Share

บทที่ 13 เด็กใจแตก

last update publish date: 2026-11-10 18:00:52

คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด

บทที่ 13 เด็กใจแตก

ณ มหาวิทยาลัย

10:23 น.

"วินอย่า... คนเยอะแยะ" ผมผลักวินออก เพราะวินพยายามจะจูบผมกลางกลุ่มนักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมา

"กาย... เราคบกันแล้วนะ" วินอ้อน

"ก็... นี่มันที่สาธารณะ" ผมบอก

ตั้งแต่เริ่มคบกับวินมา วินก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

"งั้น... จุ๊บ" วินก้มลงมาหอมแก้มผมหนึ่งทีก่อนจะจับมือผมเดินต่อ

"วิน!..." ผมขมวดคิ้วใส่

วินชักจะเอาใหญ่แล้ว พูดอะไรไม่เคยฟังเหมือนเมื่อก่อน แถมยังหวงผมมากด้วย จะว่าดีมันก็ดี... แต่มันอึดอัด

"ไอ้กาย!" ไอ้แม็กวิ่งมาหา

"ไร—" วินกระชากผมไปกอดทันที

"ไม่เอาดิไอ้วิน ปล่อยไอ้กายลง" ไอ้แม็กด่า

"ไม่ มึงมีแผนจะทำอะไรกายอีก" วินพูดและไม่ยอมปล่อยผมที่ถูกโอบเอวลงง่าย ๆ

ตั้งแต่วินเห็นแม็กกับผมในห้องน้ำวันนั้น วินก็ไม่ให้ผมอยู่ใกล้แม็กอีกเลย แถมยังไม่ถามด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น...

"ไอ้วิน มึงกะจะเก็บไว้คนเดียวเลยเหรอวะ มึงไม่เคยอ่านนิยายที่นางเอกมีผัวหลาย ๆ คนเลยรึไง" ไอ้แม็กพูด

"แม็ก มึงจะด่าว่ากูง่ายเหรอ" ผมถาม

"เปล่า กายไม่ได้ง่าย แค่พวกกูเห็นแก่ตัวกันเอง กายอย่าคิดอย่างนั้นดิ" ไอ้แม็กพูดปลอบ

"มึงอย่ามาแตะของกู" วินพูดเน้นเสียง

"เออ... แม่งหวงฉิบหาย" แม็กบ่น ก่อนจะเดินออกไป

เฮ้อ... สองคนนี้ไม่เคยถูกกันเลยรึไง?

16:25 น.

"กาย วินอ่ะ?" ไอ้แม็กเดินมากระซิบผมจากด้านหลัง หลังจากที่วินเพิ่งจะกลับบ้านไปเมื่อกี้

"กลับบ้านแล้ว" ผมตอบส่ง ๆ

"เออดี! มีเรื่องจะคุยกับมึงพอดี"

"อะไร? จะลากกูไปห้องน้ำอีกรึไง"

"ไม่ ๆ อันนี้สาบานเลย แต่ที่กูจะถามคือ มึงคิดดีแล้วเหรอที่จะคบกับมัน"

"ก็ดีกว่ามึง"

"หึ... ที่มึงยอมคบกับมัน เพราะโดนมันเอาแล้วอ่ะดิ คนอย่างมึงไม่เคยมีหัวใจด้วยซ้ำไอ้กาย"

"หุบปากไปเลยไอ้แม็ก!"

"งั้นมึงรู้ยังว่ามึงชอบใคร?"

"........."

"เห็นไหม มึงรักใครไม่เป็นหรอก มึงถึงจำยอมความรักของพวกกู"

"มึงอย่ามารู้ดีกว่าตัวกูไอ้แม็ก"

"งั้นมึงรักไอ้วินรึเปล่า"

"..........."

"นั่นไง! กูบอกแล้วว่าไม่ได้รัก"

"มึงเงียบไปเลย!" ผมเอากระเป๋าฟาดหน้ามัน

พรึบ!

"กาย... คืนนี้มานอนกับกูได้ไหม" แม็กจับมือผมไว้

"มึงบ้ารึไง!!" ผมผลักมันออก

"อ้าว กูขอจริงจังนะเว้ย"

"จริงจังพ่อมึงดิ!" ผมเดินถอยออกมา

"กูรู้กูปากหมา กูไม่เคยสนใจมึง กูมันสิ้นคิด กูมันบ้า กูปัญญาอ่อน กูหน้าด้าน แต่กูก็เป็นคนที่รักมึงคนเดียวนะเว้ย ไอ้กาย"

"อะ... อะไรของมึงอีกล่ะ"

"ต้องให้กูบังคับมึงใช่ไหม มึงถึงจะยอมอ่ะ"

"มึงอ่ะ! เอากูเป็นคนสุดท้ายเหอะ!"

"สุดท้าย? แต่ก็ได้ใช่ไหมวะ!" ไอ้แม็กตะโกน

"ไอ้เหี้ย!" ผมวิ่งหนีมันออกมา

ตุ้บ!!

"เฮ้ย... พะ... พี่?" ผมวิ่งชนพี่กันต์ที่ดูเหมือนกำลังตามหาผมอยู่พอดี

"วิ่งหนีอะไร?" พี่ถาม

"ไอ้แม็—" ผมจะหันไปชี้ไอ้แม็ก แต่มันกลับไม่อยู่แล้ว...

"ช่างเถอะ กลับบ้านกัน" พี่ลูบหัวผมเบา ๆ

"อะ... อืม"

ณ บ้าน

"กาย คบกับหมอนั่นไปได้ดีไหม?" อยู่ ๆ พี่ก็ถามขึ้นระหว่างที่ผมกำลังเล่นเกม

"อะ... อืม ก็ดี" ผมพูดเสียงเบา

"มันมาทีหลังแต่ได้ทุกอย่าง... ทั้ง ๆ ที่พี่ทุ่มให้กายตั้งเยอะ พี่ยังไม่ได้อะไรเลยนะ พี่เนี่ย..." พี่เว้นคำพูดไว้

"....." ผมนั่งก้มหน้า

"พี่เนี่ย... น่าสงสารเนอะ"

"......" ผมมองพี่ที่เดินเข้ามาจับคางผมให้เงยหน้าขึ้น

"กายไม่สงสารพี่เหรอ?" พี่ส่งสายตาออดอ้อน

"ล... แล้วจะให้ผมทำยังไง... ถึงพี่จะบอกว่าไม่เคยมองกายเป็นน้องตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้าน... แต่..." ผมเสียงสั่น

"กายก็อย่าคิดว่าเราเป็นพี่น้องกันสิ" พี่รั้งผมไว้ เหมือนพยายามไม่ให้ผมหนีไปไหน

"...น้องคบกับวินอยู่... พี่ก็รู้" ผมเสียงสั่นจนพูดไม่เป็นคำ

"คบอีกคนไม่ได้เหรอ?" พี่ถาม

"พี่... คิดอะไรอยู่... บ้าไปแล้วรึไง..."

"บ้าสิ... บ้าที่หลงเรา" พี่ล้วงลงไปที่ท่อนล่าง

"ย... หยุด! พี่! ตั้งสติหน่อยสิ! เราทำกันไม่ได้หรอก!" ผมดิ้น

"ใครบอกว่าห้ามทำ! ใคร! ทำไมจะทำไม่ได้บอกพี่สิ! พี่ไม่ใช่พี่กายตั้งแต่แรก เราไม่ได้เป็นพี่น้องกัน... กายช่วยมองพี่ใหม่ได้ไหม พี่ขอโทษที่ทำให้กายคิดแบบนั้นมาตลอด พี่ไม่ได้อยากให้กายคิดแบบนั้น..." พี่กดผมลงกับโซฟา

"ก็... ก็มัน..." ผมหยุดพูดไปชั่วขณะ

"ขอได้ไหม..." พี่ถามเสียงเบา

"......" ผมหันหน้าหนี ไม่ตอบอะไรทั้งนั้น...

