บทที่ 14 โซ่ของคนชื่อคิว

คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด

บทที่ 14 โซ่ของคนชื่อคิว

​

“ไอ้แม็ก… เมื่อคืนมึงทำอะไรกู” ผมถามเมื่อตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยกายบนที่นอน…

“เอามึงไง” ไอ้แม็กตอบ

“เมื่อคืนกูไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย” ผมแอบชะงักแต่ก็ไม่เชื่อ พร้อมประชดมันไป

“กูลักหลับมึงไง” ไอ้แม็กตอบอีก

“อย่ามาล้อกูเล่น! กูไม่โง่ขนาดที่มีคนมาลักหลับแล้วกูจะไม่รู้เลยรึไง! ไอ้บ้า!” ผมตีหัวมันไปทีหนึ่ง และเตรียมตัวลุกออกจากที่นอน

พรึบ…

“ระวังดิ ขามึงไม่มีแรงอยู่ เมื่อคืนกูยกขามึงทั้งคืน สงสัยเลือดมันไม่เดิน” ไอ้แม็กมารับผมไว้จากด้านหลัง หลังจากที่ผมทรุดตัวลงเกือบถึงพื้น เพราะอยู่ ๆ ขาผมก็ไม่มีแรง

“ไอ้เหี้ย…” ผมพูดเสียงเบา…

มัน… มันลักหลับผมจริงดิ……

“เอาลุก!” มันอุ้มผมขึ้นและโยนลงบนเตียง

“ไอ้เหี้ย! เบาหน่อยดิ!” ผมด่ามัน และนิ่วหน้าปวดสะโพกอย่างบอกไม่ถูก

“ขอโทษ ๆ” มันตอบส่ง ๆ แต่ก็พยายามมาประคองผมบนเตียงดี ๆ… แต่…

“……” ผมมองท่อนล่างของมันที่เปลือยเปล่า…

“ทำไม? อ๋อ XXXกูใหญ่ใช่ไหม มันเข้าไปในตัวมึงโคต—” ตุบ!!

“ไอ้เหี้ย! หน้าด้านฉิบหาย! พูดอะไรออกมาแบบนั้น!” ผมปาหมอนใส่มันไป พลางหันซ้ายหันขวาหาหมอนมาปาเพิ่ม!

“อะไรวะ… กูทำมึงครางทั้งคืนเลยนะเว้ย”

“มึงมันเลว!” ผมจับอะไรได้ก็ปาใส่มัน จากที่โกรธเริ่มรู้สึกหมั่นไส้ แถมมันยังหัวเราะที่ผมเริ่มหน้าแดง

“กูถ่ายไว้ มึงจะดูไหม” มันรีบเปิดโทรศัพท์ให้ดู

“อ่า ๆ… อ่า ๆ ๆ… ไอ้… สัสแม็ก…” เสียงผมดังขึ้นในโทรศัพท์ ก่อนที่ภาพในความทรงจำจะค่อย ๆ ไหลเข้ามาในสมอง

“ไอ้เหี้ย—”

หลังจากผมร้องไห้จนเหนื่อย และงีบหลับที่ห้องไอ้แม็ก ความมืดและสัมผัสจากอ้อมกอดของแม็กก็ทำให้ผมขยับกายเข้าไปกอดใกล้ ๆ เหมือนจะได้ยินเสียงคนอื่นในห้อง… สักพักก็เหลือเพียงแค่เสียงแม็ก

เมื่อค่อย ๆ ลืมตาตื่นหลังจากงีบมาพอสมควร แต่ดวงตายังบวมแดงจากการร้องไห้ จึงไม่รู้ว่าตอนนี้กอดกับแม็กในท่าไหน…

แต่ที่รู้ ๆ…

แม็กพยายามเสยผมให้ผมเบา ๆ…

สัมผัสเหมือนทุกเย็นที่แม็กมันจะเปิดกระจกกันน็อก… และจุ๊บริมฝีปากผมทุกวัน

ใช่… ผมเป็นฝ่ายจูบมันก่อน และมือร้อนในห้องแอร์เย็น ๆ ก็ค่อย ๆ ช่วยกันปลดเสื้อผ้า…

แม่งเอ๊ย!

ณ มหาลัย

พักเที่ยง

“……” ผมนั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหารมหาลัยฯ

“ไอ้กาย มึงกินเยอะ ๆ ดิ ผัวมึงมีเยอะ พลังงานมึงก็ต้องเยอะตามนะเว้ย” ไอ้แม็กตักกับข้าวมาใส่จานผมอีก

“ผัวเยอะเหี้ยอะไร… กายมีเราคนเดียว” วินพูดแทรก

“อ๋อ มีมึงคนเดียว แล้วกูกับพี่มันล่ะ” ไอ้แม็กเถียง

“กูไม่ให้กายเป็นของใครทั้งนั้น” พี่กันต์พูดแทรกอีกคน

“แหม… คนที่น่าจะได้คนแรกแต่ได้เป็นคนที่สองเนี่ย ควรนับถือดีไหมวะ” ไอ้แม็กกวนกลับ

“มึงก็ไม่ต่างกันหรอก” พี่กันต์สวนกลับ

“แต่ตอนนี้กายเป็นของเรา! กายตกลงกับเราแล้ว” วินแทรกขึ้นมาอีกครั้ง

“พอแล้ว… กายอาย…” ผมแทรกบ้าง… เพราะคนที่อยู่รอบ ๆ ต่างจ้องมองมาที่โต๊ะผมโต๊ะเดียว…

“เฮ้อ” ทั้งสามถอนหายใจและนั่งกินข้าวต่อ

ทำไม… ทั้งสามคนถึงมานั่งอยู่รวมกันล่ะ แล้วพูดเรื่องผมบนเตียงกันได้ล่ะ… นี่มันหมายความว่าไง

“นี่… คือแผน… ใช่ไหม” ผมถามเสียงเบา

“อืม…” ทั้งสามทำเสียงตอบกลับมา

“แล้ว… กายต้องทำ… ยังไง” ผมเขี่ยข้าวในจาน

“เป็นเมียพวกกู—” เสียงไอ้แม็ก

ตุบ!!

“ขอปฏิเสธ!” วินและพี่กันต์ทุบโต๊ะ และวินก็ผลักแม็กจนเกือบหงายหลัง

“เหี้ยไรวะ… เจ็บอีกแหละกู แล้วจะให้ทำไง ให้กายเลือก? เอ้า! กาย มึงเลือกดิ! เร็ว” ไอ้แม็กเร่งผม

“ห้ะ… อะ… อืม… คือ…” ผมติดอ่างตอบ…

“เห็นไหม? เพราะมึงสอนกายไม่ให้รักใคร เป็นไง โดนตัวเองด้วย สมน้ำหน้า” ไอ้แม็กด่าพี่กันต์ออกมาตรง ๆ

“แล้วมึงคิดว่าที่มึงเสนอมาว่าเป็นผัวกายให้หมดมันดีนักรึไง? ไม่ใช่นิยายน้ำเน่านะที่คนตั้งสามสี่คนจะมาอยู่รวมกันได้” วินพูด

“พอก่อน… กายอาย…” ผมพูดอีกครั้ง และพยายามให้ทุกคนเบาเสียงลงหน่อย

“เฮ้อ…” ทั้งสามกลับมานั่งอีกครั้ง

“งั้น กายรัก… ไม่สิ… แคร์ใครมากที่สุดเหรอ” วินถาม

“พี่กันต์” ผมตอบทันที

“……” ไอ้แม็กกับวินเงียบ

“แล้วใครทำให้กายสบายใจมากที่สุดล่ะ” พี่กันต์ถาม

“ไอ้แม็ก” ผมตอบแบบไม่คิด ก็เพราะมันเป็นเพื่อนสนิทผม เวลาอยู่ด้วยกันผมแทบไม่ต้องคิดเรื่องอะไรเลย เหมือนความเครียดที่ผมมีหายไปหมด

“งั้น… กายรู้สึกดีกับใครมากที่สุด” ไอ้แม็กถาม

“วิน” ผมตอบอีก อยู่ด้วยแล้วรู้สึกรวยและยิ่งใหญ่ดี ฮาฮาฮ่า…

“เฮ้อ…” ทั้งสามถอนหายใจ

“แล้วใครทำให้กายทรมานมากที่สุด” วินถาม

“ไม่มี… นะ” ผมตอบ

“……” ทั้งสามเงียบ

“ถามทำไมเหรอ?”

