ตอนที่ 29

            “กูกลับก่อน”

            “มึงดูเพื่อนมึงไอ้คิม มันไม่ได้คิดอะไรกับน้องเขาจริงๆใช่มั้ย”

            “หึ ไม่คิดสิแปลก แค่เห็นมีคนเดินมาที่โต๊ะน้องมันก็แทบจะพุ่งไปกระชากไอ้เวรนั่นมากระทืบอยู่แล้ว”

            “งานนี้มีคนกลับคำพูดกลืนน้ำลายตัวเองแน่นอน มึงคอยดู”

            ผมพูดกับไอ้คิมจบก็หันมาทางหญิงสาวที่ยังยืนอยู่แล้วเอ่ยถามน้องเขาออกไป

            “น้องกลับยังไงครับให้เพื่อนพี่ไปส่งมั้ย”

            ผมนี่มันคนดีที่รู้ใจเพื่อนจริงๆผมดูออกหรอกนะว่าไอ้คิมมันเอาแต่มองน้องเขามันสนใจน้องเขาแน่นอนผมรู้ ผมเลยจะช่วยสงเคาระห์ให้เพื่อนผมอีกตัวสมหวัง

            “ขอบคุณนะคะแต่ฟ้าขับรถมาเองค่ะ”

            “เธอแน่ใจนะว่าจะไม่ขับลงข้างทางก่อนถึงบ้าน”

            อยู่ๆคนที่ชื่อคิมก็พูดออกมาตอนแรกฉันนึกว่าเขาเป็นใบ้ซะอีกก็เห็นเอาแต่ยืนเงียบไม่พูดกับใครยกเว้นเพื่อนตัวเอง เขาไม่พูดเปล่าแล้วยังจะจ้องมองหน้าฉันนิ่งอีก จนฉันจะทำตัวไม่ถูกแล้วนะไอ้บ้าจ้องอยู่ได้ฉันไม่ทันที่จะตอบอะไรออกไปคนที่ชื่อคชาก็เอ่ยออกมาอีก

            “ให้เพื่อนพี่ไปส่งดีกว่าครับ ปลอดภัยถึงบ้านแน่นอนครับไว้ใจได้”

            ฉันก็ได้แต่คิดว่าจะเอาไงดีแล้วรีบด้วยจะขับกลับเองก็มึนหัวไม่น่าดื่มเยอะเลยจะเรียกรถก็กลัวอีก เขาเป็นเพื่อนกับลูกชายเจ้านายป้ายัยอิงคงไม่มีอะไรหรอกคิดได้ดังนั้นฉันก็เลยตอบตกลงเขาไป

            “เอ่อ…ก็ได้ค่ะขอบคุณค่ะ”

            พูดจบฉันก็เดินนำเขาไปยังที่จอดรถของร้านทันทีเขาก็เดินตามฉันออกมาแต่ก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรกับฉันอีก

            “โชคดีนะพวกมึง ทิ้งกูกันหมดเลย เดี๋ยวกูหาเอาแถวนี้ก็ได้”

            ผมพูดกับตัวเองจบก็เดินออกจากร้านเหมือนกันไม่รู้จะอยู่ไปทำไมอีกเลยกลับบ้านเหมือนกันวันนี้ไม่มีอารมณ์ดื่มต่อแล้วด้วย

อีกด้านหนึ่ง

            ตอนนี้ฉันกำลังเดินตามหลังคุณแพกซ์ในระยะประชิด เขายังคงจับมือฉันอยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อยเขาพาฉันเดินฝ่าผู้คนข้างในร้านโดยการใช้ตัวเองแหวกผู้คนแล้วดึงฉันให้มาชิดกับตัวของเขาไว้  ใจฉันเต้นแรงมากที่ต้องใกล้กับเขาขนาดนี้ จนออกมายังทางนอกร้านได้ ฉันเลยเอ่ยบอกให้เขาปล่อยมือฉัน

            “เอ่อ….คุณแพกซ์ปล่อยมืออิงได้แล้วค่ะ”

            พอฉันพูดจบก็จะแกะมือออกจากมือของเขา แต่เขาก็จับมือฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จนฉันต้องเงยหน้ามองหน้าของเขาแล้วเอ่ยเรียกชื่อของเขาเสียงดังขึ้นจากเดิมขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง

            “คุณแพกซ์คะ”

            “ถ้าฉันปล่อยแล้วถ้าเธอเกิดล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมาจะทำยังไง”