ตอนที่ 18 คนละชนชั้นกัน

           หลังจากที่ฉันไหว้ขอบคุณที่เขามาส่งฉันก็รีบเปิดประตูลงจากรถและรีบเดินเข้ามาในอาคารเรียนและไม่หันกลับไปมองทางเขาเลย จะให้ฉันหันกลับไปมองทางเขาได้ยังไงล่ะ ก็มีแต่สายตานักศึกษาบริเวณนี้จ้องฉันกับมองไปทางรถเบนซ์คันหรูที่มาส่งฉัน ฉันก้มหน้าก้มตาเดินไม่มองใครทั้งนั้น ก็ปกติฉันก็นั่งรถประจำทางมาเรียน จนปี4 ด้วยความที่ฉันไม่ชอบเป็นเป้าสายตาใครด้วยทำให้ฉันอย่างจะวิ่งให้พ้นไปจากตรงนี้เร็วๆ แต่ก็มีคนที่เข้ามาขายขนมจีบฉันเรื่อยๆแต่ฉันก็ไม่สนใจใคร ฉันตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจเรียนอย่างเดียว ให้สมกับที่คุณท่านทั้งสองเมตตาฉันขนาดนี้ ฉันจึงไม่สนใจเรื่องความรักรอให้ฉันเรียนจบมีการงานที่ดีทำสามารถหาเงินเลี้ยงตัวเองเลี้ยงป้าได้ ถึงตอนนั้นค่อยคิดอีกทีแล้วกัน ในขณะที่ฉันเดินเข้ามาถึงในอาคารเรียนก็มีเสียงหนึ่งเรียกฉันเสียงดังขึ้นมาจนฉันพลอยตกใจไปด้วย แต่ละวันของฉันหัวใจจะวายตาย

            “ยัยน้ำอิง เมื่อตะกี้ใครมาส่งจ๊ะ”

            ไม่ใช่เสียงใครที่ไหนที่เอ่ยเรียกฉันเสียงดังขนาดนี้ยัยน้ำฟ้าเพื่อนรักฉันเองเราก็คบกันอยู่สองคนนี่แหละตั้งแต่ที่ฉันเข้ามาเรียนปี1 เจอกันตอนรับน้องได้พูดคุยกันก็เลยทำให้สนิทและคบกันจนมาถึงปี4 บ้านน้ำฟ้าฐานนะดีแต่น้ำฟ้าก็ไม่ถือตัว ฉันก็พลอยรู้สึกดีไปด้วยที่เพื่อนไม่รังเกียจว่าตัวเองนั้นจนที่มาเรียนที่แพงๆแบบนี้ได้ก็เพราะคุณท่านส่งเสียแต่น้ำฟ้าก็ไม่ได้สนใจเรื่องฐานะอะไรพวกนั้น เราสองคนเข้ากันได้ดี ถือว่าเป็นความโชคดีอีกอย่างหนึ่งในชีวิตของฉันที่ได้เจอกับน้ำฟ้า

            “ตกใจหมดฟ้า เรียกซะเสียงดังเราหัวใจจะวายตายแล้วรู้มั้ย”

            “อย่ามาเปลี่ยนเรื่องค่ะ ตอบมาค่ะ”

            น้ำฟ้าหรี่ตาจ้องมองฉันอย่างจับผิดเหมือนฉันไปทำความผิดอะไรมาแบบนั้นอะ

            “คุณแพกซ์ เขาเป็นลูกชายของคุณท่านกับคุณหญิงน่ะ”

            “เขาชอบแกเหรออิง”

            น้ำฟ้าถามฉันกลับด้วยใบหน้าอมยิ้มหรี่ตามองมาที่ฉันเหมือนต้องการที่จะแซวฉัน

            “จะบ้าเหรอฟ้า เขาแค่เห็นเรายืนรอรถแล้วเป็นทางผ่านบริษัทเขา เขาเลยมาส่งเพราะสงสารมั้ง”

            “เหรอ......จะเชื่อก็ได้”

            “ฟ้าหยุดพูดเรื่องนี้เถอะ มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หรอก ฟ้าก็รู้ว่าเรามันคนละชนชั้นกับเขา แค่เป็นคนใช้ในบ้านเค้านี่ก็ถือว่าดีมากแล้ว เขาคงไม่แค่สงสารหรือไม่ก็เมตตาเด็กกำพร้าแบบเราน่ะ”

            ฉันตอบกลับน้ำฟ้าไปด้วยใบหน้าที่หงอยลงระดับนึงก็จริงอย่างที่ฉันตอบกลับเพื่อนไปนั่นแหละ มันไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่คนระดับเขาจะมาชอบคนงานที่บ้านของตัวเองไม่มีอะไรให้น่ายินดีที่คู่ควรกับเขาเลยสักนิด เขาก็แค่สงสารนั่นแหละ

            “หยุดเลยจ้ะ เพื่อนรัก หยุดมองว่าตัวเองต้อยต่ำเลิกด้อยค่าตัวเองได้แล้ว แกทั้งสวยทั้งหุ่นดีหุ่นเซี๊ยะขนาดนี้ เรียนก็เก่ง ออกจะน่ากินขนาดนี้ใครไม่ชอบก็แปลกแล้วปะ มีแต่แกที่ไม่สนใจเองต่างหาก”

            “มันคือเรื่องจริงฟ้า ไม่มีใครอยากได้คนจนๆแบบเราไปเป็นภาระหรอก”

            “หยุดเพ้อค่ะเพื่อน มีคนเข้าหาแกเยอะแยะเป็นแกเองไม่ใช่เหรอที่ปฏิเสธคนพวกนั้น ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าด้อยค่าตัวเอง”

            “ฉันว่าคนพวกนั้นแค่เข้ามาเล่นๆนั่นแหละคงไม่มีใครคิดจริงจังกับคนจนๆอย่างฉันหรอก ก็มีแค่แกนี่แหละที่รับฉันได้และคบฉันเป็นเพื่อน”

            “พอๆเลิกดราม่าได้แล้ว เดี๋ยวก็สอบกันไม่รู้เรื่องกันพอดี ปะไปสอบกันดีกว่า สอบเสร็จเดี๋ยวฉันจะพาแกไปฉลองเอง”

            ฉันพยักหน้ารับหลังจากน้ำฟ้าพูดจบเราก็พากันไปขึ้นลิฟท์ เพื่อที่จะขึ้นไปยังห้องสอบ