“กินต่อเถอะ…” ไอ้แม็กพูด

“……อืม…” ผมตักข้าวกินต่อ

15:47 น.

ผมกำลังเดินไปยังโรงจอดรถเพื่อกลับบ้านพร้อมพี่กันต์ที่รอผมอยู่

“……” ระหว่างทางผมก็เดินคิดเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด…

พวกเขา… ทำแบบนั้นทำไม? ผมมีอะไรดีนักหนา มีอะไรกับคนอื่นก็ไม่โกรธเหรอ? ถ้าผมเลือกใครสักคนแบบจริง ๆ จัง ๆ พวกเขาจะยอมรับและถอยให้หรือเปล่า แล้วผมจะ… เลือกใครล่ะ

“นั่นไง มัน” เสียงพูดของใครบางคนดังขึ้น

“……” ผมหันไปมองต้นเสียง ก็เห็นกลุ่มผู้หญิงและผู้ชายเดินมากันเต็มไปหมด

“ใช่จริงด้วย” พวกเขามองมาที่ผม และรีบเดินตรงเข้ามา…

“เอ่อ… คือ”

“จำได้ไหม?” ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหาผม

“มิ้น? มีอะไรเหรอ” ผมตอบ

มิ้น ผู้หญิงที่สั่งให้รามแฟนตัวเองมาหาเรื่องผมนี่…

“ได้ยินว่าควงสามเลยนี่…” มิ้นพูด

“……” ผมขมวดคิ้วทันที

“มีอะไรดีนักวะ” รามเดินมาใกล้ ๆ และเมื่อผมพยายามหันหน้าเดินหนีก็ถูกดักไว้…

“……” ผมมองพวกที่มิ้นพามาอีก 8-9 คน ทำให้ผมไม่กล้าเถียงอะไร หมาหมู่ชัด ๆ…

“ราม แฟนฉันอยากจะแก้แค้นที่แกทำกับรามจนต้องเข้าโรงพยาบาล” มิ้นพูด พร้อมกับรามที่เดินมาจากด้านหลัง

“แล้วที่แฟนมิ้นทำกับเราล่ะ ไม่คิดเลยรึไง” ผมตอบกลับ ทั้ง ๆ ที่แกล้งผมตอนอยู่ในห้องน้ำคนเดียว ไม่คิดเลยรึไง

“อย่ามาเถียง!” รามกระชากหัวผมทันที และนั่นทำให้ผมทิ้งกระเป๋าและพยายามหันมาตอบโต้

“กูไปทำอะไรให้วะ ไอ้พวกหมาหมู่!” ผมด่า เพราะพวกมันล้อมผมไว้ ถ้าผมสะบัดตัวและหนี คงหนีไปไหนไม่ได้ไกลมากแน่ ๆ

“มึงให้ผัวมึงมาจัดการกูไง! จำไม่ได้เหรอวะ” รามพูด

“ใคร?” ผมถาม

ตุบ!!

ผมโดนต่อยที่ลำตัวจนทรุดลงกับพื้น ก่อนจะโดนเสยเข้าที่เบ้าหน้าอีกหมัด

“ยังจะมาเล่นลิ้นอีกนะมึง”

“……” เจ็บ…

เพราะยังอยู่ระหว่างทางเดิน ผมจึงถูกหิ้วปีกบังคับให้ไปถูกล้อมที่หลังอาคารเก่า ๆ ที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน

“แม่ง ไปเอาไม้มาดิ” รามสั่งเพื่อนให้เอาไม้มา

“……” ผมนั่งกัดฟันนิ่ง และพยายามมองหาทางหนี

“เอา… ไหน มึงลองกราบกูดิ” รามพูด

“ไม่กราบคงรู้นะว่าต้องเจออะไร” มิ้นเสริม

“เรื่องดิ—”

ตุบ!!

