บทที่ 11 เห็นเป็นตัวอะไร?

คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด

บทที่ 11 เห็นเป็นตัวอะไร?

กันต์

"กาย วันนี้กลับกับพี่ เข้าใจไหม" ผมบอกกายหลังจากที่กายเพิ่งแต่งตัวลงมาจากห้อง

"อะ...อืม" กายหลบสายตาผม...น่ารัก

เมื่อคืนผมกับกายเราไปถึงขั้นนั้นแล้วแท้ๆ จริงๆ ผมควรปล้ำกายตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่...กายคงรับไม่ไหวหรอก ดึกขนาดนั้น

"หลังจากวันนี้ กลับกับพี่เท่านั้นเข้าใจไหม?" ผมลูบหัวกายเบาๆ

"อืม..." เมื่อก่อนจะปฏิเสธนี่...สงสัยเพราะเรื่องเมื่อคืนละมั้ง

"กาย...พี่สั่งอะไรอย่างได้ไหม"

"อะไร"

"ห้ามรักใครนอกจากพี่เด็ดขาด"

"ไปส่งกายได้แล้ว..." กายรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

"เข้าใจแล้วๆ" ผมรีบถอยรถออกทันที ถ้ากายยอมที่จะเป็นของผมก็ดีน่ะสิ แต่ผมกลัวว่า....นั่นจะแค่การแสดง

กาย

ณ มหาลัย

"ไปก่อนนะพี่" ผมรีบลงมาจากรถ

"เขินเรื่องเมื่อคืนเหรอ?" พี่ถามขึ้นระหว่างถอดหมวก

"....." ผมสะอื้นก่อนจะมองพี่ที่กำลังอมยิ้มอะไรบางอย่าง...ก่อนที่ผมจะเร่งฝีเท้าเดินหนีออกมา

"บ้าที่สุด..." ผมพึมพำ

เมื่อคืน...ทำไมเราถึงทำอย่างนั้นนะ

"ไอ้กาย วันนี้มึงกลับกับกูนะ" แม็กวิ่งมาหาผมทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามา

"ม...ไม่ วันนี้กลับกับพี่"

"อ่อ แล้วทำไมต้องหลบหน้ากูด้วย?"

"ไม่ได้หลบ มึงคิดไปเอง" ผมหันไปทางอื่น

"หรือว่าเรื่องเมื่อวัน...เหรอ" แม็กกระซิบ

"!?!" ผมรีบดีดตัวออกทันที

"กูจะไปเรียนแล้ว!" ผมผลักมันให้พ้นจากทางเดิน

"ใจเย็นน่า~" มันทำเสียงสูง

"กาย เรื่องงาน--" วินเดินเข้ามาพอดี

"วิน เราไปขึ้นเรียนกันเถอะ" ผมควงแขนวินไปทันที

"อะ...อะไรเนี่ยกาย?" วินงง

"........" แม็กขมวดคิ้วใส่ ก่อนจะเดินตามเรามาแบบเงียบๆ

พักเที่ยง

ตุบ!!

"กูไปขี้ล่ะ" ไอ้แม็กอารมณ์เสียเพราะวันนี้ผมสนใจแต่กับวิน แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่...

"กาย ทะเลาะกันเหรอ?"

"เปล่า..." ผมตอบ

"หรือว่า...แม็กจะ..."

"ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นนะ!...หมายถึง...มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย..." ผมรีบสวนวินไปทันที

"เข้าใจแล้ว" วินยิ้มอ่อน

"......." รอดตัวไปแฮะ...

13:22 น.

ผมยืนรอพี่ที่หน้ามอ

"กาย เย็นนี้ว่างไหม?" วินเดินมาถาม

"ไม่ว่างแต่วินมีอะไรเหรอ"

"พอดีจะชวนไปกินบิงซู----"

"ไป!! ไปๆๆ" ผมรีบตอบทันที

"ไหนบอก...ไม่ว่าง"

"เดี๋ยวค่อยโทรบอกพี่ก็ได้!"