พรึบ...

พี่ถอดเสื้อตัวเองออก เผยให้เห็นหน้าท้องซิกส์แพ็กหนาและเหงื่อที่ไหลซึมออกมา...

ผมหลับตากำโซฟาแน่น...

.

.

.

.

กริ๊ง!... กริ๊ง!...

"แม่กลับมาแล้วลูก ลูกกาย? ลูกกันต์? อยู่บ้านรึเปล่า?" ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมของฝากหลังเลิกงาน

"อือ... อืม... อึก..." ผมปิดปากตัวเองแน่น

ท่อนล่างถูกแก่นกายจากอีกฝ่ายสอดแทรกเข้ามาจนคับแน่นไปหมด ร่างกายชุ่มเหงื่อด้วยความเหนื่อยล้า เสียงหอบถี่ ๆ ของผมและพี่หายใจรดกันภายในตู้เก็บของในห้องรับแขก

พอแม่เข้ามาในบ้าน พี่กันต์ก็ยกร่างผมที่กำลังมีเซ็กส์กันอย่างเร่าร้อนขึ้นทั้งท่าเดิม แล้วยัดตัวผมกับตัวเองเข้าไปอยู่ในตู้ทันที

"อย่าเสียงดัง..." พี่ปิดปากผมไว้

"...อื้อ..." ผมพยายามกลั้นเสียงตัวเองไว้

"......" พี่ขยับแก่นกายเข้า...

"อื้อ!—" ผมร้องครางเสียงหลง

"ชู่..."

ผมสั่นไปหมดแล้ว...

"ใจร้าย..." ผมพึมพำทั้งน้ำตา

"เพิ่งรู้เหรอ?" พี่กระซิบบอก

"ลูกกันต์ ลูกกาย! ไม่อยู่เหรอลูก?" แม่ตะโกนถามหา

"พอเถอะ... น้องไม่ไหว" ผมกระซิบบอก

"อดทนหน่อย... สิ..."

"อ๊า!... อื้อ... อ่ะ..." ผมพยายามปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียง แต่พี่กลับกระแทกเข้ามาไม่ยอมหยุด พี่ไม่ได้กระแทกแรงมากเพราะกลัวเสียงจะดัง จึงทำได้แค่เน้นจุดเสียวของผม... นี่ผม... ทำไมถึงกำลังทำอะไรแบบนี้อยู่นะ...

"อ่ะ... อื้อ—"

"ชู่... เบา ๆ หน่อยสิ..."

ผมส่ายหน้าทันที ผมจะเสร็จแล้ว...

"อืม... กาย พี่จะเสร็จแล้ว..."

"กายไม่ไหว..." ผมพูดเสียงเบา ถ้าผมเสร็จตอนนี้... ผมต้องร้องออกมาแน่ ๆ มันรู้สึกดีเกินไป...

"กัด... เร็ว กาย... พี่ไม่ไหวแล้ว" พี่กระแทกเข้าร่างบาง

"อือ..." ผมกัดไหล่ขาวของพี่ทันที เพราะตอนนี้ผมอยู่ในท่าที่ถูกยกสูงขึ้นและกอดพี่ไว้ มือทั้งสองข้างต้องโอบร่างหนาไว้เพราะกลัวจะหล่น และพี่ก็ยอมให้ผมกัดเพื่อกลั้นเสียงไว้

"อื้อ!" น้ำกามถูกปลดปล่อยออกมาในจังหวะสุดท้ายที่ขยับเฉียดเข้าไป

"อืม..." ร่างหนาฉีดปล่อยใส่ร่างบาง

"......" ทั้งสองคนหอบ ร่างบางโรยตัวลง แต่ร่างหนาประคองไว้และนำมากอดแน่น ก่อนจะจูบและหอมยกใหญ่

"รักนะ... รักนะ... รักนะ... รักนะ..." พี่พูดกรอกใส่หูผมจนผมเผลอหลับไป...

