรับทุกข์กันดีหรือไม่ เหตุใดเจี่ยเจียถึงมาที่นี่ได้”

“ข้าไม่สะดวกพูดเรื่องนี้”

“เจี่ยเจีย! คนมีความทุกข์ไม่ระบายออกมาในใจจะเหมือนภูเขาไฟที่อั้นเอาไว้พร้อมระเบิด เมื่อระเบิดจนลาวาไหลเยิ้มเมื่อใด ชีวิตอันตรายแน่”

เขายกเรื่องลาวามาพูดก็คงคิดว่าบรรพตท่านประมุขเหมือนทุ่งลาวาสินะ

“หากอยากทราบเรื่องของคนอื่นก่อนก็ต้องบอกเรื่องของตนเองมาก่อนมิใช่หรือ”

เฉินเหวินเหวินส่ายหน้าให้เหมยจิงเบา ๆ

“นิสัยเจี่ยเจียเป็นเช่นนี้เอง…ก็ได้! ข้าจะเล่าเรื่องของข้าก่อน แต่ว่าขอดื่มน้ำก่อนได้หรือไม่ วิ่งมาเมื่อครู่กระหายจนคอแห้งผาก”

เหมยจิงพยักหน้าแล้วเดินนำเขาไปตักน้ำใส่กระบอกไม้ไผ่ นางไม่ได้ตักในบึง แต่ตักตรงน้ำที่ร่วงลงมาจากด้านบน เสื้อเปียกเล็กน้อยเพราะน้ำกระเด็นโดนเสื้อ

“เชิญดื่ม”

เฉินเหวินเหวินยังไม่ได้ยื่นมือไปรับ ดวงตาจับจ้องกระบอกไม้ไผ่ สีหน้าตื่นตะลึง

“ทำไม! รังเกียจน้ำในมิติของข้าหรือ”

“มะ ไม่ใช่! แต่เจี่ยเจีย…น้ำไม่ได้กรองแบบนี้ไตจะเป็นนิ่วเอาได้นะ”

เหมยจิงเอียงคอมองเขา “อย่าบอกว่าจวนตระกูลเฉินกรองน้ำให้คุณชายดื่มทุกครั้ง”

เฉินเหวินเหวินส่ายหน้า

“น้ำที่ตระกูลเฉินดื่มมาจากเทือกเขามังกรหลบ แน่นอนว่าสะอาด ทานแล้วสดชื่นยิ่งกว่าน้ำใดที่ข้าเคยดื่ม ไม่แน่ว่าจะสะอาดกว่ายุค 2025”

พูดแบบนี้แล้วข้าอยากลองชิมดูบ้างเลย ปรกติดื่มแต่หนงฟู่[1]ขายดีจนเจ้าของขึ้นแท่นเศรษฐี

“ดื่มน้ำจากลำธารของข้าไปก่อน กลับจวนตระกูลเฉินเมื่อใดค่อยดื่มน้ำจากเทือกเขามังกรหลบนะ”

พูดเหมือนปลอบเด็กดื้อไปอีก!


[1]Nongfu Spring (หนงฟู่สปริง) แบรนด์น้ำแร่ยักษ์ใหญ่ของจีน มีฐานผลิตอยู่ที่ทะเลสาบพันเกาะในมณฑลเจ้อเจียง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๖ เรียกเกอเกอก็คือการตอบตกลงแล้ว (จบ)