"เข้าใจแล้ว"

วิน

ณ ร้านบิงซู

"เมลอน สตรอว์เบอร์รี แตงโม..." กายนั่งนับสิ่งที่ตัวเองสั่งมาทั้งหมด

"น่ากินเนอะ" ผมบอกกาย

"ใช่ๆ โคตรน่ากินอ่ะ" กายตอบกลับมาด้วยท่าทางที่ร่าเริงกว่าทุกที

"แล้วไหนกายบอกว่าวันนี้จะกลับกับพี่ไม่ใช่เหรอ"

"วันนี้พี่เลิกช้ากว่า เลยหนีออกมากินอะไรก่อน พี่ไม่รู้หรอก" กายพูดทั้งที่มีอะไรอยู่เต็มปาก

"กินดีๆ ดิ" ผมยื่นมือเช็ดปากให้กาย

"อืม...อื้อ" กายทำเสียงอู้อี้ ก่อนที่กายจะลงมือกินต่อโดยปล่อยให้ผมมองอยู่อย่างนั้น

เริ่มแผนดีกว่า...

ผมเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์กายมา

"กาย เดี๋ยวเรามานะ" ผมลุกขึ้นไปห้องน้ำก่อนจะถอดแบตเตอรี่ในโทรศัพท์กายออกแล้วทิ้งลงถังขยะไป

"กาย รอนานไหม" ผมรีบวิ่งออกมาหากายทันที

"ไม่อ่ะ วินไปไม่ถึงนาทีเอง" เหมือนกายจะไม่รู้ตัวแฮะ

ผมวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม...

"กี่โมงแล้วอ่ะวิน"

"อืม...บ่ายสามสิบห้า" ผมตอบ

"เดี๋ยวอีก 15 นาทีค่อยกลับไปหาพี่ดีกว่า"

"ไม่เห็นโทรมานี่ กลับไปแล้วรึเปล่า"

"ไม่หรอก ไม่มีวันอ่ะ" กายพูด

"ได้ยินว่าวันนี้พี่ปี 3 ต้องทำงานกิจกรรมไม่ใช่เหรอ?" ผมโกหก

"จริงเหรอ? ไม่เห็นรู้เลย" กายทำหน้างงนิดหน่อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"โทรหาพี่แป๊บนะ...เอ๋? ทำไมอยู่ๆ ถึง..." กายเคาะโทรศัพท์สักพักใหญ่

"กายอย่าทำแบบนั้นสิ เดี๋ยวก็พังหรอก"

"ก็มัน...แบตก็ไม่ได้หมดนะ"

"แกะสิ"

"แกะไม่ได้ รุ่นนี้ถ้าถอดแบตมันจะพังทันที วินบอกเราเองนี่ แถมซื้อให้เราเองด้วย"

"ใช่ ลืมไปเลย...ไปให้ร้านดูให้ไหม"

"ก็ดี..." กายตีหน้าเศร้าเพราะเรื่องโทรศัพท์

"งั้นไปกันเลย" ผมจูงมือกายออกจากร้านทันที

"อะ...อืม" กายเดินตามผมมาและขึ้นรถผมโดยไม่ถามอะไรสักคำ

ออกรถได้สักพัก...

"กาย...ใครจูบกายแล้วบ้าง"

"อืม...พี่แล้วก็ไอ้แม็ก อ่ะ...!?!?" กายตกใจในสิ่งที่ตัวเองตอบไป เพราะมัวแต่คิดเรื่องโทรศัพท์เลยตอบไปแบบส่งๆ

"มะ..ไม่ใช่นะวิน!! เมื่อกี้--"

"รู้แล้วๆ เรารู้ตั้งนานแล้ว" ผมชะลอรถ

"......." กายหลบสายตา

"นี่...กาย" ผมจับคางกายให้หันมาทางผม

"ขอ...จูบบ้างได้ไหม?" ผมถามกายไป และดูเหมือนกายจะตกใจเล็กน้อย

"อ...อืม" คำตอบกายเหมือนจะเป็นสิ่งที่คนปกติไม่น่าจะตอบ แต่ต้องขอบคุณคนที่สอนกายมาแบบนี้ถึงได้...

