บทที่ 15 โดนขัง

คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด

บทที่ 15 โดนขัง

ตอนนี้ผมอยู่ในห้องพี่คิว คนที่ผมโคตรจะเกลียดที่สุดในชีวิต ถูกขังให้อยู่ในห้อง แถมยังถูกล่ามไว้อีก

ถึงผมจะพยายามหนีแค่ไหน ก็ไปไม่รอดอยู่ดี เพราะผมไม่สบายและยังบาดเจ็บจากเรื่องเมื่อวานด้วย ถึงหนีก็ตายอยู่หน้าประตูอยู่ดี…

ในห้องไม่มีอะไรเลยนอกจากเตียงนอนนิ่ม ๆ ที่โคตรหรู และทีวีจอขนาดใหญ่ เกลียดพวกคนรวยชะมัด

ผมเลยกดรีโมทที่เขาทิ้งไว้ให้ นั่งดูทีวีไปกินขนมไป

"คุณทำแบบนี้ทำไม!" พระเอกจับไหล่นางเอก

"เพราะฉันเกลียดคุณยังไงล่ะ! คุณมันเลว!" นางเอกสะบัดหนี

"........." ผมนั่งดูด้วยความเบื่อหน่ายกับความน้ำเน่าของละคร

"ให้พระเอกเลวแค่ไหน สุดท้ายก็ได้กันอยู่ดี..." ผมพึมพำ

"มึงก็ด้วยแหละ" เสียงทุ้มดังขึ้น

"มาตั้งแต่เมื่อไหร่!" ผมถามเมื่อเห็นพี่คิวมายืนอยู่หน้าประตู

"ตอนนางเอกสะบัดมือออก" อีกฝ่ายตอบส่ง ๆ

".......ชิ..." ผมเมินหน้าหนี

"เอานี่ ข้าวจะแดกไหม" พี่คิวยื่นกล่องข้าวมาให้

"ไม่กิน----"

โครก~

ท้องร้อง....

"เอามา..." ผมแบมือรับ

"พูดดี ๆ ดิวะ จะแดกไหม?" กวนใส่ร่างบาง

"....." ผมขมวดคิ้วใส่

"เอา ๆ แดก ๆ" พี่คิวยื่นข้าวกล่องให้ผมทันทีที่เห็นผมไม่สบอารมณ์

ผมรีบรับกล่องมาก่อนจะมองนาฬิกา

12:46 น.

"พักเที่ยงอ่อ" ผมถาม

"อืม" พี่คิวขยับมานั่งข้าง ๆ ผมบนเตียง

"เมื่อไหร่จะปลดโซ่ให้สักที" ผมถาม

"จนกว่าจะพอใจ" คิวตอบส่ง ๆ ก่อนจะแกะข้าวกล่องกินข้าง ๆ เตียง

"...." ผมทำหน้านิ่งใส่ ก่อนจะแกะข้าวกล่องกินตาม

"รวยซะเปล่า... มานั่งกินข้าวกล่อง" ผมบ่น

"......" คิวไม่ตอบอะไร และกินข้าวต่อไปเรื่อย ๆ

Rrr... Rrr...

เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น

"เอาโทรศัพท์กูมา!" ผมดึงเสื้อพี่คิวเอาไว้

"เรื่อง?" พี่คิวกวนตีนใส่

"เอามา! ใครโทรมา!" ผมพยายามหาต้นเสียงโทรศัพท์

"เอ๋? ใครโทรมานะ" อีกฝ่ายเริ่มกวนผม และค่อย ๆ ผละผมออกพร้อมหยิบโทรศัพท์มาดูรายชื่อ

"เอามา!" ผมพยายามจะแย่งโทรศัพท์ตัวเองจากอีกฝ่าย

"หอมก่อน" คิวพูด

"หอมพ่องมึงดิ!" ผมด่าไปทีหนึ่งก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิมเมื่อรู้ว่าพี่คิวต้องไม่ให้โทรศัพท์ผมง่าย ๆ แน่

"หึ" อมยิ้ม ก่อนจะรับโทรศัพท์

[ฮัลโหล~] คิวพูดเสียงกวนใส่ปลายสาย

[ใคร]

"ใคร! เอามานะ!" ผมจะต่อยอีกฝ่าย แต่โซ่ที่ล่ามผมไว้มันสั้นเกินไปจนโซ่มันดึงข้อมือผมกลับ

[กายอยู่กับมึงใช่ไหม] ปลายสายถาม

[อ่า... อยู่สบายดี นั่งอยู่บนเตียงกู แถมยังใส่เสื้อกูด้วย] พี่คิวพูดเน้นเสียงให้อีกฝ่ายฟัง

"อย่ามากวนนะเว้ย!" ผมด่ามันไป

[......] ปลายสายเงียบ

[กูเคยเจอกับมึงแล้วไง จำไม่ได้เหรอ] คิวถาม

[.....คิว..]

