LOGINไป๋เสวี่ยแหวกว่ายผ่านสายน้ำไปจนถึงถ้ำเบื้องหน้า ซึ่งเป็นถ้ำที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก และเมื่อนางเข้า
จื่อซู่ตอบกลับด้วยความจริงจัง ซึ่งทั้งสามก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะต่อให้ต้องมีปัญหากับสำนักเฟิ่งเยี่ยน พวกเขาก็จะเข้าไปในหุบเขาลงทัณฑ์ให้ได้ เพื่อตามหาไป๋เสวี่ยให้เจอตอนนี้จื่อซู่ไม่ได้กังวลเพียงแค่เรื่องของไป๋เสวี่ย แต่เขายังนึกกังวลไปถึงคนของตระกูลไป๋ทั้งหมด เขาแน่ใจว่าคนอื่น ๆ จะต้องรับรู้ได้ถึงกระแสพลังที่ผิดปกติของคุณหนูเช่นเดียวกันผู้เป็นองครักษ์หวังเพียงไม่ให้คนที่ตระกูลแตกตื่นมากจนเกินไปโดยเฉพาะนายท่านไป๋หลิง แต่ก็ไม่แน่ว่าจะทำได้ เพราะแม้แต่พวกเขาเองที่อยู่ใกล้คุณหนูยังเป็นกังวลใจถึงเพียงนี้ แล้วคนที่ห่างออกไปเล่าจะเป็นเช่นไร“พวกเราไปกันเถิด อย่างไรวันนี้ก็ต้องเข้าไปในหุบเขาลงทัณฑ์ให้ได้!”จวนตระกูลไป๋ความกังวลของจื่อซู่ไม่ได้ผิดไปเลยแม้แต่น้อย เพราะยามนี้ตระกูลไป๋กำลังวุ่นวายอย่างหนัก หลังจากที่รับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่ส่งผ่านมาทางป้ายหยกประจำตัวของทุกคนเนื่องจากยามนี้คนที่นี่ล้วนแล้วแต่ได้ผูกพันธสัญญาและรับป้ายหยกประจำตัวไป ป้ายหยกที่เชื่อมพลังของทุกคนเอาไว้ หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น ทุกคนย่อมต้องรับร
สำนักเฟิ่งเยี่ยนเฮือก!จื่อซู่ลืมตาขึ้นมาจากการฝึกฝน ก่อนจะเอื้อมมือลงไปจับป้ายหยกประจำตัวด้วยความตื่นตระหนกป้ายหยกนี้ได้เชื่อมพลังของคนของตระกูลไป๋ทั้งหมดเอาไว้ด้วยกันแต่เมื่อครู่กลับมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นมาและบางสิ่งบางอย่างนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่ปกติ เพราะกระแสพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้เป็นนายกำลังติด ๆ ดับ ๆ และแปรปรวนอย่างหนัก ซึ่งกระแสพลังนั้นมันเป็นของไป๋เสวี่ย!พรึ่บ!เขารีบลุกขึ้นและเดินออกมาจากเรือนนอน ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ก่อนจะพบกับจื่อถิงที่กำลังวิ่งมาที่ห้องของตน และฝูจิ้นกับเฟิ่งจิ่วเองก็กำลังตรงมาทางเขาเช่นเดียวกันและสิ่งที่เหมือนกันของคนทั้งสามคือสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก“ท่านพี่! ป้ายหยกของข้าเป็นอันใดก็ไม่รู้ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้!” จื่อถิงที่เป็นน้องเล็กที่สุดของกลุ่มกำลังตื่นตระหนกมากที่สุดและจับยกป้ายหยกขึ้นมา หวังจะให้จื่อซู่ช่วยตรวจดูให้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นนางคิดในแง่ดีว่าหยกของนางอาจจะผิดปกติ เรื่องนี้ต้องไม่เกี่ยวข้องกับไป๋เสวี่ย จื่อถิงคิดและคาดหวังให้เป็น