จูบ...จ๊วบ...

ผมสอดลิ้นเข้าโพรงปากสีสดของกายช้าๆ พอให้กายปรับตัวได้ทัน

"ว..วิน.." กายเริ่มพยายามผลักผมออก

"อีกนิดสิ..คนอื่นกายยังให้ได้เลย" ผมกดร่างกายลง

"ม..ไม่ใช่"

"ขอนะ..เราเคยได้อะไรจากกายบ้าง...ครั้งนี้ครั้งเดียวเอง.." ผมพูดทวงทุกสิ่งที่ผมทำให้กับกาย เอาเถอะ คนเรามันก็ต้องมีสะกิดใจอยู่นิดๆ ที่ว่า "เขาทำดีกับเราขนาดนี้แล้วทำไม...ให้เขาบ้างไม่ได้" บ้างล่ะนะ

จูบ...จ๊วบ...

"วิน...พอแล้ว" กายผลักผมออกทันทีที่รู้ตัวว่าผมทำนานเกินไป

"อืม...เราไปร้านซ่อมต่อดีกว่าเนอะ" ผมยิ้ม

"......." กายหลบสายตาผม ก่อนที่หน้าจะแดงเป็นลูกเชอร์รี่น่ารักๆ ใส่กระจกข้างรถ

"กาย เราขอถามอะไรอย่างได้ไหม?"

"อ...อืม"

"กายรักใครมากที่สุดเหรอ" กายสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหันมามองผม

"......" แต่กายก็เงียบไป

"ถึงแล้ว ไปกันเถอะ หยิบโทรศัพท์มาด้วยล่ะ" ผมจอดรถหน้าห้างหรูแห่งหนึ่ง

"....." กายเดินลงไปพร้อมกับผม

.

.

.

"ได้ครับ เดี๋ยวผมดูให้นะครับ" พนักงานบอกก่อนจะเดินเข้าไปหลังร้าน

"กาย เราว่านานแน่เลย กายไปซื้ออะไรกินก่อนนะ" ผมยัดเงินใส่มือกาย

"ได้ๆๆๆ" เรื่องของกินนี่ขอให้บอกเลย...

กายวิ่งไปซื้อไอศกรีมทันที

"น้องครับ แบตมันไม่มี ล้อกันเล่นรึเปล่าครับ" พนักงานวิ่งมา

"นี่นาย ไปหยิบเครื่องใหม่มาให้ใหม่ซะ เครื่องเก่าโยนทิ้งไปเลย เข้าใจ" ผมบอกพนักงาน

"คุณวิน!!"

"รีบทำเถอะ"

"ครับๆ ...มากับคุณหญิงใช่ไหมครับ คุณชาย"

"คุณหญิง...แม่เหรอ? แม่มาด้วยเหรอ!?" บ้าน่า...วันนี้แม่มีประชุมนี่

"ครับ...ก็เห็นเดินดู..ห้างเมื่อกี้นะครับ"

"บ้าเอ้ย!! จัดการเรื่องตัวเองให้เสร็จ เดี๋ยวฉันมาเอา" ผมรีบวิ่งไปหากายทันที แม่คงรู้เรื่องแล้วแน่ๆ ว่าเรามาที่นี่ถึงตามมา บ้าเอ้ย!

"กาย---"

แม่...ยืนอยู่กับกายได้ยังไง?

กาย

"เอาไอศกรีมวานิลลาสตรอว์เบอร์รีอันหนึ่งครับ" ผมสั่งพนักงานทันทีที่ได้รับเงินจากวินมา

"ขอบคุณครับ" ผมรับไอศกรีมมา พนักงานนี่ทำเสร็จเร็วจริงๆ

ปึก!

"ข...ขอโทษครับ" ผมเผลอหันหลังไปชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง....