“โอ๊ย… อึก…” โดนไม้ฟาดเข้าที่ศีรษะด้านซ้ายจนล้มลงกับพื้น

“เอ้า กูฟาดทีเดียวเองนะเว้ย” รามถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายนอนคุดอยู่กับที่ ทั้ง ๆ ที่แค่แกล้งเอาไม้เคาะศีรษะเพื่อขู่

“เฮ้ย! เงียบเลยรึไง โดนฟาดทีเดียวเนี่ย” มิ้นเสริม

“เฮ้ย… ไอ้ราม เลือดมันออกวะ” เพื่อนรามทักขึ้น

“เลือดจะออกได้ไงวะ แค่เคาะกับไม้นะเว้ย” มองร่างบางที่นั่งคุดอยู่กับที่และก็เห็นเลือดไหลออกมาจากศีรษะเต็มไปหมด

“เฮ้ย… ไอ้ราม มึงทำแรงไปรึเปล่าววะ” เพื่อนรามทักขึ้น

“ไม่นะเว้ย! แค่เอาไม้…” ยกไม้ขึ้นมาดูก็พบว่ามีตะปูที่ตอกอยู่กับไม้ ยาวประมาณหนึ่งและเลอะไปด้วยเลือด

“ไอ้เหี้ย! มึง… เหี้ยเอ๊ย!” รามสบถออกมา

คิว

ณ มหาลัย

วันนี้ผมเดินมาหลังอาคารเพื่อมาแอบสูบบุหรี่ และอยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงมาจากหลังอาคารอีกฝั่ง ก่อนจะเดินไปดู

“กาย…?” ผมเห็นคน ๆ ของผม? นอนนิ่งอยู่กับพื้น พร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง

ปี 1? มาทำอะไรกัน แล้วทำไมกายถึงนอนอยู่ตรงนั้น

“ทำอะไรกัน?” ผมเดินเข้าไปหา

“เหี้ย! วิ่งดิวะ!” ปี 1 ต่างพากันวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง หนึ่งในนั้นมีไอ้รามรุ่นน้องที่มักจะมาซื้อขายยาจากผมบ่อย ๆ อยู่ด้วย… แล้วพวกมันมาทำอะไรวะ

“……” ผมเลยเดินตรงไปหากาย

“มานอนทำอะไรตรงนี้…” นั่งลงสะกิดกาย แต่เลือด… กลับไหลออกมาจากศีรษะ…

“กาย… กาย!” ผมรีบเรียกสติน้องกลับมา

น้องหลับนิ่งไม่ตอบสนอง แผลตรงศีรษะลึกประมาณหนึ่ง และเลือดก็ยังไหลออกมาไม่หยุด

ผมรีบปิดแผลไม่ให้เลือดออกมาให้มากที่สุด ก่อนจะรีบโทรศัพท์… ผมจะโทรทำไม… โอกาสมาถึงแล้วนี่… แผลประมาณนี้ผมรักษาได้อยู่… ผมเรียนแพทย์นี่ อุปกรณ์แพทย์ที่บ้านก็มี… กว่ารถพยาบาลจะมา ผมน่าจะพาน้องกลับถึงบ้านพอดี…

มองร่างบาง…

กาย

22:12 น.

