EP 7 แบบสามีภรรยา

EP 7 แบบสามีภรรยา

เวลาต่อมา

@บ้านสินธปกรณ์

"ว๊าย…น้องก๊าดพี่พะพายหน้าขาวหมดแล้วมั่งค่ะเนี่ย"

“ฉวยเหมือนเดิมค่ะพี่พะพายคนฉวย...”เด็กน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังเริ่มเรียนรู้และพูดเก่งเอามากๆ

“พี่พะพายว่าสวยน้อยกว่าน้องก๊าดน่าไหนพะพายขอจับหน้าดูหน่อยสิค่ะ”

“ฮ่า…ไม่เอามือพี่พะพายมีแป้ง ฮ่าา”ทั้งสองวิ่งเล่นด้วยกันรอบครัว

เสียงที่ดังทั่วห้องครัวคือเสียงของหลานสาวตัวน้อยของที่บ้านกับผู้อาศัยคนใหม่อย่างพะพายที่กำลังทำขนมเค้กกันอย่างมีความสุขโดยมีเกรชภรรยาของนายหัวภูมิร่วมด้วยเรียกได้ว่าตอนนี้ทั้งบ้านมีความสุขกันทุกคนมีแต่คนที่ยังไม่ยอมกลับบ้านอย่างนายหัวมาวินเท่านั้นที่ไม่รู้ไปติดใจอะไรนอกบ้านทั้งที่ในบ้านมีของดีอยู่

วันนี้แม่ครัวที่บ้านสบายเพราะพะพายจัดการทำอาหารทุกอย่างเองเลยอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดายมีอะไรที่พอทำได้ก็ทำจะได้ไม่ต้องไปคิดถึงคนบางคนที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน

“อร่อย มากเลยพะพายแกงส้มที่ถูกต้องมันต้องแบบนี้”เกรชเป็นคนเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ได้ชิมฝีมื้อการทำอาหารของพะพายไม่ต่างจากคนอื่นที่อยู่บนโต๊ะอาหารชมกันไม่หยุดจนคนทำลอยทะลุบ้านแล้ว

“หมูผัดกระปิก็สุดยอดเลย ว่าร้านยายมิ่งที่ตลอดอร่อยสุดแล้วนะเจอของพะพายชิดซ้ายไปเลยอ่ะ”นายหัวภูมิที่ชิมของโปรดตัวเองฝีน้องสะใภ้อดไม่ได้ต้องเอ่ยปากชม

“ใบเหลียงผัดไข่ ของโปรคคุณนายรินนาครับ”นายหวัมนัสตักของโปรดที่ภรรยาชอบให้อย่างเอาใจใครจะชมอะไรกันก็ไว้ที่หลังเอาใจเมียคืองานสำคัญที่สุดของนายหัวมนัสแล้ว

“ขอบคุณจ๊ะนายหัวสุดหล่อ ส่วนนี้หมูฮ้องของโปรดนายหัวจ๊ะ”คุณนายรินนาก็ไม่ยอมน้อยหน้าตักของโปรคให้สามีบ้างชีวิตแต่งงานที่ผ่านมาของทั้งคู่สม่ำเสมอแสดงให้ลูกๆเห็นตลอด

“คุณย่าขาาาา เมื่อไรอาวินจะมาค่ะ”

“อย่าไปสนใจเลยค่ะหลานรักของย่าปล่อยคนบ้างานไปเถอะ”

“น้องก๊าดว่ามีพี่พะพายมาอยู่ด้วยแล้วแบบนี้พวกเราต้องอ้วนเป็นหมูแน่เลยค่ะคุณย่าขาาาา”เด็กน้องช่างพูดที่ทั้งพูดทั้งกินข้าวชมพี่พะพายตามประสาเด็กเรียกเสียงหัวเราะให้ทั้งบ้านได้ดีทีเดียว

“ฮ่าาาาา ใช่แล้วค่ะหลานรักของย่าา”

ตึก ตึก ตึก

เสียงคนเดินเข้ามาในบ้านเวลานี้ต้องไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากคนที่พึ่งถามหาเมื่อกี้นายหัวมาวินเดินเข้ามาก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังออกไปถึงนอกบ้านไม่รู้ว่าทำอะไรกันถึงดูสนุกกันจัง

"กลับมาแล้วครับ…"

“เย้ๆๆๆ อาวินขาาาา”น้องก้าดที่บ่นหาอาก่อนหน้านี้ดีใจกว่าใครเขา

“ครับน้องก้าดทานข้าวเยอะไหมครับวันนี้”มาวินไม่ได้สนใจสมาชิกที่เพิ่มเข้ามาเห็นเป็นธาตุเป็นอากาศไปเลย

พะพายที่เห็นนายหัวมาวินเดินเข้ามาก็ไม่กล้าแม้จะมองหน้าเขามันกลัวทุกอย่างกลัวเขาดุ กลัวเขาไม่ชอบใจ ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้ไม่ชอบใจตรงไหนทั้งที่พึ่งเคยเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง

“กินเยอะม๊ากมากเลยค่ะอาวิน”เด็กน้อยกลางแขนออกแสดงให้เห็นว่ามันเยอะมากๆ

“เก่งมาครับวันนี้แม่บ้านทำของโปรดให้เหรอครับ”

“พี่พะพายทำหมดนี่เลยค่ะอร่อยทุกอย่างเลยค่ะอาวินขาา”

“เหรอครับ”นายหัวมาวินลูบหัวหลานสาวแผ่วเบาอย่างเอ็นดู

“แล้วนี้จะกลับบ้านทำไมไม่โทรมาบอกก่อน”