"เดินดีๆ สิ...กาย? หนูกายใช่ไหม?" ผู้หญิงคนนั้นถาม

"ครับ..." ผมตอบ

"หนูกาย! นี่ป้าไง ป้าจอยเพื่อนแม่หนูไง"

"ป้าจอย!!! ป้าจริงๆ ด้วย!! ป้ามาทำอะไรเนี่ย?" ป้าจอย เพื่อนสนิทแม่เมื่อก่อนชอบมาหาผมบ่อยๆ ที่บ้าน ไม่ได้เจอมาหลายปีแล้ว จำหน้าแทบไม่ได้เลย

"หนูกายยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ!" ป้าหยิกแก้ม

"ผมเป็นผู้ชายนะ อย่าเรียกผมว่าหนูสิ"

"หนูกายเหมาะกับคำว่าหนูที่สุด" ป้าหยิกแก้มอีกข้าง

"แล้วป้ามาทำอะไรที่นี่ครับ?"

"มาดูห้างนะ"

"ห้าง?" ผมงง

"ก็ป้าเป็นเจ้าของห้างที่นี่" ป้ากระซิบ

"ห๊ะ!" ผมตาโตขึ้นมาทันที

"กาย!" วินวิ่งมาหาทันที

"วิน...โทรศัพท์ได้แล้วเหรอ?" ผมถาม

"วิน? มาทำอะไรที่นี่? แล้วรู้จักหนูกายได้ยังไง?" ป้าจอยถาม

"หนูกาย?" วินทำหน้างง

"วิน เพื่อนผมครับป้า วินนี่ป้าจอย" ผมแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน

"ไม่ต้องแนะนำก็ได้หนูกาย นี่ลูกป้าเอง"

"หือ?" ผมยิ่งงงเข้าไปใหญ่

"หนูกายเลิกคบกับไอ้วินเถอะ คนดีอย่างหนูป้าว่า อย่าคบเพื่อนแบบมันเลย" ป้าจอยว่า

"ฮ่าฮ่าฮ่า ป้าก็พูดแรงไปนะ"

"กาย...เรากลับกันเถอะ" วินรีบสาวมือลากผมเดินออกไปทันที

"ด...เดี๋ยวสิวิน? อะไรเนี่ย?" อยู่ๆ ก็โดนลาก

"วิน...คนนี้เหรอ" ป้าจอยพูดแทรก

".....กลับเถอะกาย" วินลากผมออกไป

"ป้าจอย ไว้มาเยี่ยมแม่ที่บ้านบ้างก็ได้นะครับ สวัสดีครับ" ผมกล่าวลาป้าจอย

"จ้า หนูกาย" ป้าจอยโบกมือลา

ตึก!!

วินปิดประตูอย่างแรงก่อนจะเหยียบคันเร่งจนมิด

"วิน แล้วโทรศัพท์เราล่ะ" ผมถาม

"ไว้ซื้อให้ใหม่นะ แล้วกายรู้จักแม่เราได้ยังไง" วินถามกลับ

"ก็...เพื่อนแม่" ผมตอบ

"ชิ...." วินสะบัดหน้าอย่างอารมณ์เสีย

"......." อะไรกัน? เพื่อนแม่แล้วทำไมเหรอ? งง

"เดี๋ยวนะ ตอนนี้กี่โมงแล้วเหรอ?" ผมถามเพราะเห็นฟ้าเริ่มมืดและฝนก็เริ่มตกแล้วด้วย

"หกโมง..." วินตอบ

"บ้าเอ๊ย!! พี่กันต์รออยู่แน่เลย! วินรีบขับเร็วกว่านี้ได้ไหม"

"ไม่ได้หรอกฝนตก แถมรถติดด้วย"

"แต่ว่า...โทรศัพท์ก็พัง...พี่โทรหาเราไม่ติดแน่..ตายแน่ๆ" ชีวิตผมจบสิ้นแล้ว แถมวันนี้ยังสัญญาว่าจะกลับด้วยกันแท้ๆ

"ทำไมกายต้องกลัวพี่ขนาดนั้นล่ะ" วินถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ก็...ก็พี่เรา..."