“อืม…” ผมตื่นขึ้นมาพร้อม… อาการมึนหัวและเจ็บ… เจ็บ…

“โอ๊ย…” ผมร้องอดอยทันทีที่รู้สึกตัว

“อย่าดิ้นสิ อย่าเพิ่งพูดด้วย…” ใครบางคนจับหัวผมให้อยู่กับที่

“……ใคร…?” ผมถาม ก่อนที่เขาจะเดินมาให้ผมมองเห็นหน้าชัด ๆ

“พี่คิว!! โอ๊ย—” ผมสะดุ้งตัวขึ้นจากที่นอน ก่อนที่อาการเจ็บจะแล่นพล่านขึ้นศีรษะ จนผมต้องบิดตัวลงไปนอนกลิ้งกับที่นอนด้วยความเจ็บปวด

“อย่าขยับตัวดิวะ” พี่คิวจับให้ผมอยู่นิ่ง ๆ

“….โอ๊ย… เจ็บ… ไม่ไหว…” ผมปวดหัวไปหมด เหมือนหัวจะระเบิดออกมา และน้ำตาผมก็เล็ดออกมาจนได้

“ชู่ว์… นอนนิ่ง ๆ… เดี๋ยวก็หาย” พี่คิวพูด

“เจ็บ…” ผมร้องออกมา

ฉึก…

พี่คิวฉีดยาบางอย่างเข้าที่แขนผม จนผมสะดุ้งโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“อะไร…” ผมถาม

“ยานอนหลับ นอนซะ ตื่นขึ้นมาอีกทีจะได้เจ็บน้อยลง” พี่คิวลูบหัวผม

ผมค่อย ๆ หลับไปทันทีเพราะฤทธิ์ยา

3:10 น.

“น้ำ…” ผมตื่นมาเพราะรู้สึกคอแห้ง…

“อย่าสิ จะลุกขึ้นมาทำไม กูบอกแล้วให้นอนนิ่ง ๆ เห็นไหมเลือดออกอีกแล้ว” ร่างหนาประคองร่างบาง

“น้ำ… โอ๊ย…” ผมจับแผลแน่นเพราะเจ็บ…

“เอ้า… น้ำ” คิวยื่นแก้วน้ำมาให้

อึก… อึก…

“อัก… อะแฮ่ม!” ผมสำลักน้ำออกมาเพราะรีบดื่มเร็วเกินไป

“ระวังดิวะ” พี่คิวลูบหลังผมให้หายใจช้า ๆ

“อะแฮ่ม… อึก…” สำลักไม่หยุดจนหน้าแดง…

“เอา…” พี่คิวดื่มน้ำก่อนจะป้อนให้กายทางปาก

“อื้อ! ไม่—” ผมดิ้นออก

“จะแดกไหม” กลืนน้ำก่อนจะพูดกับผมอีกที

“กินเอง” ผมบอก

“ดื้อ” พี่คิวบ่นก่อนจะยื่นแก้วน้ำให้

“อึก…” ผมดื่มน้ำยกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ล้มตัวนอนต่อ

“ตัวร้อนนี่…” พี่คิวทาบหน้าผากผมเบา ๆ…

“เอ่อ…” หอบ

พรึบ… พรึบ…

อีกฝ่ายเริ่มถอดเสื้อผ้าผมออก พร้อมกางเกงจนเปลือยเปล่าอยู่บนที่นอน

“หนาวรึเปล่า” พี่คิวถาม ก่อนจะเช็ดตัวให้

“ร้อน…” ผมเจ็บแผลไปหมดแถมยังเป็นไข้อีก… เวรกรรมอะไรของกูเนี่ย

คิวเร่งแอร์ให้ ก่อนจะเช็ดตัวให้ต่อ

“เออ… อื้อ… อือ…” เสียงครางเบา ๆ เพราะผ้าเช็ดตัวมันค่อนข้างจะเย็น เมื่อสัมผัสกับร่างกาย ทำให้รู้สึกหนาวขึ้นมา

“อย่าทำเสียงแบบนั้นสิ” คิวกระซิบบอกร่างบางที่นอนหอบอยู่บนเตียง

“มันเย็น…” ผมพูดเสียงเบา เพราะผ้าที่เช็ดตัวมันเย็นเฉียบจนสะดุ้ง

“ไหนบอกร้อน”

“ก็ผ้ามันเย็น…” ผมบอกเสียงแหบ

“เรื่องมาก…” ไปเปลี่ยนน้ำร้อนมาให้ร่างบาง

“……” เผลอหลับไปอีกครั้ง หลังจากอีกฝ่ายเดินออกไป

7:35 น.