“ทำไมต้องบอกครับแม่นี้บ้านผมนะครับไม่ใช่บ้านคน! อื่น!”นายหัวเน้นคำว่าคนอื่นแล้วมองไปทางพะพายที่นั่งอยู่กำลังก้มหน้ากินข้าวไม่พูดไม่จาอะไร

“แม่จะได้รอกินข้าวไงล่ะค่ะนายหัวมาวิน”คุณนายรินนาหมั่นไส้ลูกชายตัวเองที่พูดกระทบลูกสะใภ้คนโปรดของตัวเอง

“ผมทานมาแล้วครับตามสบายกันเลยนะครับผมขอตัวก่อนอยากอาบน้ำ”

“จ๊ะ ไปเถอะ”

นายหัวมาวินเดินออกจากโต๊ะทานข้าวคุณนายรินนายืนมือมาจับมือพะพายไว้ให้กำลังใจคุณนายรินนารู้ดีว่าพะพายกำลังคิดมากพะพายยิ้มบางๆตอบกลับคุณนายรินนาไม่อยากให้คิดมาก

ทว่าเวลาผ่านไปพะพายยืนอยู่หน้าห้องนอนนายหัวมาวินกระวนกระวายไม่กล้าเคาะประตูตามจริงเธอไม่ได้อยากนอนห้องเดียวกันกับนายหัวมาวินอยู่แล้วแค่ไม่อยากให้คุณแม่กังวลแค่เข้ามาอยู่ในบ้านท่านแบบนี้ก็เกรงใจมากแล้วอีกทั้งไม่อยากเพิ่มปัญหาให้ท่านอีก

“สู้ พะพายแค่หนึ่งปีเท่านั้นท่องไว้เพื่อนยายๆ”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

แอ๊ด….

นายหัวมากินเดินออกมาเปิดประตูให้พะพายแต่ต้องตกใจเพราะอีกคนเปลือยท่อนบนแล้วนุ่งแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวไว้

“อ…เออ พะพายขอเข้าไปได้ไหมค่ะ”

“เชิญ”

ที่จริงพะพายขึ้นมาบนห้องเพื่อนเก็บของตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ววางกระเป่าไว้แต่ไม่ได้เอาของออกรอคุยกับเจ้าของห้องกลับมาก่อน

“อ….อ่อคือ…พะพายของคุยเรื่องข้อตกลงได้ไหมค่ะนายหัว”

“อืมว่ามา”นายหัวมาวินนั่งอยู่ที่ปลายเตียงกอดอกมองคนที่ยืนตัวแข็งอยู่ด้านหน้าตัวเอง

“พะพายรู้ว่าเราสองคนไม่เต็มใจที่จะอยู่ด้วยกันแบบนี้”

“แบบไหน”

“แบบสามีภรรยากันจริงนะค่ะ”

“แล้วสถานะเธอตอนนี้มันต่างกันตรงไหนอย่ามาทำเป็นไร้เดียงสา”

“.....”

“ในเมื่อรับเงินไปแล้วก็ควรตอบแทนกันบ้างไม่ใช่จะมาอยู่ไปวันๆครบปีแล้วเดินออกไปมันไม่ง่ายขนาดนั้น”

“พะ…พะพายรู้ค่ะแต่คุณไม่ชอบพะพายจะมาฝืนใจทำไมค่ะ”

“ตอนซื้อกินฉันก็ไม่ได้ชอบใครเหมือนกันเธอก็คงไม่ต่างกันหรอก”

“คุณจะพูดยังไงก็ตามใจเลยค่ะ พะพายจะนอนที่โซฟานะคะส่วนคุณก็นอนบนเตียงตามสบายเลยค่ะ”พะพายจะอดทนนะยายให้เขาดูถูกเพื่อแลกกับที่ดินของเรากลับมา

“นี่เธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเลยหรือไงที่ฉันพูดไปคือเธอต้องทำหน้าที่บนเตียงด้วย”จะมาทำตัวไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องอะไรนี้ไม่รู้ว่าไปขายให้ใครมาบ้างแล้วไปเรียนกรุงเทพไม่เคยกลับบ้านจะเล่นตัวทำห่าอะไร

“....”พะพายยืนจองหน้าเขาไม่วางตาผิดหวังมากผู้ชายที่แอบชอบมานานและชอบมาตลอดจะเป็นผู้ชายปากเสียดูถูกคนอื่นได้อย่างหน้าตายรวยแล้วไงทำอะไรก็ได้ว่างั้นถ้าอยากให้เป็นนักก็จะเป็นให้ก็แค่เรื่องบนเตียง

“งั้นพะพายขอไปอาบน้ำก่อนนะคะจะหอมๆ”

“ฮึ…เปิดเผยออกมาเลยไม่ต้องมามารยาหรอกผู้หญิงอย่างเธอร้อยทั้งร้อยเงินซื้อได้ทั้งนั้น”ก็นึกว่าจะมารยาไร้เดียงสามากกว่านี้ซะอีกหนึ่งปีมันจะเป็นนรกสำหรับผู้หญิงอย่างดาริกา

พะพายยืนอยู่หน้ากระจกมองหน้าตัวเองที่มีคาบน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดแต่ไม่เสียงร้องออกมาพะพายใช้หลังมือตัวเองเช็ดออกก่อนจะพูดให้กำลังใจและเรียกความมั่นใจให้ตัวเองมีแรงสู้ต่อ