ณ มหาวิทยาลัย

10:55 น.

"กาย ยา" พี่ยื่นขวดยามาให้ผมกลางวงเพื่อนที่ผมกำลังนั่งคุยอยู่

[ยาบรรเทาอาการปวดภายใน]

"เฮ้ย... พี่ทำอะไรเนี่ย?" ผมพูดเสียงเบา ก่อนจะรีบเก็บขวดยามา

"ขอโทษที่พี่ไม่ได้ทำให้มันชินก่อน มันเลยเจ็บใช่ไหมล่ะ พี่ไปนะ" พี่โบกมือลา

"........" ผมรีบหันมามองหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกัน ทุกคนมองผมแปลก ๆ ก่อนที่ผมจะถูกวินซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ กระชากลากออกไป

"กาย นี่มันเรื่องอะไร!" วินถาม

"ไม่มีอะไร..." ผมตอบเสียงสั่น

"กาย! เราไม่เคยโกรธกายมาก่อนนะ! อย่าคิดว่าเราโกรธไม่เป็น!"

"...... มีอะไรกันแล้ว..." ผมตอบเสียงสั่นหนักกว่าเดิม

"ห๊ะ?"

"มีอะไร... กันแล้ว" ผมหลบสายตา จะโดนอะไรก็ช่าง... ผมไม่สนแล้ว โกหกไปก็เท่านั้น... ถ้าผมไม่บอก พี่ก็บอกอยู่ดี

"ก็แค่นั้น... เฮ้อ..." วินเกาหัว

"......" ทำไม... ทำไมถึงทำตัวปกติแบบนั้นล่ะ...

15:26 น.

"แม็ก... กูมีเรื่องจะคุยกับมึง..." ผมเดินไปหาไอ้แม็ก

"มีอะไร?" ไอ้แม็กถาม

"คุย... ที่บ้านมึงได้ไหม?"

"... อะ... เอาสิ..." ไอ้แม็กพูดติด ๆ ขัด ๆ

ณ บ้านแม็ก

"พวกมึงชอบกูแบบไหนวะ" ผมตัดสินใจถาม

"พวกมึง? อ้อ หมายถึงกู พี่มึง แล้วก็ไอ้วินอ่ะนะ" ไอ้แม็กเสิร์ฟน้ำมาให้

"อืม..."

"ทำไมวะ?"

"ทำไมทุกคนแม่ง... โรคจิตกันหมดเลยวะ..." ผมเริ่มสะอื้น

".........."

"กูมีอะไรกับพี่... ฮือ... วินก็ทำตัวเหมือนคิดไว้แล้วว่าจะต้องเกิดขึ้น... ฮือ"

".........." มันนั่งฟัง

"แม่ง... เห็นกูเป็นตัวอะไรวะ..." ผมเช็ดน้ำตา

"แม่ง... เหมือนพวกมึงวางแผนให้กูดูโง่อ่ะ ทั้ง ๆ ที่พวกมึงตั้งใจให้กูเป็นแบบนี้ ฮือ"

"ไม่ได้ทำให้มึงดูโง่ซะหน่อย..." ไอ้แม็กพึมพำ

"แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดคืออะไร?" ผมกัดฟันถาม

"เพราะรักมึงไง"

"โกหก..."

"ก็เพราะรักมึงนั่นแหละ" ไอ้แม็กเน้นเสียงใส่

"แล้วทำไมต้องแย่งกูขนาดนั้นวะ... ในเมื่อกูก็นอน... กับคนอื่น... ได้ง่ายขนาดนั้น"

"มึง! ที่มึงยอมนอนกับพี่มึง เพื่อพิสูจน์อะไรแบบนี้เหรอวะ!"

