บทที่ 7

          ตอนนี้เป็นเวลา 1 ทุ่ม ผมเดินมาบริเวณหน้างานเพื่อมายืนรับแขกผู้มาร่วมงานที่พ่อกับแม่ของผมยืนอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ผมเดินใกล้มาถึงตรงที่พวกท่านยืนอยู่แม่ผมก็หันหน้ามาเจอผมพอดี

          “ตาแพกซ์มาแล้วเหรอลูก มาตรงนี้เร็วลูก”

          “ครับ”

           ผมเดินเข้าไปหาท่านที่ยืนอยู่กับแขกอีก3คน พวกท่านกำลังพูดคุยกันอยู่พอผมเดินไปถึงท่านก็แนะนำให้ผมรู้จัก

          “นี่คุณประดิษฐ์ และคุณนภา เจ้าของบริษัทสุขสวัสดิ์พิพัฒน์ และนี่ก็น้อง เพลง”

           แม่ผมเอ่ยแนะนำให้ผมรู้จักกับบุคคลทั้ง3 ที่เป็นเจ้าของบริษัทสุขสวัสดิ์พิพัฒน์ เจ้าของหมู่บ้านจัดสรรสุขสวัสดิ์พิพัฒน์ ถือว่าเป็นระดับเศรษฐีที่อยู่ในแวดวงธุรกิจเดียวกับครอบครัวผม

           “สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้คนที่น่าจะอายุน่าจะเท่าๆกับพ่อแม่ของผม

           “สวัสดีหลานชาย” “สวัสดีจ้ะ”

            ทั้งคุณประดิษฐ์และคุณนภาตอบรับคำทักทายจากผม

           “หนูเพลงนี่พี่แพกซ์ทำความรู้จักกันไว้สิเผื่ออนาคตข้างจะมีอะไรให้ช่วยเหลือกัน”

            แม่ผมหันไปพูดกับหญิงสาวแนะนำผมให้เธอรู้จัก พูดจบพวกผู้ใหญ่ก็หันไปมองกันยิ้มๆโดยเฉพาะพ่อของผม ไม่ใช่ว่าคิดจะจับคู่ให้ผมหรอกนะพ่อ

           “สวัสดีค่ะพี่แพกซ์” ฉันยกมือไหว้ผู้ชายตรงหน้าที่คุณป้าอนงค์แนะนำให้ฉันรู้จัก

          “สวัสดีครับ” ผมตอบรับการทักทายจากหญิงสาวตรงหน้า

          “เด็กๆทำความรู้จักกันไว้ไม่เสียหายอยู่ในแวดวงเดียวกันทั้งนั้น”

          พูดจบแม่กับพ่อก็หันไปพูดกับคุณประดิษฐ์และคุณนภา

          “เชิญเข้าในงานค่ะ”

          พูดจบทั้ง3คนก็เดินเข้าไปในงานส่วนพ่อกับแม่ก็หันหน้ามาหาผมและมองผมยิ้มๆแล้วเอ่ยพูด

          “หนูเพลงเป็นไงถูกใจแกมั้ย”

          “ไม่ครับ”

          ไอ้สวยมันก็สวยนั่นแหละแต่คนไม่ชอบจะให้ทำยังไง หน้าตาผิวพรรณหุ่น ฐานะวงตระกูลเหมาะสมทุกด้าน แต่แค่ผมไม่ได้ชอบเธอแค่เท่านั้นเอง

          “น้องสวยขนาดนั้นแกยังไม่ถูกใจอีกหรือไง”

           ขณะที่พ่อพูดจบไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยตอบกลับพ่อไปก็มีเสียงทักแทรกขึ้นมา ไม่ใช่ใครที่ไหนไอ้คชาเพื่อนรักผมเอง

          “สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับแม่”

          มันเอ่ยสวัสดีพ่อแม่ผมแล้วหันมายักคิ้วให้ผมทีนึง  หน้าตามันกวนส้นตีนผมจริงๆไอ้เพื่อนคนนี้ ผมจึงหันไปสวัสดีพ่อแม่มันแทน

         “สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับแม่” พ่อแม่มันหันมายิ้มและรับไหว้ผม

         “แล้วคุณปู่ไม่มาด้วยเหรอครับ”

          ผมถามพ่อแม่เพื่อนถึงปู่ของไอ้คชา เพราะไม่เห็นท่านเดินมาพร้อมกับพวกท่าน คิดว่าท่านคงจะไม่มา

         “ท่านไม่ค่อยสบายน่ะลูก คนแก่ก็ยังงี้แหละ แต่ท่านฝากมายินดีด้วยนะที่จะได้รับช่วงต่อจากพ่อเราน่ะ”

          ท่านอธิบายถึงสาเหตุที่ปู่ของไอ้คชาไม่ได้มาด้วยเนื่องจากท่านไม่ค่อยสบาย ด้วยท่านก็อายุที่ค่อนข้างเยอะแล้ว

          “เชิญทุกท่านเข้าในงานกันเถอะค่ะ”

          และทุกคนก็เดินเข้าไปในงานพร้อมกันทั้งหมดเพราะคาดว่าแขกน่าจะมากันหมดแล้ว จึงเข้าไปในงานเพราะอีกสักพักหลังจากให้แขกรับประธานอาหารและฟังดนตรีบรรเลง ก็จะเริ่มเข้าขั้นตอนการพิธีการต้อนรับและประกาศเปลี่ยนมอบตำแหน่งให้ลูกชายทายาทเพียงคนเดียวรับช่วงต่อกิจการ