"กายเริ่มรักพี่กันต์อะไรนั่นแล้วใช่ไหม"

"วินพูดอะไร?" ทำไม...ต้องวนกลับมาเรื่องแบบนี้อีกอยู่เรื่อยเลย ไม่ชอบเลย...ไม่ชอบ...

"กายรักพี่คนแรก คนที่สองไอ้แม็ก ส่วนเราคนสุดท้ายใช่ไหม?"

"วิน...อย่าพูดเรื่องแบบนี้อีกได้ไหม" ไม่ชอบ...

"กายอย่าปฏิเสธตัวเองได้ไหม! กายก็รู้กายไม่ได้รักเพราะชอบ แต่รักเพราะกลัว...คนที่จะมัดใจกายได้มีแต่ต้องบังคับกายเท่านั้น เพราะกายถูกสอนมาแบบนั้นใช่ไหม?"

"วิน! เราบอกให้หยุดพูด!"

"กายถูกพี่กายสอนให้รักคนยังไง เกลียดคนยังไง รักใครได้บ้างไม่ได้บ้าง เลือกอะไรได้หรือไม่ได้ มีสิทธิ์ทำอะไรได้บ้างไม่ได้บ้าง กายรู้ไหม? ไม่มีพี่ที่ไหนสอนน้องแบบนั้นหรอก"

"เรารู้! เลิกพูดได้แล้ว!"

"เพราะพี่กายเห็นแก่ตัวไง ไม่สิ...ได้เปรียบที่จะเก็บกายไว้คนเดียว พี่กายเลยสอนให้รักแค่พี่ตัวเองเท่านั้น ไม่ยอมเปิดใจให้ใครเด็ดขาด ส่วนไอ้แม็ก กายก็แค่เห็นว่ามันเป็นเพื่อนใช่ไหม เลยยอม?"

"วินจะไปรู้อะไรเล่า!"

"รู้สิ! รู้ทุกเรื่อง! รวมถึงเรื่องที่กายถูกสอนไม่ให้รักเราด้วย...ใช่ไหม"

"......"

"เมื่อเช้าพี่กายก็พูดนี่...ว่า ห้ามรักใครนอกจากพี่เด็ดขาด----"

"วินรู้ได้ไง!?"

"เราบอกแล้วว่ารู้ทุกเรื่อง"

"จอดรถ! เราจะลงตรงนี้!" ผมเปิดประตูรถทันที

พรึบ!! ปึก!!

"โอ๊ย..." วินเลี้ยวรถเข้าซอยซอยหนึ่งโดยเร็วจนหัวผมกระแทกกระจกอย่างจัง

"แต่กายไม่ได้ถูกสอนอยู่อย่างหนึ่ง...ซึ่งมันเป็นจุดอ่อนของไอ้กันต์เลยล่ะ" วินล็อกประตูรถ

"โอ๊ย...เจ็บ...." ผมไม่ได้ฟังที่วินพูดเลย หัวผมหมุนไปหมด

"คือเรื่องที่ห้ามให้ใครแตะเนื้อต้องตัวกาย เพราะตัวเองยังหยุดที่จะลวมลามกายไม่ได้ เลยไม่อยากสอนกายให้ระวังตัวที่จะ...โดน..."

"วิน! หยุด! ขอร้อง! วิน!" วินกดผมลงเบาะรถทันที

ตุบ!

"วินเป็นบ้าอะไรเนี่ย! หยุดนะ! หยุด! อ่ะ----" ผมโดนต่อยเข้าที่หน้าท้องอย่างแรง ก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายถอดเสื้อผ้าออก..

"วิน...อื้อ!!" ปวดหัว...เจ็บหน้าท้อง...สู้ไม่ได้เลย...ร้องให้คนช่วยก็คงไม่มีใครได้ยิน เพราะตรงนี้เป็นซอยเปลี่ยวและฝนก็ตกหนักจนได้ยินแต่เสียงน้ำฝนที่ตกลงมาไม่หยุด

ผมเริ่มขดตัว แต่ก็ถูกจับหงาย และวินก็เข้ามาประคองหน้าผมไว้...