“อื้อ…” ผมตื่นขึ้นมา… พร้อมกับอาการไข้และบาดแผลที่ยังเจ็บอยู่

“เอ้า จะแดกไหม” พี่คิวยื่นข้าวต้มมาให้

“ผมอยู่ที่ไหน…”

“อยู่บ้านฉัน”

“หื้อ…” ผมตกใจและพยายามมองไปรอบ ๆ

“จำเมื่อคืนไม่ได้รึไง” พี่คิวพูด

“……” ตกใจ… ก่อนจะดูตัวเองที่เปลือยกายอยู่บนที่นอน

“ยังไม่ได้เอา… อย่าเยอะ” พี่คิวพูดก่อนจะแต่งตัวเตรียมออกไปเรียน

“โทรศัพท์…” ผมค้นหาโทรศัพท์

กึก…

โซ่…

“พี่นี่มันอะไร!” ผมถามไปเมื่อเห็นโซ่ที่ล่ามผมอยู่

“หื้อ… อ้อ โซ่ไง…” ตอบส่ง ๆ

“พี่! ปล่อยกายเดี๋ยวนี้!”

“อย่าพูดสิ เดี๋ยวก็เจ็บแผลอีก…”

“โอ๊ย… ชิ…” เจ็บแผลขึ้นมาทันที

“ไม่สบายอยู่ ก็ให้นอนซะ”

“ไม่! จะกลับบ้าน! แล้วโทรศัพท์กาย— โอ๊ย…” เจ็บแผลขึ้นมาอีก

“โทรศัพท์ก็อยู่ที่ฉันไง” คิวถือไว้ในมือ

“เอามานะ—” ผมกำลังจะอ้าปากแต่พี่คิวก็เข้ามาปิดปากผมไว้

“อื้อ!! อือ!” ผมดิ้นเมื่อมีอะไรเข้ามาในปาก

“กินสิ ยานอนหลับไม่มีอะไรหรอก” พี่บีบจมูกผมไว้ จนผมต้องกลืนยาเข้าไป

“ไอ้เหี้ย…” ผมด่าด้วยเสียงที่อ่อนแรง

“อย่าพูดคำหยาบดิวะ” พี่คิวว่า ก่อนจะให้ผมนอนลงกับเตียงอีกครั้ง

จุ๊บ… จ๊วบ… จ๊วบ…

ใบหน้าอีกฝ่ายก้มลงจูบผมที่นอนหอบอยู่

“อื้อ… อื้อ… อือ…” ผมดิ้นแต่สู้แรงไม่ไหว

จุ๊บ… จ๊วบ…

15 นาทีผ่านไป

“อื้อ! อ่า!” พี่คิวผละจูบออก ก่อนจะมองร่างบางที่นอนหอบเพราะต้องปรับอากาศในการหายใจจากการจูบเมื่อกี้ พร้อมปากอมชมพูที่บวมเป่งจากการดูดและกัดของอีกฝ่าย

“ตอนเย็นเดี๋ยวกลับมานะ… รอดูพวกนั้นมันหามึงแทบไม่ไหว” ร่างหนาพูดเสร็จก็เดินออกไป

“……” ผมหอบ… ก่อนจะหลับไปอีกครั้ง

ราม

“แม่ง… เมื่อคืนมีคนเห็นด้วยวะ จะโดนอะไรไหมวะ” รามระแวงจากเรื่องที่ทำไปเมื่อคืน แถมไม่ได้มองหน้าคนที่เห็นด้วย เลยไม่รู้ว่าเป็นใคร

“ไม่ใช่ความผิดรามซะหน่อย! ไอ้จ๋อยต่างหาก มันหยิบไม้ที่มีตะปูมาให้รามเอง” มิ้นพูดแทรก

