บทที่ 2 เพื่อนใหม่ผมมันไม่ปกติ

คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด

บทที่ 2 เพื่อนใหม่ผมมันไม่ปกติ

ดึ๋ง!

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ผมดังขึ้นอีกครั้งในช่วงเช้า ผมพยายามเอื้อมหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ตรงขอบเตียงด้วยความขี้เกียจ

พรึบ

อยู่ ๆ ก็มีอีกมือเอื้อมมาหยิบโทรศัพท์ผมแทน

"พี่ เอา...มานี่เลย" ถึงจะพูดอย่างนั้น ผมก็ยังงัวเงียอยู่บนเตียง

"ตื่นได้แล้ว มีเรียนเช้าไม่ใช่รึไงเรา"

"เหรอ รู้ได้ไง?"

"เขาบอกตารางสอนทางเว็บมหาวิทยาลัยกันแล้ว"

"จริงดิ!! ถ้าไม่มีพี่เนี่ยผมแย่แน่เลย" ผมรีบลุกออกจากเตียงไปอาบน้ำทันที

"ลงไปกินข้าวด้วยล่ะ"

"ครับ ๆ"

หลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็รีบลงไปหาไอ้แม็กที่กำลังรออยู่หน้าบ้าน

"ช้าจริงมึงเนี่ย"

"ขอโทษ เช้า ๆ สมองกูยังไม่ตื่น" ผมรีบขึ้นไปซ้อนท้ายมันทันที

"พี่มึงอ่อ" แม็กทัก

"อ่อ ทำไม พี่กูหล่ออ่ะดิ" ผมสะกิดไหล่มันก่อนจะสวมหมวกกันน็อก

"......กูว่ากูไม่ถูกชะตากับพี่มึงซะเท่าไหร่...ช่างเหอะ" มันสตาร์ตรถออกทันที

ณ มหาวิทยาลัย

พอมาถึงก็เข้าเรียนคลาสแรกทันที ระหว่างรออาจารย์ ผมกับแม็กก็นั่งคุยกันเรื่องที่พวกเราทั้งสองมานั่งอยู่ห้องเดียวกันได้ยังไง

"มึงนี่ตามกูไปทุกที่เลยนะ คณะเดียวกัน คลาสเดียวกันอีก แม่ง กูไม่ต้องมีเพื่อนใหม่กันพอดี" ผมเพิ่งจะมารู้ว่ามันเลือกเรียนคณะเดียวกับผม รวมถึงสาขาที่ผมเลือกอีก ผมจะต้องอยู่กับมันไปจนตายเลยรึไง?

"กูจะรู้ไหม อยู่มาตั้งนานมึงไม่เคยบอกกูนี่ว่ามึงจะเรียนอะไร ถ้ามึงบอก กูไม่เลือกเรียนคณะนี้หรอก เบื่อขี้หน้ามึง"

"ไอ้นี่" หมั่นไส้เว้ย!

"นั่งด้วยได้ไหม" อยู่ ๆ ก็มีคนมาขอนั่งข้าง ๆ ผม ผมกับไอ้แม็กมองหน้ากันสักพักก่อนจะขยับที่ให้เขา

"นั่งได้เลยครับ" ผมพูดพร้อมผายมือไปยังที่ว่างข้าง ๆ

"พอดีเราเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ ก็เลยยังไม่มีเพื่อนเลย ขอนั่งตรงนี้ตลอดเลยได้ไหม" สงสัยไม่มีเพื่อนจริง ๆ แหละ ผมเลยพูดคุยกับเขาบ้างตามประสาคนอินดี้

ถามไปถามมา ก็พอจะรู้จักเขาคร่าว ๆ ว่าชื่อ วิน เพิ่งย้ายมาจากอิตาลี สูง 179 เซนติเมตรกว่า ๆ คือสูงกว่าผมอีก หล่อเข้มตามฉบับคนเรียนนอก ไอ้แม็กมึงเตรียมตกกระป๋องไปได้เลย ฮ่า ๆ ๆ

พักเที่ยง

คาบบ่ายผมมีเรียนอีก ผมเลยหาสถานที่กินข้าวที่ใกล้ที่สุด คือโรงอาหาร แหงล่ะ มันใกล้สุดแล้วนี่