    ๖เรียกเกอเกอก็คือการตอบตกลงแล้วเหมยจิงและเฉินอวี้เหวินต่อให้วันนี้จะทำงานหนักมาทั้งวันและเหนื่อยมากแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครคิดจะกลับไปนอนที่บ้านแล้วข่มตาหลับพร้อมกับฝันดีเหมยจิงไม่อยากให้นี่เป็นเพียงความฝัน เธอชวนเฉินอวี้เหวินมาที่ห้องเธอแล้วสั่งเค้กปอนด์ใหญ่สองปอนด์เดินถือคนละถุงขึ้นลิฟต์มาห้องชั้น 23ติ๊ง!เมื่อลิฟต์เปิดออก เหมยจิงก็เดินนำชายหนุ่มมาที่ห้องของตัวเอง คนชวนไม่เกร็งแต่คนถูกชวนกลับรู้สึกว่าการเข้ามาในห้องของหญิงสาวในตอนนี้อันตรายยิ่งนัก“จิงจิงอยู่คนเดียวเหรอ”“ใช่! เข้ามาเลย ห้องแคบหน่อยนะ แอบแม่ซื้อที่นี่ไว้นะ…นี่! สลิปเปอร์”รองเท้าแตะรูปปลาสีชมพูน่ารัก แต่ชายหนุ่มไม่เขินที่จะได้ใส่รองเท้าแบบเดียวกับเหมยจิง ต่างกันตรงที่ของเขาเป็นสีชมพู ของเธอเป็นสีน้ำตาลแม้แต่เค้กที่สั่งมาของเหมยจิงก็ยังเป็นช็อกโกเลต ของเฉินอวี้เหวินเป็นนมสดสตรอเบอร์รี่“กว้างขวางใช้ได้เลย ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่นแยกในตัวแบบนี้ แต่จิงจิงเพิ่งเข้ามาอยู่ใช่ไหม ของยังมีไม่เยอะเท่าไร”“ใช่ ไม่ได้ขนมาจากบ้านแม่มากเท่าไร อยากดูทีวีไหม รีโมตอยู่นี่เปิดได้เลย”เฉินอวี้เหวินเริ่มเกร็งน้อยลงเมื่อรู้ว่าที่น

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๕ ที่เคยรับปากไปทำได้แล้วนะ

    ๕ที่เคยรับปากไปทำได้แล้วนะตึ๊ง!เหมยจิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อได้รับข้อความ มุมปากผุดเป็นรอยยิ้มเมื่อเห็นชื่อกล่องสนทนา นิ้วเลื่อนไปเปิดข้อความดูก็เห็นว่าเป็นภาพบทละครเหมยจิงบอกเขาสู้ ๆ ในใจแต่ไม่ได้ตอบแชทกลับไป จนกระทั่งข้อความแชทเด้งขึ้นอีกครั้ง เธอจึงเปิดอ่านก็เห็นว่าเป็นเฉินอวี้เหวินคนเดิม เพิ่มเติมคือถ่ายรูปตัวเองส่งมาให้ด้วย สีหน้าที่ดูออดอ้อนของเขาทำให้เธอเผลอนึกถึงเฉินเหวินเหวินตอนที่เขาแสดงสีหน้าออดอ้อนเธอสุดท้ายก็พิมพ์ข้อความตอบเขาไปว่า…‘สู้ค่ะ’ตึ๊ง!ตึ๊ง!และเพียงเธอตอบกลับไปเท่านั้นก็ได้รับข้อความถึงสองครั้งติดกัน‘เหนื่อยไหม’‘ง่วงหรือเปล่า’เธอเริ่มคิดแล้วว่าวันนี้เปิดกล้องวันแรกจริงหรือไม่ ทำไมถึงมีเด็กดื้อเล่นโทรศัพท์ไม่อ่านบท“หรือเพราะผ่านซีรีส์เรื่องยาวมาแล้ว มินิซีรีส์เลยสบาย บทเท่านี้ไม่ทำให้เขาเครียด”เหมยจิงพยายามหาเหตุผลให้ชายหนุ่ม แต่เมื่อคิดว่าตนจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรก็วางโทรศัพท์เอาไว้ ลืมไปว่าข้อความที่เขาส่งมาเป็นคำถาม อีกทั้งหลังจากนั้นเธอไม่ได้รับข้อความจากเขาอีก…ทำงานเพลินจึงลืมเรื่องนี้ไปสนิท!ทางด้านเฉินอวี้เหวิน…“หรือเธอจะยุ่งจนไม่มีเวลาตอบ

