EP 6 รอไม่ได้ก็ไม่ต้องจด

EP 6 รอไม่ได้ก็ไม่ต้องจด

เช้าวันต่อมา

@08.30 ที่ว่าการอำเภอเมือง

คุณนายรินนาและนายหัวมนัสไปรับพะพายที่สนามบินด้วยตัวเองอยากคุยให้พะพายเข้าใจในข้อเสนอของลูกชายตนเองที่เสนอมานั้นคือไม่จัดงานจดทะเบียนสมรสอย่างเดียวแล้วเข้าไปอยู่ที่บ้านสินธปกรณ์หลังจากนี้

“หนูพะพายลูกแม่อยากถามพะพายว่าถ้าจดทะเบียนสมรสแต่ไม่ได้จัดงานแต่งหนูโอเคไหมลูกบอกแม่ได้เลยนะ”

“พะพายโอเคค่ะคุณป้าไม่ต้องคิดมากนะคะพะพายโอเคจริงๆ”

“ขอบใจมากนะลูกต่อไปเรียกคุณพ่อคุณแม่นะเข้าใจไหมเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”

“ค…ค่ะคุณพ่อ…คุณแม่…”

“มาให้แม่กอดที”

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในที่ว่าการอำเภอก็ได้การตอนรับอย่างดีถูกเชิญไปนั่งที่ห้องนายอำเภอทันทีนั่งรออยู่เกือบสิบโมงเช้าก็ยังไม่เห็นนายหัวมาวินแม้เงา

ตู๊ด… หมายเลขที่ท่านเรียก…ตุ๊ดๆๆ

“เจ้าลูกชายคนนี้นัดไม่เป็นนัดอย่าให้เจอตัวนะจะตีให้หลังลายเลย”

“หนูพะพายลูกรออีกหน่อยนะพี่เขาอาจจะติดงาน”

“ค่ะคุณแม่แต่...ถ้าวันนี้ไม่พร้อมเราค่อยมาวันหลังดีไหมค่ะคุณแม่ท่านนายอำเภอท่านเสียเวลานานแล้วค่ะพะพายเกรงใจ”พะพายพูดพร้อมกับมองไปที่นายอำเภอหนุ่มที่นั่งรอทำเรื่องการจดทะเบียนให้ก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นเชิงบอกว่าขอโทษ

“นายหัวมนัสจัดการลูกชายของคุณให้เรียบร้อยฉันกับหนูพะพายจะไปรอที่ห้างส่วนคุณไปตามตัวลูกชายคุณมาให้ได้ภายในวันนี้!!”

“คุณนายผมจะไปตามมันได้ที่ไหนล่ะขนาดคุณนายมันยังไม่รับสายเลย”

“ไม่รู้ล่ะคุณหาทางกลับบ้านเองเลยฉันจะไปกับหนูพะพายสองคน”คุณนายรินนาจูงแขนว่าที่ลูกสะใภ้ออกจากห้องนายอำเภอแต่พอพะพายกำลังจะเปิดประตูกับมีแรงดึงจากด้านนอก

ตุบ!! ว้าย….

หน้าของพะพายกระทบกับหน้าอกแกร่งอย่างแรงกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นกายผสมกันชวนให้ไม่อยากออกจากตรงนี้พะพายดึงสติกลับมาแล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าคนที่ใช้มือกอดเอวตัวเองไว้

คุณ!!/คุณ!!

พอทั้งสองคนเห็นหน้ากันเท่านั้นแหละถึงกับอุทานออกมาพร้อมกันเพราะต่างคนต่างจำกันและกันได้ในฐานะลูกค้าและเชฟที่ทำข้าวต้มทรงเครื่อง

ดวงใจน้อยๆเต้นรั่วพะพายคิดออกทันทีว่าเขาคือพี่มาวินที่ตัวเองแอบชอบแอบมองตั้งแต่มัธยมแต่ไม่น่าเชื่อว่าพี่เขาจะเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้แต่ก่อนพี่มาวินจะขาวสูงเหมือนกับพระเอกซีรี่ย์เกาหลีที่พะพายชอบดูแต่ทำไมเวลาผ่านไปถึงได้ออกทรงผู้ชายผิวเข้มหน้าโหดแบบนี้ไปได้ล่ะ