ไป๋เสวี่ยแหวกว่ายผ่านสายน้ำไปจนถึงถ้ำเบื้องหน้า ซึ่งเป็นถ้ำที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก และเมื่อนางเข้าไปภายในถ้ำ ด้านในถ้ำก็เป็นโพรงขนาดกลางที่ห้อมล้อมไปด้วยเถาวัลย์สีดำเงางาม ลักษณะดูคล้ายกับงูจำนวนมากที่เลื้อยอยู่ตามผนังถ้ำและที่โดดเด่นที่สุดในถ้ำแห่งนี้ ก็คือบ่อน้ำสีทองที่อยู่ตรงกลางเพียงแค่มองด้วยตา ยังไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ ไป๋เสวี่ยก็รับรู้ได้ถึงพลังวิญญาณที่อัดแน่นอยู่ในบ่อน้ำ ซึ่งตอนนี้ก็แน่ใจแล้วว่านี่คือต้นเหตุที่ทำให้สายน้ำที่นางผ่านมาปะปนไปด้วยพลังวิญญาณเพียงแต่ว่าบ่อน้ำนี้ไม่ใช่น้ำวารีพิสุทธิ์ ยิ่งไม่ใช่โอสถทิพย์ แต่เหตุใดจึงมีพลังวิญญาณที่เข้มข้นมากเช่นนี้กัน เรื่องนี้ยังเป็นปริศนาสองเท้าขยับก้าวเดินเข้าไปใกล้บ่อน้ำ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ ไป๋เสวี่ยก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด หัวใจของนางคล้ายกับว่ากำลังบีบรัดและเต้นแรงมันเหมือนร่างกายของนางกำลังตื่นเต้นยินดีไป๋เสวี่ยไม่เข้าใจสิ่งที่ร่างกายกำลังแสดงออกมา ความรู้สึกของนางค่อนข้างจะสับสนและซับซ้อน แต่สุดท้ายไป๋เสวี่ยก็พาตนเองมาจนถึงบ่อน้ำสีทองจนได้ร่างเล็กทรุดกายลงที่ข้างบ่อน้ำ ก่อนที่นางจ
“ข้าควรทำเช่นไร?” ไป๋เสวี่ยคล้ายกับว่ากำลังพึมพำกับตัวเอง แต่ใจนางก็นึกไปถึงปิ่นปลิดวิญญาณใบหน้าเล็กก้มลงมองมือของตนเองที่ยังคงสงบนิ่งอย่างไม่เข้าใจ ตกลงแล้วนางต้องทำเช่นไรกันแน่เสียงสายลมพัดผ่านไปมา ทุกอย่างดูสงบยิ่งนัก แต่ตอนนี้เด็กสาวกลับไม่รู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย กระทั่งสมุนไพรหายากที่อยู่รอบกาย ก็ไม่อาจดึงดูดความสนใจของไป๋เสวี่ยไปได้นางไม่สัมผัสได้ถึงพลังปริศนา นางไม่พบเจอสิ่งใดเลยแม้แต่แมลงสักตัว ในน้ำต้องมีปลา แต่สายน้ำตรงนี้กลับไม่มีสิ่งใดเลย“หรือต้องเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณ?”การเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณค่อนข้างจะเสี่ยง เพราะนางจำเป็นต้องใช้พลังในการควบคุมปิ่นปลิดวิญญาณค่อนข้างมากไป๋เสวี่ยกลัวว่าถ้าหากเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณก่อนเวลา แล้วหากปีศาจร้ายเผยกายออกมา ถึงตอนนั้นนางอาจจะไม่มีพลังเหลือไว้รับมือกับปีศาจร้ายก็ได้จึก!แต่ในระหว่างที่กำลังคิดว่าสมควรเรียกปิ่นปลิดวิญญาณออกมาดีหรือไม่ ไป๋เสวี่ยก็รู้สึกราวกับว่ามีของบางอย่างกำลังทิ่มแทงไปที่มือเล็กไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ที่รู้ได้อย่างแน่ชัด คือนางรู้สึกทรมาน