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๔ คนแปลกหน้าที่หัวใจบอกรู้สึกดี

    ๔คนแปลกหน้าที่หัวใจบอกรู้สึกดีพิธีการเปิดกล้องเสร็จสิ้นแล้ว ยามนี้นักแสดงทุกคนมายืนหลังโปสเตอร์โปรโมตมินิซีรีส์เรื่อง ‘บอสจัดหนัก’ โดย ที่นักแสดงทุกคนถือหงเปาที่หน้าซองจ่าชื่อเรื่องเอาไว้ ตะโกนพร้อมกันตอนถ่ายรูปรวมว่า“บอสจัดหนักฤกษ์งามยามดีเปิดกล้อง…เฮ!”เหมยจิงที่ไม่ได้เป็นหนึ่งในทีมงานยืนอยู่หลังตากล้อง อย่างเงียบ ๆ โดยที่ด้านข้างเธอมีหลูอิงเสี่ยวและเหลียงเจ๋อฮั่นยืนอยู่ด้วยแต่เขายืนอยู่ได้ไม่นานก็ถูกผู้กำกับดึงไปถ่ายรูปพร้อมให้ช่วยกันจับผ้าแดงที่ปิดกล้องใหญ่ที่ถ่ายทำเอาไว้เปิดออกพร้อมกันก็เป็นการเปิดกล้องอย่างเป็นทางการ ผลไม้ที่เซ่นไหว้แจกจ่ายให้ทุกคนโดยถ้วนหน้า“จิงจิงเอาแอปเปิ้ลไหม เจี่ยเจียไปเอาให้”แอปเปิ้ล! ผลไม้ที่เหมยจิงไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องตั้งแต่ที่กลับมาจากเมืองลอยฟ้าเพราะเธอไม่ตอบทำเพียงจับจ้องไปยังแอปเปิ้ลเท่านั้น หลูอิงเสี่ยวจึงคิดว่าเธออยากได้ รีบวิ่งไปขอจากทีมงานมาให้ลูกน้องสาว รู้ตัวอีกทีมือของเธอก็มีแอปเปิ้ลลูกใหญ่อยู่ในมือ!น้ำตาร่วงเผาะเมื่อคิดว่าตอนนี้เฉินเหวินเหวินกำลังใช้ชีวิตอยู่ในมิติสวนของเธออย่างไร หรือเขาจะยังอยู่ที่เมืองลอยฟ้าหรือไม่ หรือว่าจะกลับไ

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๓ ความรักความแค้นเลือกอันใด

    ๓ความรักความแค้นเลือกอันใด เฉินเหวินเหวินนั่งมองบึงตรงหน้า สถานที่ที่ดูดกลืนร่างของเหมยจิงลงไปใต้ล่างเขาอยากกระโดดน้ำลงไปดู หากใต้ล่างนั้นเป็นทางเชื่อมระหว่างยุค 2025 กับเมืองลอยฟ้าแห่งนี้ เหมยจิงจะรอเขาอยู่ที่นั่นหรือไม่! “คุณชายเฉินกำลังคิดอันใดอยู่” เขาหันไปมองหลิวปู้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยคุมตัวเขาไม่ให้กระโดดลงบึงตามเหมยจิงไป “กำลังคิดอยู่ว่าจะกระโดดตามนางลงไป” หมับ! แขนทั้งสองข้างของเฉินเหวินเหวินถูกคว้าหมับทันที เฉินเหวินเหวินแม้จะรำคาญ แต่ส่วนลึกก็อบอุ่นหัวใจที่ยังมีคนคอยห่วงใยเขาแทนเหมยจิง “อย่าคิดจะทำเป็นอันขาด บึงนี้ไม่ใช่ทางของคุณชาย หากอยากตามนางไปช่องทางที่ถูกต้องมีอยู่ แต่อยู่ที่ว่าคุณชายอยากเลือกเส้นทางนี้หรือไม่” คำพูดของชิงจ้านทำให้เฉินเหวินเหวินนิ่งไป นั่นสินะ! ก่อนหน้านี้เจ้าบอกนางว่าขอเวลาคิดก่อน ไม่รู้ว่าเวลาที่นั่นกับที่นี่คลาดเคลื่อนเพียงใด หากข้าไม่รีบตัดสินใจต้องเสียใจในภายหลังแน่ แต่ว่าเขาจะเลือกอันใดระหว่างกลับภพเดิมเพื่อไปล้างแค้น กับ ยอมทิ้งความแค