“อย่ามาโทษกันดิวะ” จ๋อยพูด

“เหอะน่า ตอนนี้ต้องรู้ให้ได้ก่อนว่ามันอยู่ไหน จะเป็นรึตาย” รามว่า

“เฮ้ย!” เพื่อนอีกคนวิ่งมา

“เป็นไงบ้างวะ รู้เรื่องป่าว” รามถามเพื่อนที่เพิ่งให้ไปสืบว่ากายหายไปไหน

“ไม่… ไม่เจอวะ” หอบ

“ห้ะ”

“แม่ง… ไอ้กายมันไม่มาเรียนแถมไม่กลับบ้านด้วยวะ”

“แล้วมันหายไปไหนวะ?” รามพูดขึ้น

“โรงพยาบาลรึเปล่า” มิ้นเสริม

“ไม่วะ… ไม่มีใครรู้เลย”

“ฉิบหายแล้วไง…”

“ไอ้เหี้ย! มึงไปกับกายเมื่อคืนไม่ใช่รึไง!” มีเสียงดังขึ้นหลังอาคาร

“อะไรวะ” รามแอบเดินไปดู

“กูเปล่า! มึงต่างหากที่รับไอ้กายกลับไม่ใช่รึไง!” รามเห็นกลุ่มคนกำลังต่อยกัน มีไอ้กันต์พี่ของไอ้กาย ไอ้แม็กเพื่อนสนิทไอ้กาย และไอ้วินอีกคน

“ทำอะไรกันวะ…” รามแอบดู

“กายมันหายไป! ไม่ใช่พวกมึงสองคนแล้วจะใคร!” แม็กพูดขึ้น

“คิดว่ากูเป็นคนเอาไปรึไง!” วินเถียง

“ถ้าพวกมึงไม่บอกกู ได้เห็นดีกันแน่!!” กันต์เริ่มขู่

“เฮ้ย! คิดว่ากูไม่คิดจะทำยังไง!” แม็กยกยิ้ม

“…” วินกัดฟัน และเริ่มโทรหาใครบางคน

“เฮ้ย ๆ…” รามคิดในใจ

“เฮ้อ… แยกไปหาเหอะ” วินถอนหายใจ

“เอ่อ…” แม็กกำมือแน่น

“ถ้ารู้ใครเอาน้องกูไป… ยิงทิ้งอย่าให้เหลือ” กันต์พูด

“เหอะ… กูก็ทำแบบตั้งแต่แรกแล้ว อย่ามาสั่ง” วินพูด ก่อนจะเดินออกไปทันทีโดยไม่บอกไม่กล่าว

“กูว่า… แม่งมีคนแบบพวกกูเพิ่มมาอีกคนแล้ววะ” แม็กพูด

“กูไม่รับใครเพิ่มทั้งนั้น!” กันต์ว่า

“หึ… แล้วแต่มึง ต่อยกำแพงที่บ้านจนพรุนเลยไม่ใช่รึไง” แม็กเห็นรอยแผลที่มือ

“มึงก็เหมือนกันนี่…” กันต์เห็นแผลที่มือเหมือนกัน

“เอ่อ ไปละ” แม็กเดินออกไป

“……”

“เหี้ยเอ๊ย…” รามสบถออกมา

“หึ…” เสียงอีกเสียงดังขึ้นจากด้านหลังราม

“เฮ้ย!” รามสะดุ้ง

“หื้อ?….” พี่คิว! เพื่อนสนิทพี่รามที่เป็นคนขายยาให้คนในกลุ่ม

“พี่คิว… มาทำอะไรตรงนี้” รามถามเสียงสั่น

“เอ่อ… ไม่มีอะไร มาดูพวกที่ทำของหาย ตลกดี” คิวพูดขึ้น

“ระ… เหรอ… ครับ” รามตัวสั่น

“ระวังตัวด้วยล่ะ… พวกนั้นไม่อ่อนข้อให้คนที่ทำของของมันหรอก ไปล่ะ” พี่คิวพูดก่อนจะเดินจากไป

“พี่รู้ได้ไง!” รามถาม

“……” คิวเดินออกไป