"แม็ก กูเอาข้าวผัดทะเลนะ" ผมสั่งเสร็จก็นั่งรอมันที่โต๊ะว่างแถว ๆ นั้น

"มึงไม่เคยสั่งเองสักครั้งเลยนะ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับกูมา" มันบ่น

ก็เพราะผมใช้พี่บ่อยจนเป็นนิสัย แต่เวลาอยู่กับเพื่อนก็จะพยายามทำด้วยตัวเอง แต่บางทีก็เผลอใช้ไอ้แม็กบ่อย ๆ จนมันเริ่มชิน

"อ่อ...ลืม เดี๋ยวกู..." ผมกำลังจะลุกไปสั่งเองเมื่อคิดได้

"ไม่ต้อง นั่งไป" มันบอกพร้อมเดินออกไปสั่งกับข้าว

"^^" ผมยิ้มแก้มปริทันที

"กาย เอาน้ำอะไรไหม?" วินถามระหว่างล้วงกระเป๋าตังค์

"อืม...น้ำชาเย็นปั่นละกัน เอ้า ตังค์เรา" ด้วยความที่เพิ่งสนิทกันเลยยังไม่กล้ากูมึงกันซะเท่าไหร่ ผมจึงยื่นเงินให้วินไป

"ไม่เป็นไร เราเลี้ยงเอง"

"ง้อว เรามีเพื่อนเป็นคนรวยเว้ย" ผมแซว

"เราเปย์เฉพาะกายเท่านั้นแหละ"

"ดี ๆ ๆ เปย์ให้ได้ตลอดล่ะ" ผมพูดหยอกวินไป แหม พอสนิทกันเมื่อไหร่ ก็ทวงตังค์กูกลับหมดแหละ

ระหว่างรอกับข้าวไปได้สักพัก "เอ้า ข้าวผัดทะเลมึง"

"ขอบใจ อะ ตังค์กู" ผมยื่นเงินให้แม็กทันที

"ไม่ต้อง กาย" อยู่ ๆ วินก็เดินเอาเงินมาให้แม็กที่กำลังแบมืออยู่ พร้อมยื่นน้ำชาเย็นปั่นมาให้ผม

"เอ้า ไอ้วิน มึงเลี้ยงไอ้กายคนเดียวได้ไงวะ แล้วกูอ่ะ"

"....." วินเงียบแล้วก็มานั่งข้าง ๆ ผม

"วิน เลี้ยงเฉพาะคนหล่ออย่างกูเท่านั้นแหละ" ผมหัวเราะคิกคัก สะใจเว้ย!!

"...."

"...."

"พวกมึงไม่มีอะไรคุยกันรึวะ" ผมทักไอ้วินกับไอ้แม็กที่นั่งกินข้าวกันเงียบ ๆ ไม่คุย ไม่มองหน้า ไม่เสวนากันเลย ปล่อยให้ผมนั่งเพ้ออยู่คนเดียว

"อืม" ทั้งสองตอบ

"....." เงียบสิครับ พวกมันทะเลาะกันตอนไหนเนี่ย? หรือไอ้แม็กมันหวงผม สมน้ำหน้า ด่าผมดีนัก เป็นไงล่ะ สุดท้ายก็หวงเพื่อนที่ดีอย่างกู

หลังจากเรียนคลาสบ่ายเสร็จ เราก็นัดกันไปเที่ยวผับ แต่แม่ผับปิด... เลยไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินแทน

"อยากได้รองเท้าคู่นั้นฉิบหาย" ผมพูดลอย ๆ เมื่อเห็นรองเท้าคู่หนึ่งเป็นรุ่นที่อยากได้มาก ๆ แต่ราคาอย่าพูดถึง... แพงโคตร!

"เอาไหม" วินถาม

"จะซื้อให้อ่อ เอาดิ ^^" ผมรู้ว่าวินหยอกเล่น เลยเดินดูของร้านอื่นต่อ

"รถอย่างเท่..." ผมเพ้ออีกรอบเมื่อเห็นรถหรูสีเทาราคาหลายหลักจอดโชว์ตัวอยู่ ผมเพ้อไปเรื่อยแต่ก็แทบจะไม่ซื้ออะไร มีแต่ของกินจุกจิกตามทาง ระหว่างเดินก็คุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปเรื่อย

Rrr... Rrr...