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๒ ตามหานักแสดงเซ็นสัญญา

    ๒ตามหานักแสดงเซ็นสัญญาเกาเข่าสอบต้นมิถุนายนและประกาศผลปลายเดือนมิถุนายน ใกล้สอบเกาเข่าโรงเรียนมัธยมปลายจะปล่อยเด็กนักเรียนเกาซาน[1]กลับบ้านช่วงสี่ทุ่ม เหมยจิงจะไปดักเจอพวกเขาให้ไม่ไกลจากโรงเรียกนัก แต่ก็ไม่ให้ใกล้จนทำให้พวกเขาถูกอาจารย์และเพื่อนนักเรียนเพ่งเล็ง“เจี่ยเจีย!”เหมยจิงส่งยิ้มให้เด็กหนุ่มทั้งสองที่จอดจักรยานทันทีเมื่อเห็นเธอโบกมือให้ทั้งคู่จอดรถจักรยานไว้เรียบถนนก่อนที่จะเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าตื่นเต้น“สวัสดี! ผู้มีพระคุณ”“เจี่ยเจียยังไม่ได้ไปเยือนแม่น้ำลืมเลือน ดียิ่ง!”เหมยจิงหลุดหัวเราะ จากคำพูดของเขารู้ในทันทีว่าอีกฝ่ายก็ติดซีรีส์ไม่เบา ซึ่งเจ้าของคำพูดนี้จะเป็นใครไปไม่ได้หากไม่ใช่หลิวปู้คนที่ชอบพูดอะไรติดสำบัดสำนวน!“เจี่ยเจีย! เราอยากโทร.หาเจี่ยเจียตามนามบัตรที่ให้ไว้มาก แต่ก็ไม่กล้าโทร.ไปเพราะกลัวจะได้รับฟังข่าวร้าย เห็นเจี่ยเจียตัวไม่ซีดเซียว ยังมีลมหายใจแล้วยืนอยู่ตรงหน้าพวกเราดีใจมากเลยครับ”ชิงจ้านก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจไม่แพ้กัน ภายนอกเขาดูเป็นหนุ่มพูดน้อย แต่การได้สัมผัสเขาสองชาติภพทำให้เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงเปลือกเท่านั้น“วันนั้นยังไม่ได้ขอบคุณกันดี ๆ

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๑ เมื่อเจ้านายเพิ่มหน้าที่ให้หัวหน้าแผนก

    ๑เมื่อเจ้านายเพิ่มหน้าที่ให้หัวหน้าแผนกเหมยจิงกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม ก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้ที่เกิดจากการตามล้างตามเช็ดให้น้องชาย ไม่มีเวลาท้อ ไม่มีเวลาให้เสียใจ มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้นย้อนกลับไปวันที่เธอกลับมายังยุค 2025 สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากที่เดินกลับจากสะพานไน่เหอคือย้ายของออกจากบ้านมารดามาอยู่คอนโดไม่กี่ตารางวาที่แอบซื้อเอาไว้ตอนที่ได้เงินก้อนมาจากขายลิขสิทธิ์นิยายเพื่อสร้างซีรีส์ถามว่ายังคงช่วยส่งเสียดูแลแม่หรือไม่…แน่นอนว่าต้องมีจุนเจือให้ แต่จะไม่มากเท่าเมื่อก่อนเพราะเธอก็มีหนี้สิ้นที่ต้องแบกรับ!ณ บริษัทเอเจนซี่หลงฮั่วกรุ๊ปที่เหมยจิงนั่งในตำแหน่งหัวหน้าการตลาดในขณะที่เธอกำลังนั่งทำงานอยู่ห้องที่กั้นแยกจากคนในแผนกนั้น ซีโอโอ[1]หญิงวัยกลางคนก็เดินดุ่ม ๆ เข้ามาหาเธอที่ห้องทำงาน มือเคาะประตูกระจกที่เปิดเอาไว้สองครั้งอย่างคนมีมารยาท“จิงจิง”ดวงตากรีดอายไลเนอร์คมเฉี่ยวที่จ้องเพียงหน้าจอคอมพิวเตอร์เงยขึ้นมองเจ้าของเสียง ลุกขึ้นยืนต้อนรับในทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเจ้านายโดยตรงของเธอ“อิงเจี่ย”“นั่ง ๆ”เหมยจิงนั่งลงเก้าอี้ ดวงตาสำรวจสีหน้าท่าทางของหลูอิงเสี่ยวที่ฉายควา

