ตอนที่ 23

             ฉันหัวเราะกับท่าทางของเพื่อนที่ดูขี้เล่นและสดใสอยู่เสมอจากนั้นเราก็พากันไปยังลานจอดรถใต้คอนโดพอเราขึ้นมานั่งกันบนรถเสร็จฉันก็เอ่ยถามเพื่อนออกมา

            “เราจะไปฉลองที่ไหนกันฟ้า”

            “River Bar จ้ะ เราจองโต๊ะไว้แล้วเขาบอกว่าเลิศ”

            “ราคาแรงมากมั้ยฟ้า คือว่าเรากลัวจ่ายไม่ไหวน่ะ”

            “อิงไม่ต้องเดี๋ยวคนสวยเลี้ยงเอง”

            “ไม่ได้หรอกฟ้า ไปด้วยกันก็ต้องช่วยกันออกสิ ไหนฟ้าจะต้องขับรถพาเราไป ไหนจะเสื้อผ้าอีก”

            “จ้ะๆ ตามใจเลยค่ะ คุณน้ำอิง”

            จากนั้นเราสองคนก็ขับรถพากันไปยังที่จุดหมายปลายทางRiver Bar ใช้เวลาไม่นานเราสองคนก็มาถึงจากนั้นเราก็พากันเดินเข้าไปข้างใน มีพนักงานมาบริการ พาเรา2 คนไปยังโต๊ะที่จองไว้บริเวรชั้นสองของบาร์ แต่ระหว่างทางเดินนั้นต่างก็มีสายตาคอยจับจ้องมองมาทางเราสองคนแบบจงใจ ไหนจะสายตาที่มองมาแบบแทบจะกลืนกินนั่นอีก ฉันไม่ชอบสายตาแบบนี้เลย แต่ก็อย่างว่าที่สถานที่แบบนี้ก็ต้องเจอแบบนี้เป็นธรรมดา ฉันสองคนเลยเลือกที่จะไม่สนใจพวกคนเหล่านนั้นและรีบเดินไปยังโต๊ะที่จองไว้ชั้นบน พอมาถึงโต๊ะที่จองไว้จะเป็นโต๊ะที่อยู่ตรงมุมพอดีให้ความความเป็นส่วนตัว ถือว่าน้ำฟ้าเลือกไว้ได้ดีเนื่องจากเพื่อนรู้ว่าฉันไม่ค่อยชอบผู้คนที่มันดูวุ่นวาย จากนั้นเราก็สั่งเครื่องดื่มและอาหารนั่งฟังเพลงจากนักร้องที่ร้องอยู่บนเวทีชั้นล่าง ซึ่งสามารถมองลงไปเห็นได้แบบพอดี จากนั้นเราสองคนก็คุยกันในเรื่องต่างๆ ถือว่ามาผ่อนคลายจริงๆ

           ตอนนี้ผมนั่งดื่มอยู่กับเพื่อนอีก2คนก็คือไอ้คิมกับไอ้คชาที่เรานัดกันไว้เมื่อช่วงเย็น เรานั่งดื่มกันมาสักพักก็ถือว่าช่วยผ่อนคลายสมองของผมได้จริงๆ ที่ได้มานั่งดื่มนั่งคุยกับเพื่อนๆ แต่ตอนที่ผมหันลงไปมองยังโซนด้านล่างก็สะดุดเข้ากับผู้หญิงสองคนที่กำลังเดินตามพนักงานฝ่าผู้คนด้านล่างมายังชั้นบน แต่คนที่ที่ทำให้ผมสะดุดตามากที่สุดก็คือผู้หญิงที่ใส่ชุดสายเดี่ยวสีดำดัดผมลอนตรงปลาย ไม่ใช่ใครที่ไหนเธอคือน้ำอิงผมนึกแปลกใจไม่น้อยที่ได้เจอกับเธอในสถานที่แห่งนี้ แต่ต้องยอมรับว่าตอนที่ผมมองลงไปเธอดึงดูดสายตาผมมาก วันนี้เธอดูแตกต่างจากที่เราเคยเจอกันวันนี้เธอแต่งตัวแต่งหน้าผิดแปลกไปจากทุกครั้งที่เราเจอกัน ผมยอมรับว่าน้ำอิงเป็นคนที่สวยและมีเสน่ห์ ขนาดวันนั้นเจอกันที่สวนหลังคฤหาสน์เธอไม่แต่งหน้ายังสวยจนผมลืมตัวมองเธออยู่ตั้งนาน