“ขอโทษที่เราต่อยเมื่อกี้นะ...กายอยู่นิ่งไม่หนี..วินสัญญาว่าจะไม่ทำอีก..”

ผมได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าทันที และนอนหงายบนเบาะรถ พร้อมถูกวินค่อยๆ ลูบหน้าท้องปลอบ...

“ขอโทษ..ไม่ได้จะทำร้ายกายเลย...” วินขอโทษซ้ำหน้าราวกับไม่ใช่คนเดิม แต่น่าวินก็ค่อยๆ เลื่อนมือลงต่ำ..

“วิน..เราจะไม่หนี..เราเชื่อวินแล้ว..” ผมเริ่มรู้ตัวจากคำพูดของวิน ผมถูกพี่สอนให้ไม่ปฏิเสธคนจริงๆ ด้วย...ผมไม่เคยปฏิเสธใครได้เลย...

วินเริ่มวนนิ้วลงมาที่จุดอ่อนด้านหลัง และผมก็บิดตัวหนีเล็กน้อย...

"อ่ะ!! เจ็บ...วิน เราเจ็บ..."

"อดทนหน่อยนะ...กาย"

"เจ็บ..." ผมส่ายหน้าหนี

"กาย ร้องได้นะ..เจ็บก็ร้อง ต่อจากนี้เรารับผิดชอบเอง...ร้องได้เลย" วินลูบหัวผมเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ขยับร่างกายตัวเองมาคร่อมที่เบาะ พร้อมจับเรียวขาผมขึ้น

แม้จะในที่แคบ แต่เพราะความมืดและเสียงฝนตกทำให้สติไม่อยู่กับตัว

"ช้าๆ นะ...พี่กับแม็ก..ยังไม่เคย.." ผมสะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำตาไหลออกมาช้าๆ

"จริงเหรอ...จริงเหรอ..." วินถามย้ำๆ และผมก็พยักหน้าย้ำๆ

"อือ...อือ...อย่าเพิ่ง...ช้าๆ...." ผมเริ่มเม้มปากเมื่อถูกแก่นกายที่มาได้เห็นเต็มตาในความมืด แต่ก็รู้สึกเหมือนถูกผ่ากลางร่างกาย จนแอ่นตัวขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

“...อ่า...วิน..” วินเข้ามาประกบเรียวปากผมเบาๆ...ก่อนจะค่อยๆ ขยับสะโพก..

มันจุก..เจ็บจัง...ผมส่ายหน้าตลอดเวลาราวกับปฏิเสธ แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งก็สติเลือนจนเริ่มรู้สึกดี แต่ภาพมันเลือนรางยังไงไม่รู้....

แม็ก

ณ มหาลัย

16:22 น.

Rrr....Rrr.....

"ทำไมโทรไม่ติดวะ" ผมกำลังโทรหากาย ลองโทรไปอีกดีกว่า หรือจะไปดูกายที่บ้านดี?

"มึง!" ผมหันไปหาต้นเสียง พี่ไอ้กายนี่หว่า

ตุบ!!!

"โอ๊ย! เหี้ยไรเนี่ยไอ้กันต์!" ผมด่ามันไปเพราะอยู่ๆ มันก็มาต่อยผม

"กายอยู่ไหน!"

"พูดเรื่องไรของมึง! กายไม่ได้อยู่กับกู! มึงก็เห็น" ผมชี้ไปรอบๆ ให้มันแหกตาดู

"แล้วกายไปไหน?" ดูเหมือนมันจะพยายามคุมอารมณ์ตัวเองอยู่

"จะรู้ไหม?! ไม่ได้กลับไปด้วยกันรึไง กลับไปนอนกับน้องตัวเอง มึงชอบนักนี่"

"ชิ..." อยู่ๆ มันก็เปิดโทรศัพท์ดู

"ร้านบิงซู xxx"

"รู้ได้ไง..." ผมถามกลับ

แล้วมันก็เดินไปถอยรถออกทันที

มีทางเดียวที่กายจะไปนั่งกินด้วย คือไอ้วิน... ตามไปด้วยดีกว่า รู้สึกไม่ค่อยดี...