[ สายเรียกเข้า: พี่กันต์ ]

[ ฮัลโหล มีอะไรเหรอพี่ ]

[ อยู่ไหน? ]

[ เดินเล่นกับเพื่อนอยู่ตลาดXXX ]

[ กลับเมื่อไหร่? ]

[ กลับเลยก็ได้ ]

[ โอเค วันนี้พี่เลิกเย็น ไว้พรุ่งนี้ค่อยกลับพร้อมพี่นะ โอเคไหม? ]

[ ครับ ]

วางสายเสร็จ ผมก็หันไปบอกสองคนนั้นทันที

"เดี๋ยวกู..."

"เดี๋ยวกู/เราไปส่ง" วินกับแม็กพูดขึ้นพร้อมกัน ผมก็เงียบไปสักพัก

"อ่อ...วินกลับเลยก็ได้ บ้านเราไปซอยเดียวกับไอ้แม็ก" ผมก็พูดตามที่คิดล่ะนะ

"อืม...ก็ได้" วินทำหน้าหงอย ๆ

"หึ"

"หึอะไรมึง ไอ้แม็ก ไปส่งกูดิ" ผมดึงมันไปที่รถทันที ปล่อยให้วินยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น

ณ โรงจอดรถ

"กาย มึงมานี่ดิ"

"ไร ๆ ๆ" ผมวิ่งไปตามที่มันเรียก

กึก!

"ไอ้สัส มึงหลอกกูอีกแล้ว" มันกระแทกหมวกกันน็อกมาที่หัวผมอย่างแรง ผมก็ได้แค่ด่ามันเหมือนเดิม

"มึงโง่ไง" หึ ไอ้ฉลาดเอ๊ย!?

"กาย!!" อยู่ ๆ เสียงอีกเสียงก็ดังขึ้น

"อ้าว...วิน มีไร?"

"เราลืมขอเบอร์กายไว้ ขอหน่อยดิ เผื่อไว้ติดต่อ...ขอคอนแทคอื่นด้วยนะ" ผมก็ได้แต่พิมพ์เบอร์กับคอนแทคลงไปในโทรศัพท์ ก่อนที่วินจะยิ้มแก้มปริและวิ่งออกไป

"เสน่ห์แรงเนอะ มีผู้ชายมาขอเบอร์" ไอ้แม็กสวน

"มึงหึงกูอ่อ" ผมแซวมัน มันคงหงุดหงิดที่เพื่อนสนิทเริ่มไม่สนใจแล้ว ฮ่า ๆ ๆ นี่คือการแก้แค้นเว้ย

"รักกันดีเนอะ ผัวเมียคู่นี้" ผมกับไอ้แม็กรีบหันขวับไปหาต้นเสียงทันที

ไอ้รุ่นพี่เฮงซวย!

"พี่คิว...มาเที่ยวเหรอครับ" ด้วยความที่ตกใจหรืออะไรก็ไม่รู้ ผมเผลอทักทายพี่เขาเฉยเลย

"อืม..." พี่เขาตอบตามมารยาท...มั้ง

"กาย ขึ้นรถ" แม็กกระชากผมให้ขึ้นรถทันที ด้วยความที่ไม่อยากอยู่กับพี่เขานาน ๆ ผมก็กระโดดขึ้นรถทันทีเหมือนกัน

"ไว้เจอกันครับ" แล้วกูจะไปบอกลาเขาทำไมวะเนี่ย!?!

เช้าวันใหม่ ณ มหาวิทยาลัย

"กาย สวัสดีตอนเช้า" วินเข้ามาทักทายผม

"อ่อ...หวัดดี" สวัสดีโคตรสุภาพเลย ผมแทบจะทักทายกลับไม่ถูก

"เราเอาของมาฝาก" วินยกถุงใหญ่มาอย่างต่ำ 20 กว่าถุง ถุงมีแบรนด์ดังแสดงชัดเจน จนคนในห้องต่างมองมาที่วินที่ถือของมาพะรุงพะรัง แถมสายตาของแต่ละคน โดยเฉพาะผู้หญิง มองมาที่ผมด้วยความอิจฉา

"อ...อะไร" ผมถาม

"ของที่กายอยากได้ไง ร้านเมื่อวานเราเห็นแล้วไม่กล้าซื้อ กลัวมันไม่ดี เลยซื้อแบบที่มียี่ห้อมาให้ เราให้"

"อ่อ...ล้อเล่นป่ะเนี่ย หรือเอาถุงเปล่ามาให้เรา" ผมเปิดถุงเช็กของ เพราะวินอาจจะแกล้งผมก็ได้ ใครจะซื้อของมาให้คนที่เพิ่งรู้จักกัน

แววตา...

