ตอนที่ 17

             พอรถผมเลี้ยวออกมาจากรั้วขับตรงไปยังถนนแต่สายตาผมกับสะดุดเข้ากับยัยเด็กน้ำอิง ที่วันนี้ใส่ชุดนักศึกษาพอดีตัวกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดนึงถือว่าดึงดูดสายตาผมได้มาก ผมเลยขับช้าๆและขับมาเรียบเคียงฟุตบาทและจอดรถเปิดกระจกทักทายหญิงสาว

            “ไปเรียนยังไงน้ำอิง”

            ฉันสะดุ้งตกใจเมื่อจู่ๆคุณแพกซ์ก็มาจอดรถเปิดกระจกทักฉัน

            “สวัสดีค่ะ คือว่าอิงกำลังรอพี่วินอยู่ค่ะ”

            ฉันยกมือขึ้นไหว้แล้วเอ่ยตอบกลับคำถามของเขา

            “ขึ้นมาสิเดี๋ยวฉันไปส่ง”

            “เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ”

            “ขึ้นมา! น้ำอิง”

            เขาพูดเสียงดุๆฉันจึงต้องจำยอมขึ้นรถไปกับเขา แค่ฉันก้าวขาขึ้นมานั่งบนรถก็เกิดอาการเกร็งอย่างหนัก ทำไมฉันต้องเจอแต่สถานการณ์แบบนี้ด้วยนะ ฉันจะหายใจไม่ออกแล้วจะเป็นบ้าตายจริงๆนะ

            “ขอบคุณค่ะ”

            ฉันยกมือขึ้นไหว้เขาอีกรอบที่กรุณาจะไปส่งฉันที่มหาลัยถึงแม้ว่าฉันจะไม่อยากไปกับเขาก็ตามแต่ก็ควรมีมารยาทกับเขาเขาแค่พยักหน้ารับไหว้ฉันแล้วก็ขับรถออกไปทันที

            “เรียนที่ไหน”

            “ม.กรุงเทพค่ะ เอ่อ...คุณแพกซ์คะ จอดให้อิงลงตรงป้ายรถเมย์ข้างหน้าก็ได้ค่ะ เดี๋ยวคุณไปทำงานสายนะคะ”

            “ไม่สายหรอก ทางผ่าน”

            “ค่ะ”

            พอเขาตอบแบบนั้นกลับมาแล้วฉันจะทำอะไรได้อีกไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาพูดกับเขาได้อีกแล้ว ฉันก็นั่งนิ่งตัวแข็งเป็นหุ่นยนต์มองตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว ขนาดหายใจฉันยังไม่กล้าหายใจแรงเลย นี่ฉันจะอยู่ถึงเรียนจบมั้ยเนี่ย และได้แต่ตัดพ้อกับตัวเองในใจ

            ผมชำเรืองหางตามองเธอเล็กน้อย ตอนนี้คือน้ำอิงนั่งตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์

            “หึ” ผมขำในลำคอด้วยความชอบใจเธอจะเกร็งอะไรขนาดนั้น กลัวผมเหรอ ผมก็ได้แต่คิดในใจว่าตอนที่เธออยู่ใกล้ผมก็จะมีอาการแบบนี้ ตอนนี้ในรถเงียบเกินไป ผมเลยพูดถามเธอออกไป

            “เรียนอยู่ปีไหนแล้ว”

            “อะ..เอ่อ ปี4ค่ะ”

            ฉันสะดุ้งตกใจเล็กน้อยจู่ๆเขาก็เอ่ยถามฉันขึ้นมา ฉันก็กำลังนั่งคิดอะไรไปเพลินๆอยู่

            “อืม ใกล้จะเรียนจบแล้วนิ”

            “ฝึกงานเทอมหน้าเสร็จก็จบแล้วค่ะ”

            “แล้วฝึกงานที่ไหน”

            “ยังไม่ได้หาเลยค่ะ”

            “อืม”

            พอผมได้ฟังคำตอบจากเธอก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ยังหาที่ฝึกงานไม่ได้อย่างงั้นเหรอ มุมปากผมก็ยกยิ้มขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว

            ใช้เวลาไม่นานรถยนต์คันหรูก็ขับเคลื่อนมาถึงหน้ามหาวิทยาลัย แต่แทนที่คุณแพกซ์จะจอดให้ฉันลงด้านหน้าแต่เขาดันขับเข้ามาด้านในมหาวิทยาลัย

            “คุณแพกซ์ จอดข้างหน้าก็ได้ค่ะเดี๋ยวอิงเดินเข้าไปเองค่ะ”

            “เรียนคณะไหน”

            “บริหารค่ะ”

            เขาฟังที่ฉันพูดที่ไหน ไม่ฟังที่ฉันพูดแล้วยังถามฉันกลับอีก พอฉันตอบกลับเขาไปเขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกแต่ขับรถมาจอดยังหน้าคณะที่ฉันเรียน พอรถจอดอยู่กับที่ฉันจึงปลดเบลท์ออกแล้วยกมือไหว้เขาแล้วกล่าวขอบคุณ

            “ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”

เขาพยักหน้ารับคำขอบคุณของฉันและไม่ได้พูดอะไรออกมา

            พอพูดจบฉันก็เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปยังคณะเรียนโดยไม่หันกลับมามองข้างหลังเลย

            ผมมองตามหลังเธอเดินไปจนสุดสายตาจนเธอหายเข้าไปในอาคารเรียน ผมจึงขับรถออกมาแล้วมุ่งตรงไปที่บริษัทด้วยความอารมณ์ดี