แม้จะไม่เข้มข้น และยิ่งเทียบเคียงวารีพิสุทธิ์ที่ไป๋เสวี่ยถือครองไม่ได้ แต่การที่จะมีพลังวิญญาณปะปนในน้ำนั้นมีความเป็นไปได้เดียวที่จะเกิดขึ้นได้ นั่นก็คือเบื้องหน้าของนางจะต้องมีบ่อน้ำวารีพิสุทธิ์อยู่ อาจจะมีไม่มาก แต่ไป๋เสวี่ยแน่ใจว่าจะต้องมีอยู่อย่างแน่นอน“ขอบคุณเจ้ามาก” ไป๋เสวี่ยเอ่ยขอบคุณอาจูก่อนที่นางจะมอบยาพิษให้เป็นของขวัญ เพราะอาจูชื่นชอบยาพิษมากที่สุดอีกทั้งยาพิษที่ไป๋เสวี่ยมอบให้ก็เป็นชนิดที่ไม่ได้รุนแรง แต่เพราะไป๋เสวี่ยศึกษาพิษและคิดค้นพิษขึ้นมาด้วยตนเอง ทำให้พิษมากมายที่อาจูได้รับไป ล้วนแล้วแต่เป็นพิษที่แมงมุมอายุหลายร้อยปีเช่นอาจูไม่เคยพบเห็นมาก่อน‘ขอบคุณเจ้ามากเช่นกัน ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้!’ อาจูยิ้มกว้างและรับยาพิษไปนางย่อมต้องดีใจเพราะพิษเหล่านี้มีแต่พิษที่แปลกใหม่และน่าสนใจมาก ตอนนี้อาจูจึงรู้สึกชอบไป๋เสวี่ยยิ่งนัก!“เจ้าไม่จำเป็นต้องรอข้า เจ้ากลับไปเถิด”‘ไม่เป็นไร ข้าว่าง! ข้าจะรอเจ้าเอง!’ วันนี้แมงมุมน้อยอารมณ์ดีมาก ต่อให้ต้องนั่งรอเป็นวัน ๆ แมงมุมน้อยก็คงจะยินดี“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า” อยากรอก็รอ ไป๋เสว
ไป๋เสวี่ยเดินตามอาจูอย่างไม่รีบร้อน หากเจอสมุนไพรหรือพันธุ์ไม้ที่นางยังไม่มีในมิติจิตร่างบางก็จะหยุดเดินและเก็บของเหล่านั้นเอาไว้ การมีมิติจิตทำให้การดำเนินชีวิตของนางค่อนข้างง่าย เพราะพันธุ์ไม้บางชนิดก็ไม่อาจจะเก็บไว้ในแหวนมิติได้และที่สำคัญตอนนี้ไป๋เสวี่ยมีเจ้าแพนด้ามาคอยช่วยดูแลต้นไม้ในมิติจิตแทนไป๋เตี๋ยที่ยังไม่ฟื้นคืนกลับมาหมีแพนด้าตัวอ้วนชื่นชอบการดูแลสมุนไพรและต้นไม้พลังวิญญาณเป็นอย่างมาก ไป๋เสวี่ยคิดว่าสองสิ่งที่เจ้าหมีให้ความสนใจก็มีเพียงบุตรสาวของเสี่ยวฮวนที่เป็นคู่พันธะและสมุนไพรเหล่านี้เท่านั้นความจริงแล้วเจ้าแพนด้าในร่างจำแลงก็ไม่ได้อ้วน อีกทั้งยังหล่อเหลาเทียบเคียงราชาหมาป่าเช่นเสี่ยวฮวนได้เพียงแต่ไป๋เสวี่ยเรียกเจ้าแพนด้าเช่นนี้จนชินปากไปเสียแล้ว จึงไม่ได้เปลี่ยนคำเรียกไป‘ทางด้านหน้าจะเป็นต้นน้ำ แต่ว่าท่านต้องเดินเข้าไปเอง เพราะที่ตรงนั้นมีม่านพลังที่แข็งแกร่งมากคอยปกป้องเอาไว้อยู่ สัตว์วิญญาณเช่นข้าไม่อาจจะเข้าไปใกล้ได้’เดินขึ้นเหนือมาได้สักระยะ แมงมุมน้อยก็เอ่ยบอก ไป๋เสวี่ยจึงพยักหน้ารับรู้‘แต่มนุษย์สามารถเข้าไป