ไอ้เหี้ย ของจริง! เพิ่งซื้อมาใหม่ ๆ ป้ายราคายี่ห้อยังอยู่ครบ มีทั้งรองเท้า กระเป๋า เสื้อผ้า รวมถึงโทรศัพท์ที่ผมบ่นว่าอยากเก็บเงินซื้อ มันมาอยู่ในถุงทั้งหมด ถ้าผมบ่นว่าอยากได้บ้าน มันไม่ซื้อบ้านให้ผมเลยรึไง!?

"มากไปมั้ง เราแค่เพ้อว่าอยากได้เอง" ผมผลักของออก

"เอาน่า เล็ก ๆ น้อย ๆ" มันพูดพร้อมดันของมาให้ผมอีก

"ไม่เอา เราเอาเอง" อยู่ ๆ ก็มีกลุ่มหัวโจกหน้าคุ้นเดินมาดูของในถุง แถมทำท่าจะเล็งวินไว้อีกด้วย

กลุ่มที่สูบบุหรี่ตรงโรงจอดรถเมื่อวันก่อน...

"เราอยากได้โทรศัพท์เครื่องนี้จัง ขอนะ" ผู้หญิงหนึ่งในกลุ่มหยิบกล่องขึ้นพร้อมยิ้มให้วิน

"เราอยากได้กล่องนี้เหมือนกัน" ผู้หญิงอีกคนก็ลุกขึ้นมาหยิบของออกจากถุงทันทีโดยไม่ได้รับอนุญาตจากวินเลย

"ไม่" วินพูดพร้อมหยิบของกลับมาใส่ถุง

"ก็...ชื่ออะไรนะ อ่อ กายไม่เอาใช่ไหม เราเลยขอจากกาย จริงไหม?" ผู้ชายที่น่าจะเป็นหัวโจกเอ่ยอย่างหาเรื่อง

"เราไม่ได้พูดแบบนั้น..." ผมบอก

"อ้าว...ไหนบอกไม่เอา" พวกมันยังคงราวีผมอยู่

"กาย มึงเอาไปเลยให้หมด ส่วนพวกมึงรู้จักพวกกูอ่อ เข้ามาขอของจากชาวบ้านเขาเนี่ย" ไอ้แม็กลุกขึ้นขนของมาให้ผมทั้งหมด

"เสียมารยาท!!" นางด่าแม็กเสียงดังจนคนข้างนอกห้องและคนส่วนใหญ่ต้องมามุงดูที่หน้าห้องว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

"กาย มึงจะเอาของไหม" ไอ้แม็กย้ำคำถาม

ถ้าไม่รับเพราะเกรงใจวิน คนพวกนี้คงจะหัวเราะไอ้แม็ก และไอ้แม็กคงโกรธผมแน่ ส่วนถ้ารับ วินคงดีใจ รวมถึงไอ้แม็กด้วยล่ะมั้งที่ได้หักหน้าแม่สาวพวกนั้น

"เอา ๆ ๆ" ผมตอบพร้อมยื่นมือไปรับของ

"เอาหมดทุกอย่างที่เราให้เลยนะ" วินย้ำ

"อืม" ตอนนี้ผมแทบจะไม่เงยหน้ามองแม่สาวนั่นเลย หลบตาอย่างเดียวเพราะคนเริ่มมุงดูเยอะขึ้น

"หึ...วินทำไมต้องซื้อของให้...อ่อ...กายด้วยล่ะ" จำชื่อผมไม่ได้ก็บอกเถอะ ไม่ต้องฝืนจำ

"...." วินเงียบ

"ไม่สนใจผู้หญิงเหรอ? หรือนายชอบกาย? หึ ออกจะรวยแต่เป็นเกย์..." หัวโจกพยายามพูดดัง ๆ เพื่อให้คนข้างนอกได้ยิน

"เฮ้ย..." ไอ้แม็กลุกขึ้นจากเก้าอี้

พรึบ!