[แค่นี้ล่ะ] ร่างหนากดวางสายไป

"ใครโทรมา!" ผมตะโกนถาม

"พี่ชายมึงไง" คิวพูดก่อนจะถอดแบตออกจากโทรศัพท์ผม และโยนลงถังขยะไปพร้อมซิมโทรศัพท์ที่ถูกหักเป็นสองท่อน ก่อนทิ้งลงถังขยะตามไปอีกชิ้น

"ทำอะไรน่ะ!" ผมถาม

"ก็ทิ้งหลักฐานไง เดี๋ยวก็ตามมาเจออีก"

"จะเจอได้ไง"

"GPS ติดโทรศัพท์มึงไง หรือว่ามึงไม่รู้" คิวกวนใส่

"......." ผมเงียบไม่พูดอะไร จะขังกูไว้ทำไมวะ!

"มึงอยากเห็นหน้าตอนผัวมึงหาเมียมันไหมวะ โคตรตลกเลยสัส"

"!!?!" ผมขมวดคิ้วใส่ทันที

"ไม่เอาน่า ไม่โกรธ" คิวโอบไหล่ผมไว้

"อย่ามาแตะ!" ผมสะบัดมือออก

กึก...

"ทำตัวดี ๆ หน่อย ตอนนี้มึงอยู่กับกูแค่สองคน และมึงก็ทำอะไรกูไม่ได้" อีกฝ่ายกดผมลงกับเตียงอย่างแรง

"....." ผมพยายามกัดฟันสู้

"มึงมีดีตรงไหนวะ... แม่ง.." คิวพึมพำ

"แม่ง... โคตรธรรมดาเลยวะ พวกนั้นมันชอบมึงตรงไหนวะ"

"แล้วมึงอะ! ไม่ได้ชอบกูแล้วจับกูมาทำไม!"

"ก็มึงสเปกกูเลยนี่หว่า"

"....." ผมเงียบ ปากสั่นอยากจะเถียง แต่...

"ขาว..." มือหนาลูบใบหน้าขาวละไมของผม

"เนียน... สีสวย... และก็..." มือหนาลูบลงมาเรื่อย ๆ จนถึงช่วงเอว

"ไวต่อความรู้สึก" จับเข้าที่แก่นกายสงบของผม

"อ่ะ! เอามือออกไปนะเว้ย!!" ผมร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะพยายามถีบอีกฝ่ายออก

หมับ!

"หื้อ? พูดว่าอะไรนะ" มือหนาจับแก่นกายร่างบางแน่น ผมดิ้นพล่านเกร็งตัวเองที่โดนจับจุดอ่อนของผู้ชายทุกคน

"ป.. ปล่อย... เจ็บ.." ผมร้องขออีกฝ่ายที่กำแน่นพอสมควร เพื่อไม่ให้ผมหนี

"ให้กูเอามึงดิ" อีกฝ่ายเข้ามากระซิบ

"......." ผมกัดฟัน... เกร็งขาตัวเองแน่นเพราะกำลังอยู่ในสภาพที่น่าอับอายที่สุด..

"ไม่เหรอ..." อีกฝ่ายดึงแก่นกายของผมเบา ๆ

"อ๊าก!! ไม่!! อย่า!!! ฮือ.. ฮือ! ... ยอมแล้ว" ร่างบางร้องไห้ออกมา พร้อมเกร็งตัวตามแรงดึงของอีกฝ่าย

"น่ารักที่สุด..." ร่างหนาหอมแก้มไปหนึ่งที

"...ฮือ..." น้ำตาไหลไม่หยุด

"กูจะให้ของขวัญสำหรับเด็กดีแบบมึง เอาไหม" อีกฝ่ายถอดกางเกงผมออก พร้อมหยอกล้อกับแก่นกายที่อ่อนตัวของผม...

"ไม่เอา!! ไม่เอา!" ผมพยายามดิ้นหนี

พรึบ!

อีกฝ่ายดึงโซ่ที่ล่ามร่างบางอยู่ จนคนที่พยายามหนีถูกกระชากแขนออกจนเลือดออก

"โอ๊ย... ฮือ..." เสียงร้องโอดโอยจากความแสบที่ถูกโซ่กระชากที่ข้อมือ

"เด็กดี..." มือหนาสาวแก่นกายคนที่พยายามหนีเล่น

"อ่ะ! ... ..ไม่เอา" ผมเริ่มร้องขอ แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนองในสิ่งที่ผมต้องการ

"ดูไอ้หนูนี่จะชอบดีนี่... หื้ม"

"อย่า... ได้โปรด.. อื้อ! อ่า.." หอบ..