"ได้ยินว่าจะไปซ่อมโทรศัพท์กันที่ห้าง xx นะคะ" พนักงานบอก

"โทรศัพท์พังเฉยๆ สินะ" ผมพึมพำ

"กลับบ้านเหอะ กายคงแค่โทรศัพท์พัง ป่านี้นอนรออยู่บ้านแล้วมั้ง" ผมบอกไอ้กันต์ไป

"คิดว่าเพื่อนเวรนั้นจะหยุดแค่ส่งกายกลับบ้านรึไง"

"........" นั้นสินะ...

"ไอ้กายมันยิ่งหลอกง่ายอยู่ด้วย คงโดนเปิดซิงไปแล้วมั้ง" ผมพูดลอยๆ

"......" ไอ้กันต์มองเหยียดมาที่ผม

"กูก็ชอบอะไรที่ไม่คับอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นกูไม่ค่อยสนใจหรอก เว้นแต่มึงจะสน" ผมพูดหยอก

"มึงเห็นกายเป็นตัวอะไร"

"มึงนั่นแหละที่ควรตอบคำถามนั้น แม่งเห็นแก่ตัวฉิบหาย มันรักมึงที่สุด กูโคตรอิจฉาเลยวะ พอเหอะ กลับไปเคลียร์กันเองแล้วกัน เรื่องของพี่กับน้อง"

"ก็ดี...ถือว่าเป็นประสบการณ์ของกาย" มันพูด

หึ...เพิ่งถามเราแท้ๆ ว่าเห็นกายเป็นตัวอะไร ตัวเองแม่งไม่ต่างกันหรอก

วิน

[วิน มีอะไร]

[แม่...ขอยาหน่อย]

[ยา? นี่...มันกลับมาอีกแล้วใช่ไหม]

[อืม...]

[บอกแล้วไงว่าอย่าตื่นเต้น แล้วก็พยายามอย่ากลัว ถ้ารู้ว่าเสี่ยงก็ให้เลี่ยง บอกแล้วใช่ไหม]

[ขอโทษ...] ก็ตื่นเต้นเพราะแม่นั่นแหละ มัวแต่คิดว่าจะทำยังไงกับเรื่องของกายอีกตอนวิ่งหนีออกมา จนอาการกำเริบ

[อย่าให้ใครเห็นตอนอาการแกกำเริบอีกเข้าใจไหม]

[ไม่ทันแล้ว...ผมทำสิ่งที่ไม่อยากทำกับเขามากที่สุดแล้ว...]

[ทำอะไร?]

[แค่นี้แหละ ส่งยามาด้วย] ผมกดวางสาย

"กาย..." ผมลูบหัวร่างบางที่นอนซมอยู่บนเบาะรถ ด้วยสภาพเปลือยเปล่า เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยจากเรื่องอย่างว่า

เผลอ...ตกใจจนเกินไปจนโรคเก่ากลับมาอีก...แย่แน่ๆ ต่อจากนี้เราได้ทำอะไรแบบไม่รู้สึกตัวแน่ๆ

ผมหยิบเอกสารในรถขึ้นมา... Borderline Personality Disorder – BPD

**โรคบุคลิกภาพกึ่งชายขอบ**

โดยมีลักษณะเด่นคือ ความไม่มั่นคงทางอารมณ์อย่างรุนแรง ภาพลักษณ์ตนเองที่บิดเบี้ยว และความสัมพันธ์ที่ไม่เสถียร

"อือ..." กายลืมตาขึ้นมา

"อยู่นิ่งๆ สิ งั้นเราไปนอนที่โรงแรมกันก่อนนะ" ผมบอกกาย

"อืม..." กายดูอ่อนแรงจนน่าเป็นห่วง

"ฝันดีนะ...ที่รัก"