"อ้อ! ถึงกูไม่ยอม พี่กูก็ทำอยู่ดี... กูยังไม่คิดว่าพี่จะ... จะ... จะทำกับกูเลย ฮือ ๆ" ผมน้ำตาแตก

"ใจเย็น ๆ... อย่าร้องดิวะ" ร่างหนาโอบกอดร่างบาง

"ฮือ ๆ..."

ผ่านไปสักพัก... เพราะร่างบางร้องไห้มานานทำให้เพลียและหลับไป

แม็ก

ผมกำลังห่มผ้าให้ไอ้กาย หลังจากที่มันร้องไห้เอาเป็นเอาตาย

ก๊อก... ก๊อก...

"มาแล้ว..." ผมเดินไปเปิดประตู

"......" ไอ้กันต์ แล้วก็ไอ้เหี้ยวินด้วย

"มีอะไรวะ" ผมถาม

"......" เงียบ...

"มึงทำน้องมึงใจแตกได้แล้ว พอใจยัง" ผมพูดประชด

"ก็นิดหน่อย" ไอ้กันต์ตอบ

"ถ้ามันใจแตกไปมากกว่านี้พวกมึงระวังหน่อยก็ดีเหอะ เดี๋ยวมันก็หนีไปหรอก" ผมพูด

"มึงก็เหมือนกัน จองคิวคนต่อไปไม่ใช่รึไง?" ไอ้วินกล่าว

"อ้อ..." ผมตอบส่ง ๆ

"ประกาศศึกกันแค่สามคนพอ ใครเข้ามาเพิ่มอีก กูไม่ไว้หน้าแน่" ไอ้กันต์พูด

"ตามที่ตกลงไว้..."

.

.

.

.

"ใครทำให้กายพูดว่า 'รัก' ได้ก่อน คนแรกชนะ" ทั้งสามคนพูดพร้อมกัน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด   บทที่ 15 โดนขัง

    คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 15 โดนขังตอนนี้ผมอยู่ในห้องพี่คิว คนที่ผมโคตรจะเกลียดที่สุดในชีวิต ถูกขังให้อยู่ในห้อง แถมยังถูกล่ามไว้อีกถึงผมจะพยายามหนีแค่ไหน ก็ไปไม่รอดอยู่ดี เพราะผมไม่สบายและยังบาดเจ็บจากเรื่องเมื่อวานด้วย ถึงหนีก็ตายอยู่หน้าประตูอยู่ดี…ในห้องไม่มีอะไรเลยนอกจากเตียงนอนนิ่ม ๆ ที่โคตรหรู และทีวีจอขนาดใหญ่ เกลียดพวกคนรวยชะมัดผมเลยกดรีโมทที่เขาทิ้งไว้ให้ นั่งดูทีวีไปกินขนมไป"คุณทำแบบนี้ทำไม!" พระเอกจับไหล่นางเอก"เพราะฉันเกลียดคุณยังไงล่ะ! คุณมันเลว!" นางเอกสะบัดหนี"........." ผมนั่งดูด้วยความเบื่อหน่ายกับความน้ำเน่าของละคร"ให้พระเอกเลวแค่ไหน สุดท้ายก็ได้กันอยู่ดี..." ผมพึมพำ"มึงก็ด้วยแหละ" เสียงทุ้มดังขึ้น"มาตั้งแต่เมื่อไหร่!" ผมถามเมื่อเห็นพี่คิวมายืนอยู่หน้าประตู"ตอนนางเอกสะบัดมือออก" อีกฝ่ายตอบส่ง ๆ".......ชิ..." ผมเมินหน้าหนี"เอานี่ ข้าวจะแดกไหม" พี่คิวยื่นกล่องข้าวมา

  • คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด   บทที่ 14 โซ่ของคนชื่อคิว

    คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 14 โซ่ของคนชื่อคิว​“ไอ้แม็ก… เมื่อคืนมึงทำอะไรกู” ผมถามเมื่อตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยกายบนที่นอน…“เอามึงไง” ไอ้แม็กตอบ“เมื่อคืนกูไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย” ผมแอบชะงักแต่ก็ไม่เชื่อ พร้อมประชดมันไป“กูลักหลับมึงไง” ไอ้แม็กตอบอีก“อย่ามาล้อกูเล่น! กูไม่โง่ขนาดที่มีคนมาลักหลับแล้วกูจะไม่รู้เลยรึไง! ไอ้บ้า!” ผมตีหัวมันไปทีหนึ่ง และเตรียมตัวลุกออกจากที่นอนพรึบ…“ระวังดิ ขามึงไม่มีแรงอยู่ เมื่อคืนกูยกขามึงทั้งคืน สงสัยเลือดมันไม่เดิน” ไอ้แม็กมารับผมไว้จากด้านหลัง หลังจากที่ผมทรุดตัวลงเกือบถึงพื้น เพราะอยู่ ๆ ขาผมก็ไม่มีแรง“ไอ้เหี้ย…” ผมพูดเสียงเบา…มัน… มันลักหลับผมจริงดิ……“เอาลุก!” มันอุ้มผมขึ้นและโยนลงบนเตียง“

  • คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด   บทที่ 13 เด็กใจแตก

    คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 13 เด็กใจแตกณ มหาวิทยาลัย10:23 น."วินอย่า... คนเยอะแยะ" ผมผลักวินออก เพราะวินพยายามจะจูบผมกลางกลุ่มนักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมา"กาย... เราคบกันแล้วนะ" วินอ้อน"ก็... นี่มันที่สาธารณะ" ผมบอกตั้งแต่เริ่มคบกับวินมา วินก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน"งั้น... จุ๊บ" วินก้มลงมาหอมแก้มผมหนึ่งทีก่อนจะจับมือผมเดินต่อ"วิน!..." ผมขมวดคิ้วใส่วินชักจะเอาใหญ่แล้ว พูดอะไรไม่เคยฟังเหมือนเมื่อก่อน แถมยังหวงผมมากด้วย จะว่าดีมันก็ดี... แต่มันอึดอัด"ไอ้กาย!" ไอ้แม็กวิ่งมาหา"ไร—" วินกระชากผมไปกอดทันที"ไม่เอาดิไอ้วิน ปล่อยไอ้กายลง" ไอ้แม็กด่า"ไม่ มึงมีแผนจะทำอะไรกายอีก" วินพูดและไม่ยอมปล่อยผมที่ถูกโอบเอวลงง่าย ๆตั้งแต่วินเห็นแม็กกับผมในห้องน้ำวันนั้น วินก็ไม่ให้ผมอยู่ใกล้แม็กอีกเลย แถมยังไม่ถามด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น..."ไอ้วิน มึงกะจะเก็บไว้คนเดียวเลยเหรอวะ มึงไม่

  • คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด   บทที่ 12 เลีย...

    คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 12 เลีย...วิน"ZzZ" กายนอนนิ่งอยู่บนเตียงหรู"....." ผมนั่งอยู่บนเตียงและลูบหัวกายไปด้วย ตอนนี้กายเหมือนลูกแมวที่เพิ่งเกิดออกมาเลย...เปลือยเปล่า...มีแค่ผ้าห่มที่ห่มผืนเดียวกับผมเท่านั้นหลังจากมีอะไรกับกายบนรถ ผมก็มาเปิดโรงแรมให้กายพักผ่อน...ถึงกายจะไม่อยากให้ผมพามาก็เถอะ"อื้อ.." กายค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา"ตื่นแล้วเหรอ" ผมกระซิบถาม"วิน!" กายลุกขึ้นทันทีฟุบ!"อย่าเพิ่งลุกสิ...กายยังไม่ชิน" ผมกดกายลงที่นอน"......" กายหลบสายตา ก่อนจะทำตามที่ผมบอก น่ารัก...น่ารักโคตร"กายโคตรน่ารักเลย....?!?" บ้าเอ๊ย!! นี่เราพูดออกไปงั้นเหรอ...เพราะตื่นเต้นมาก"กาย...กายรักเราไหม?" ผมถามออกไป"อืม..." หลบสายตา"กาย มองเราแล้วตอบเราสิ" ผมจับคางกายให้หันมามองหน้าผม"อื้อ..." กายตอบด้วยสีหน้าที่ไม่เต็มใจนัก"เราขอโทษที่บังคับใจกาย แต่กายเป็นของเราแล้วนะ" ผมกระซิบบอก

  • คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด   บทที่ 11 เห็นเป็นตัวอะไร?

    คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 11 เห็นเป็นตัวอะไร?กันต์"กาย วันนี้กลับกับพี่ เข้าใจไหม" ผมบอกกายหลังจากที่กายเพิ่งแต่งตัวลงมาจากห้อง"อะ...อืม" กายหลบสายตาผม...น่ารักเมื่อคืนผมกับกายเราไปถึงขั้นนั้นแล้วแท้ๆ จริงๆ ผมควรปล้ำกายตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่...กายคงรับไม่ไหวหรอก ดึกขนาดนั้น"หลังจากวันนี้ กลับกับพี่เท่านั้นเข้าใจไหม?" ผมลูบหัวกายเบาๆ"อืม..." เมื่อก่อนจะปฏิเสธนี่...สงสัยเพราะเรื่องเมื่อคืนละมั้ง"กาย...พี่สั่งอะไรอย่างได้ไหม""อะไร""ห้ามรักใครนอกจากพี่เด็ดขาด""ไปส่งกายได้แล้ว..." กายรีบเปลี่ยนเรื่องทันที"เข้าใจแล้วๆ" ผมรีบถอยรถออกทันที ถ้ากายยอมที่จะเป็นของผมก็ดีน่ะสิ แต่ผมกลัวว่า....นั่นจะแค่การแสดงกายณ มหาลัย"ไปก่อนนะพี่" ผมรีบลงมาจากรถ"เขินเรื่องเมื่อคืนเหรอ?" พี่ถามขึ้นระหว่างถอดหมวก"....." ผมสะอื้นก่อนจ

  • คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด   บทที่ 10 แค่ข้างหน้า

    คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 10 แค่ข้างหน้า"พอ...พอแล้ว...กูขอ" ผมผลักมันออกจากตัว ก่อนจะรีบสาวเท้าไปยังรถทันที"อ่า..." ไอ้แม็กก็รีบเดินตามผมมาทันทีหลังจากนั่งรถให้ไอ้แม็กส่งถึงที่ ผมก็รีบลงจากรถ ไม่มีกล่าวลาใด ๆ กับมันทั้งสิ้นกึก...ผมปิดประตูบ้านเสร็จก็ทรุดตัวลงกับพื้นนี่กูทำอะไรอยู่เนี่ย? ทำไมกูปล่อยให้เพื่อนทำกับตัวเองแบบนี้วะ? กูจะทำยังไงต่อวะ? กูจะเลือกใคร?ถามว่าทำไมผมเพิ่งจะมาคิดเอาตอนนี้ เพราะผมไม่เคยคิดมาก่อนในชีวิตต่างหากว่าจะมีใครมาชอบ พอมันชอบ...มันก็เยอะไปนะ...แถมผมกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมเลือกใครคนใดคนหนึ่ง..."กาย ทำไมกลับช้าจังล่ะ" พี่กันต์เดินลงมาหาผม ก่อนที่พี่จะยื่นมือมาลูบหัวผม"ปะ...เปล่า" ผมรีบลุกขึ้นเดินสวนกับพี่ทันที ก่อนที่พี่จะได้ลูบหัวผมซะอีก"....."ตึง.....ผมฟุบตัวลงนอนทันทีที่มาถึงห้องตัวเองพรุ่งนี้ ผมจะ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status