ไอ้แม็กโมโหมากถึงขั้นจะต่อยผู้หญิง แต่มีใครบางคนมาห้ามไว้ทัน

ไม่ทันได้ตั้งสติ ผมก็เงยหน้ามองรุ่นพี่ที่หวังดีเข้ามาห้าม แต่...ทำไมต้องเป็นไอ้รุ่นพี่เฮงซวยนี่ด้วยวะ!

"พี่คะ! ดูผู้ชายพวกนั้นสิ มันจะต่อยผู้หญิง หน้าตัวเมีย!!" ผู้ชายคนนั้นคือไอ้พี่คิว โคตรเกลียดเลยชีวิตนี้ แถมยังมาโผล่เอาตอนนี้อีก ไอ้เฮงซวย

"เธอเป็นใคร?" พี่คิวถามเพราะอยู่ ๆ นางก็ไปเกาะแขนพี่เขาเฉย

"ก็...คนที่กำลังโดนผู้ชายพวกนั้นแกล้งไงล่ะคะ"

"...กายเหรอ?" ผมสะดุ้งทันทีเมื่อถูกพาดพิง

"ใช่ค่ะ" กลุ่มหัวโจกสามัคคีกันตอบ ยิ้มออกนอกหน้าแถมยังมองมาที่ผมอีก

"อ่อ...เอ้า มึงลืมไว้ที่เบาะรถกู" พี่คิววางถุงที่มีสายหูฟังกับพวงกุญแจที่ผมซื้อทิ้งไว้เมื่อคืนตอนไปเดินเที่ยวและลืมไว้ ซึ่งผมลืมไปเลยว่าก่อนขึ้นรถไอ้แม็ก ผมตั้งมันไว้ที่เบาะรถข้าง ๆ เพราะมัวแต่จะล็อกสายคางหมวก พอพี่เขาให้เสร็จก็เดินออกจากห้องไปทันที

"..." ทั้งห้องและคนที่มุงดูอยู่ข้างนอกเงียบกริบ

"ขอบคุณครับ" ผมพูดดัง ๆ ให้พี่เขาได้ยินเพราะเขาเดินพ้นประตูไปแล้ว

"..." กลุ่มหัวโจกเงียบกริบ คงงงและอึ้งที่ยังมีคนมาเอาของคืนให้ผมอีก

"อ้อ...กาย มีอยู่อย่างหนึ่งที่เราซื้อให้ แต่อยู่ข้างล่างนะ" วินแทรกขึ้นมาตัดหน้ากลุ่มหัวโจกนั้นทันที

"โอ๊ย เดินระวังหน่อยสิยะ..." ก่อนที่นางจะด่าวิน นางก็ต้องสตั๊นต์ไปเมื่อวินยื่นกุญแจรถมาให้ผม

"ห๊ะ วิน อะไรเนี่ย?" ผมอึ้งสิครับ รถ...อย่าบอกนะ ว่าคือรถหรูคันที่ผมเพ้อไปเมื่อคืน!

"มากไปแล้ววิน!!" ผมตกใจ ถ้าแกล้งก็ไม่ต้องแกล้งขนาดนี้ก็ได้ นี่มันมากเกินไปสำหรับผม

"ไอ้กาย มึงเงียบไปเลย ไอ้วินมันอยากซื้อให้มึงเอง ก็รับไปดิวะ" ไอ้แม็กพูดทำให้ผมเผลอหันไปมองมัน จังหวะนั้นวินก็ยัดกุญแจรถมาให้ผมทันที

"...." เงียบกว่าเดิมอีก จังหวะนี้ผมหายใจถี่มาก คือ...อะไรรวยข้ามคืนจากคนที่เพิ่งรู้จักกันแค่หนึ่งวันเนี่ย!