14:41 น.

"......." กายนอนหอบอยู่บนเตียง..

คิวหยิบกล่องพยาบาลของตัวเองมา

"นอนไป" คิวพูดเสียงนิ่ง ก่อนจะลงมือล้างแผลให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ

"อื้อ! เจ็บ!"

"ก็อยู่นิ่ง ๆ สิ" คิวจับศีรษะกายให้อยู่นิ่งเพื่อทำแผล

"......" กายเงียบไม่ต่อต้านอะไร เพราะรู้แล้วว่าการพยายามหนีจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายโมโห แต่พอทำตัวดี ๆ อีกฝ่ายก็ไม่ทำอะไร...

คิวล้างแผลเสร็จก็เผลอแอบแหวกแผลดู

"โอ๊ย!" ผมสะดุ้งน้ำตาเล็ดทันที

"หึ..." คิวหยอดยาใส่

"อย่าขยับล่ะ... ถ้าขยับแผลฉีกแน่ ไม่เชื่อก็ลองดู" คิวพูด ก่อนจะหันหน้ากายให้มองมาที่หน้าตัวเอง

"ใครจะไปทำ" ผมบ่น

"งั้นอยู่นิ่ง ๆ ล่ะ" คิวเริ่มทำอะไรบางอย่างที่แผล ผมหลับตาปี๋ และสะดุ้งเป็นระยะจากการใส่ยาและเย็บแผลที่คิวทำเองจากอุปกรณ์ที่เรียนมา

"ระหว่างนี้ห้ามขยับเด็ดขาดล่ะ" คิวย้ำคำเดิม

"......" ผมเงียบเพราะความเงียบต้องการสติและสมาธิอย่างมาก

จุ๊บ...

อีกฝ่ายก้มลงมาจูบผมที่นอนนิ่งอยู่...

"!?!!" ผมลืมตา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะมือของอีกฝ่ายยังคงทำแผลให้อยู่...

"หึ... ห้ามขยับล่ะ" ร่างหนาผละจูบออก และทำแผลต่อ

"......." กัดฟันแน่น

กันต์

ณ มหาลัย

"ไอ้คิว..." ผมพึมพำ

"ไอ้คิว ปี 3 คณะแพทย์ฯ คนที่เคยมายุ่งกับไอ้กายป่ะ" ไอ้แม็กเสริม

"อ่อ..." ผมตอบ

"ไอ้กายเอ๊ย... มึงเกิดมาเจอแต่คนแบบพวกกู โคตรน่าสงสารเลยวะ" ไอ้แม็กพูดก่อนจะทำหน้าสงสาร

"แล้วเอาไง... ให้มันเล่นกายอีกคนรึไง แค่สามคนกูก็ไม่อยากอยู่ร่วมโลกกับพวกมึงแล้ว" ไอ้วินพูดย้ำ

"มึงคิดคนเดียวรึไง!" แม็กทุบโต๊ะ

"แล้วไง! คิดว่ากูอยากมานั่งสุมหัวกับคนต่ำ ๆ อย่างพวกมึงรึไง! ถ้าไม่ใช่เพราะเมียกู" วินทุบโต๊ะอีกราย

"เฮ้อ..." ผมถอนหายใจ.. ก่อนจะเปิดโทรศัพท์ดู

เมีย : ไม่มีสัญญาณตอบรับ 12:45

เมีย : ไม่มีเครือข่ายที่ท่านจะติดต่อ 13:10

"แม่ง..." ผมสบถออกมาเบา ๆ

"ไอ้เหี้ยวิน มึงรวยนี่ สั่งให้ลูกน้องมึงไปจัดการไอ้คิวทีดิ"

"กูก็คิดจะทำ! แต่ตอนนี้กูทำไม่ได้! ไม่งั้นกูไม่มานั่งกับพวกมึงหรอก!"

"พวกมึงสองตัวเงียบสักทีเถอะ!" ผมบอกพวกมันสองคน

"ชิ..." มันพากันนั่งลง

ถ้ามันกล้าเอาตัวกายไป.. มันต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ เราสามคนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย... เป็นใคร.. ที่ไหน.. เอากายไปทำไม.. แม่ง ที่มหาลัยก็หามันไม่เจอ...

กล้าทำสงครามกับกูแบบนี้ มันต้องมีแผนอะไรสักอย่าง...