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๑๘ เป้าหมายเปลี่ยนเล็กน้อยเก็บเงินเพื่อย้อนดูความทรงจำก่อนตาย

    ๑๘เป้าหมายเปลี่ยนเล็กน้อยเก็บเงินเพื่อย้อนดูความทรงจำก่อนตายงานวันเกิดประมุขบรรพตเหมันต์ได้สร้างชื่อเสียงแก่เฉินเหวินเหวินได้อย่างที่ตั้งใจเอาไว้ครั้งนี้เฉินเหวินเหวินถูกเชิญไปบรรเลงฉินที่บรรพตหิมพานต์ ค่าจ้างห้าเพลงในราคา 1,000 เหรียญเท่ากับตอนที่ประมุขบรรพตเหมันต์จ้างเหมยจิงพบว่าบรรพตหิมพานต์

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๑๗ เก็บมืองาม ๆ ของเจ้าไว้เล่นดนตรีเถอะ

    ๑๗เก็บมืองาม ๆ ของเจ้าไว้เล่นดนตรีเถอะอย่าดูถูกพลังเค้ก!เหมยจิงทานเค้กด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มไปหกคำ ต่อจากนั้นก็เริ่มรู้สึกเลี่ยน เหลืออีกส่วนหนึ่งเท่านั้นก็จะทานหมดแล้ว ทว่านางรู้สึกว่ายากจะทานชิ้นที่เหลือให้หมดจึงหยุดทานไปครู่หนึ่งเมื่อมองเค้กของเฉินเหวินเหวินก็เห็นว่าพร่องลงนิดหน่อยเท่านั้น เล

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๑๓ นอกจากปลดหนี้แล้วยังมีเงินเก็บมาก(?)

    ๑๓นอกจากปลดหนี้แล้วยังมีเงินเก็บมาก(?) เพราะความร่วมมือระดับเอสบวก เหมยจิงพลันมีความรู้สึกว่าหาเงินได้เร็วกว่าที่คิดเอาไว้ ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์กับชีวิตในเมืองลอยฟ้า นางสามารถปลดหนี้ที่มียอดติดลบหลายร้อยได้จนมีเงินเก็บ ด้วยความดีใจ เหมยจิงจึงรีบออกจากมิติส่วนตัวของตัวเองมาเคาะประต

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๙ ข้าไม่ได้หน้าตาดีเท่านั้น

    ๙ข้าไม่ได้หน้าตาดีเท่านั้น “เจี่ยเจีย! จากคุณภาพน้ำแล้ว เราต้องรีบไปจากที่นี่กันเถิด รสชาติฝาดเฝื่อนเช่นนี้ข้าทนอยู่ได้ไม่นานแน่ เราต้องเก็บเหรียญให้ครบหนึ่งพันโดยเร็ว ข้าจะช่วยท่านเก็บเอง ท่านอยากกลับภพใด ข้าจะไปตามท่าน” เหตุใดข้ารู้สึกราวกับว่ากำลังล่อลวงหนุ่มน้อย “เรา

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status