นายหัวมาวินสมองตีรวนไปหมดคนที่เขาคิดถึงหวั่นไหวด้วยตอนที่อยู่กรุงเทพแล้วทำไมมาปรากฏตัวในฐานะแบบนี้ได้ ฐานะที่เขาภาวนาตลอดว่าอย่าเป็นผู้หญิงที่เห็นแกเงินเห็นแกความสบายแต่เหมือนว่าคำภาวนาของตัวเองจะไม่ได้ผลสุดท้ายแล้วผู้หญิงมันก็เหมือนกันหมดเห็นแกเงินยอมขายศักดิ์ศรีเพื่อเงิน

นายหัวมาวินผลักพะพายออกอย่างแรงจนทำให้พะพายเกือบล้มลงพื้นพร้อมกับตวัดสายตามองมาหน้าพะพายเหมือนจะฆ่าผู้หญิงตรงให้ตายๆไปชะแต่ดีที่คุณนายรินนาประครองไว้ทันพะพายเลยไม่ล้มลง

“นายหัวมาวิน!! ทำอะไร แล้วนี้มันกี่โมงแม่โทรหาทำไมไม่รับสาย! ฮ๊ะ!”

“ผมติดธุระถ้าแค่นี้รอไม่ได้ก็ไม่ต้องจดกลับ…”

“ไม่ต้องมาทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนแล้วอย่าคิดว่าแม่จะปล่อยไปง่ายๆนั่งลง”คุณนายรินนาเดินไปลากแขนนายหัวมาวินมานั่งลงเก้าอี้หน้าโต๊ะนายอำเภอพร้อมก้บพูดเสียงสองกับพะพายจนนายหัวมาวินถึงกลับมองหน้าพะพายไม่กระพริบแต่เป็นการมองตำหนิมากกว่า

“หนูพะพายลูกมานั่งข้างพี่เขาตรงนี้มา”

“ค่ะคุณแม่”

“เริ่มเลยค่ะท่านนายอำเภอ”

“ครับผม”

“ทั้งสองเซ็นในเอกสารตรงหน้าตามที่ผมทำเครื่องหมายไว้นะครับ”

นายหัวมาวินเซ็นชื่อด้วยความเร็วก่อนจะสังเกตุเห็นพะพายไม่ยอมเซ็นสักทีทำไมจดทะเบียนกับเขามันลำบากใจมากขนาดนั้นเลยหรือไงยัยเด็กคนนี้เงินก็ได้ไปแล้วจะมาเล่นตัวทำห่าอะไร

พะพายนั่งมองรายละเอียดการจดทะเบียนอย่างรอบครอบในใจมันมีทั้งดีใจและเสียใจไม่รู้ว่าพี่มาวินจะมองเธอว่าเป็นผู้หญิงหน้าเงินหรือเปล่าสู้ให้เธอมองเขาจากที่ไกลๆ ยังดีกว่าอยู่ใกล้แล้วไร้ค่าแบบนี้ความรักเป็นสิ่งสวยงามเสมอถ้าเป็นความรักที่ทั้งสองใจตรงกัน

“รีบๆ เซ็นได้ไหมมีธุระต่อปีกตัวออกมาได้ก็บุญหัวแล้ว”

“นายหัวมาวินหยุด!! เดี๋ยวนี้พูดไม่น่าฟังเลยนะอย่าดุน้อง”

“รู้แล้วครับย้ำอยู่นั้น”พูดติดพูดหน่อยไม่ได้เลยเป็นนางฟ้านางสวรรค์มาจากไหนกัน

“ค่ะๆๆ”พะพายเซ็นชื่อในเอกสารทั้งหมดด้วยความเร็วกลัวคนข้างๆ จะกินหัวเอาชะก่อนไม่รู้จะดุอะไรขนาดนั้น

“เรียบร้อยแล้วนะครับคุณทั้งสองเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะครับยินดีด้วยครับ”นายอำเภอเห็นท่าไม่ดีรีบจัดการเอกสารให้เรียบร้อย

