ได้สัตว์เลี้ยงตัวน้อย (2)

เขากล่าวถึงคำเตือนของเจ้าของร้าน และถามไป๋เสวี่ยอย่างจริงจังด้วยกลัวว่ามันจะทำให้นางต้องเจ็บตัว

“ข้าย่อมแน่ใจ ข้าเลี้ยงได้แน่นอนท่านอย่าได้กังวล” ไป๋เสวี่ยยิ้มและยื่นมือไปรับกรงขังมาจากไป๋ซาน

นางมองจ้องกระต่ายที่อยู่ในกรงนิ่ง ก่อนจะถามออกมาเสียงแผ่วเบาว่า

“อยากไปอยู่กับข้า หรืออยากกลับไปอยู่ในป่า”

กระต่ายน้อยมองตอบและกระโดดมาด้านหน้าเล็กน้อย ไป๋เสวี่ยก็เข้าใจทันทีว่ามันตกลงที่จะไปอยู่กับนาง

“ต่อไปนี้เจ้าชื่อ ‘ไป๋ทู่’ ก็แล้วกัน เจ้ากระต่ายน้อยสีขาวของข้า” คนตัวเล็กยิ้มกว้าง พลางเปิดกรงและช้อนตัวของไป๋ทู่ขึ้นมาอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน นางกระชับกอดไป๋ทู่แน่น จากนั้นก็เดินตามไป๋ซานและคนอื่น ๆ มาที่รถม้า

ภาพเด็กน้อยผิวขาวตัวเล็กกำลังอุ้มกระต่ายน้อยน่ารักอยู่ในอ้อมแขน ช่างเป็นภาพที่ใครเห็นก็ต้องรู้สึกเอื้อเอ็นดูไปตาม ๆ กัน

ไป๋เสวี่ยดูน่ารักมาก แต่นางไม่ได้สนใจผู้ใดเลยนอกจากกระต่ายตัวน้อยที่อยู่กับนางในตอนนี้

เวลาต่อมาไป๋ซานก็พาทุกคนกลับมาถึงบ้าน ท่านปู่เองก็กลับมาจากสวนสมุนไพรแล้ว และกำลังเก็บสมุนไพรที่วางตากแดดไว้เข้าไปในกล่องไม้ ที่สร้างมาเพื่อเก็บสมุนไพรโดยเฉพาะ

“ท่านปู่ทวด! ข้ากลับมาแล้ว!” 

“ท่านปู่ทวด หลันเอ๋อร์กลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

ร่างกลมของเด็กแฝดทั้งสองวิ่งไปหาผู้เฒ่าไป๋หลิงก่อนจะกระโดดกอดแข้งขาเขาราวกับลูกลิงตัวอ้วน แม้ว่าไป๋หลิงจะอายุราวร้อยปีแล้ว แต่ก็ยังแข็งแรงดีเพราะเขามีพลังปราณถึงระดับสูงขั้นต่ำ

ส่วนไป๋ซานเองก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงเช่นกัน แต่เขานั้นอยู่ขั้นสูงที่ใกล้จะเลื่อนไประดับจิตวิญญาณ

อายุเพียงยี่สิบห้า อีกทั้งยังไม่ใช่คุณชายจากตระกูลสูง แต่กลับมีความสามารถถึงเพียงนี้ ไป๋ซานก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งเช่นกัน

และเพราะว่าไป๋ซานเป็นผู้ใช้ธาตุดิน ร่างกายของเขาจึงแข็งแรงมาก พอต้องเข้าไปหาสมุนไพรและแก่นชีวิตสัตว์อสูรในป่าร้อยอสูรทุกวัน นี่จึงถือเป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่งสำหรับไป๋ซาน ด้วยเหตุนี้เขาจึงแข็งแกร่งกว่าไป๋หลิงทั้ง ๆ ที่อายุน้อยกว่า

ตัวไป๋ซานที่ไม่ได้มีธาตุพฤกษาเหมือนไป๋หลิงและไป๋เสวี่ยแต่เขาก็ไม่เคยคิดน้อยใจและยังชอบที่ตนถือครองธาตุดินมากกว่า อีกทั้งเขายังตั้งใจฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งเพื่อปกป้องทุกคน

นับว่าเป็นคนที่น่าชื่นชมมากอย่างแท้จริง

“เสวี่ยเอ๋อร์เจ้าเองก็ออกไปเที่ยวมาด้วยรึ?” ไป๋หลิงหันไปถามหลานสาวที่ยืนอุ้มกระต่ายอยู่เบื้องหลัง

“เจ้าค่ะท่านปู่ มีหลายสิ่งที่ข้าได้เรียนรู้วันนี้” ไป๋เสวี่ยตอบและยิ้มบาง

“แล้วกระต่ายตัวนั้น...”

“ข้าขอให้พี่ชายซื้อให้”

“เจ้าซื้อมารึ ในป่าก็มีอยู่ตั้งมากมายไม่ใช่หรือ” ไป๋หลิงถามด้วยความไม่เข้าใจ เหตุใดต้องเสียเงินซื้อของที่มีอยู่เต็มป่า หากอยากได้ก็ให้ไป๋ซานเข้าไปจับในป่าก็สิ้นเรื่อง ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองเหรียญตราเช่นนี้

“เพราะข้าชอบ”

“ให้พี่เจ้าไปจับมาให้ก็ได้ จะเอาสักกี่สิบตัวเล่า”

“ข้าชอบตัวนี้” ร่างเล็กยืนยันอย่างจริงจัง สุดท้ายไป๋หลิงก็ยอมแพ้และไม่ได้กล่าวอันใดถึงเรื่องกระต่ายอีก