“นายหัวมาวิน หนูพะพายจ๊ะแม่ขอเก็บทะเบียนสมรสนี้ไว้ทั้งสองใบนะ”คุณนายรินนาต้องกันไว้เดี๋ยวเจ้าลูกชายแอบมาหย่าโดยที่เขาไม่รู้

“แล้วแต่คุณแม่เลยถึงวันก็ทำตามสัญญาด้วยนะครับผมไปล่ะ”นายหัวมาวินไม่ได้สนใจอะไรจะเก็บก็เก็บเถอะไม่ได้มีความหมายอะไรอยู่แล้วอีกอย่างที่บอกอยู่ได้ก็อยู่ๆไม่ได้ก็รีบไปบอกคุณแม่ให้ยกเลิกสัญญาบ้าๆ นี้ชะพูดมาแล้วเซ้งฉิบหาย

“แล้วนี่จะไปไหนจะกลับบ้านเลยหรือเปล่าแม่จะให้พาน้องไปซื้อของแม่กับพ่อไม่ว่างมีธุระต่อใช่ไหมค่ะคุณ”ไม่มีก็ต้องมีธุระจะให้ผัวเมียเขาอยู่ด้วยกันหันไปหาตัวช่วยจากนายหัวมนัสผู้เป็นสามี

“คุณแม่ค่ะพะพายไม่ได้ขาดอะไรค่ะเตรียมมาจากกรุงเทพเรียบร้อยแล้วค่ะไม่รบกวนพี่มาวินดีกว่า”เรียกพี่คงไม่เป็นอะไรมั่ง

“อย่ามาเรียกฉันแบบนี้กรุณาเรียกเหมือนคนงานทั่วไปเรียกนายหัวพอไม่ได้สนิทขนาดนั้น”อย่ามาทำเป็นเสียงหวานอ่อนแอ่ให้สงสารฝันไปเถอะว่าฉันจะหลงกลเธอยัยผู้หญิงหน้าเงิน

“อ่อ..ค่ะขอโทษค่ะนายหัวพะพายจะไม่เรียกแบบนั้นอีกค่ะ”

“เกินไปแล้วนะนายหัวเอาน้องไปเทียบกับคนงานได้ยังไงอย่าให้แม่ได้ยินอีกนะไม่งั้นแม่จะตีให้หลังหักเลยค่อยดู”

“ฮึ…รักกันเข้าไปแตะไม่ได้เลย”ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนายอำเภอโดยไม่สนใจคำทักของผู้เป็นแม่ตัวเองเขายอมให้ขนาดนี้ก็มากเกินพอแล้วจะบังคับอะไรนักหนา

“ป่ะ หนูพะพายไม่ต้องไปสนใจคนนิสัยเสียไม่รู้จักโต”

“ค่ะคุณแม่”

ทั้งสามคนเดินตามหลังนายหัวมาวินมาติดๆส่วนคนที่เดินนำก็เดินไปที่รถตัวเองพร้อมขับผ่านหน้าทั้งสามคนไปโดยที่ฝั่งข้างคนขับเป็นผู้หญิงหน้าตาดีนั่งประกบไปด้วย

พะพายเห็นแบบนั้นก็ยิ่งใจเสียเข้าไปอีกไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์แบบนี้ยังไงสิ่งที่ทำได้ตอนนี้มีแค่คำว่าอดทนและต้องอดทนให้ได้ครบหนึ่งปีเท่านั้นพะพายท่องไว้ในใจ

“หนูพะพายไม่ต้องไปสนใจวันนี้แม่พาหนูทัวร์ให้หายเครียดไปเลยดีกว่า”

“คุณแม่ค่ะไม่เอาดีกว่าค่ะพะพายว่าเราไปตลาดสดหาของไปทำกับข้าวอร่อยๆ กินกันดีกว่าไหมค่ะอีกอย่างพะพายได้ยินว่าน้องก๊าดชอบขนมเค้กสตอเบอร์รี่ด้วยพะพายอยากทำให้น้องก๊าดทานค่ะ”

“ดีเหมือนกันนะคุณนายผมก็คิดถึงเสียงพูดนกกระจิ๊บเจ้าก๊าดแล้ว”

“ได้จ้า งั้นไปตลอดกันดีกว่า”