หลังจากนั้นเราก็นั่งเรียนกันแบบเงียบ ๆ ผมไม่คุยกับสองคนนั้นเลย ไม่รู้สิ มันไม่มีอะไรจะคุยกันแล้วมั้ง รวมถึงไอ้กลุ่มหัวโจกประจำคณะก็นั่งมองผมด้วยความโกรธอีกด้วย

ณ พักเที่ยง

"กาย มึงกินไร" แม็กถาม

"อืม...ข้าวไข่เจียวแกงส้ม" ผมเผลอตอบมันไปเพราะความเคยชิน ทั้ง ๆ ที่กะว่าจะไม่พูดกับมันเด็ดขาดแล้วเชียว

"เราเลี้ยง" วินบอก

"....." ผมเงียบก่อนจะถอนหายใจ

"ทำไมอ่ะ เราแค่อยากเลี้ยงข้าวกายเอง" วินทำหน้ายุ่น

"งั้นเลี้ยงกูตลอดเลย เอาไหมล่ะ! ถ้าไม่เลี้ยงกูแม้แต่วันเดียว กูกับมึงจบกัน!!" ผมทุบโต๊ะประชดมัน

"OK"

"...." สั้น ๆ...

กันต์

เช้าวันนี้ผมไปปลุกน้องสุดที่รักของผม แต่...ก่อนจะปลุก กลับมีเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นซะก่อน อดปลุกน้องเองเลย

ดึ๋ง!

ผมหยิบโทรศัพท์กายขึ้นมาดู

คิวปิด หน้าตาย

[นายลืมของไว้เมื่อคืน เดี๋ยววันนี้มาเอาคืนด้วย]

ใคร? เพื่อนเหรอ? ผมเลื่อนไปดูข้อความเก่า ๆ ก็ไม่เห็นคุยอะไรกัน เพิ่งรับแอคเคานต์เพื่อนกันไปเมื่อวานนี้เอง

Kit Pithawat

[กายยังไม่ตื่น]

ผมพิมพ์ตอบไป ก่อนกดดูรูปโปรไฟล์ รุ่นพี่ อ่อ...คนที่กายเล่าให้ฟังสินะ ไอ้คิวที่กายเรียกว่าพี่...

"พี่ เอา...มานี่เลย" ในที่สุดน้องสุดที่รักของผมก็ตื่น โคตรน่ารักเลย...

"ตื่นได้แล้ว มีเรียนเช้าไม่ใช่รึไงเรา" ผมพยายามควบคุมตัวเองด้วยสีหน้าพี่ชายที่แสนดี

"เหรอ รู้ได้ไง?" กายทำหน้าสงสัย

"เขาบอกตารางสอนทางเว็บมหาวิทยาลัยกันแล้ว"

"จริงอ่ะ!! ถ้าไม่มีพี่เนี่ยผมแย่แน่เลย" กายวิ่งเข้าห้องน้ำทันที

"ลงไปกินข้าวด้วยล่ะ"

"ครับ ๆ"

คิวปิด หน้าตาย

[ใคร?]

กายคงลืมไปสินะ ว่าโทรศัพท์อยู่ที่ผม และดูเหมือนมันจะตอบมาแล้วด้วย

Kit Pithawat

[นายล่ะใคร? คุยกับกายในสถานะอะไร?] ผมถามตรง ๆ

คิวปิด หน้าตาย

[รุ่นพี่คนหนึ่ง]

Kit Pithawat

[ก็ดี]

พอมันอ่านเสร็จ ผมก็ลบข้อความของกายกับมันออก เพราะยังไงแชทของกายกับมันก็ไม่เคยคุยอะไรกันอยู่แล้ว พอลบเสร็จ ผมก็เดินไปเตรียมกับข้าวทันที

คิว

เมื่อวานผมไปเดินงานถนนคนเดินแถวบ้าน แล้วก็เจอไอ้เด็กที่ผมเล็งไว้พอดี แต่มันดันมากับศัตรูหัวใจด้วยสิ

"รักกันดีเนอะ ผัวเมียคู่นี้" ผมพูดลอย ๆ ให้มันสองคนได้ยิน

"พี่คิว...มาเที่ยวเหรอครับ" ผมแทบอยากจะกดไอ้เด็กนี่ซะตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด

"อืม..." ผมตอบสั้น ๆ

"กาย ขึ้นรถ" ศัตรูขัดความสุขจริง ๆ

"ไว้เจอกันครับ" เด็กนั่นขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

ผมหันไปที่รถตัวเองเพื่อถอยออก ก็มีถุงตั้งอยู่ ไอ้เด็กนี่ลืมไว้แน่ ๆ ผมเก็บมาตั้งใจจะเอาไปคืนตอนเช้า แต่ก่อนหน้านั้น...ผมก็ดันทำเรื่องแย่ ๆ กับของของไอ้เด็กนี่ซะแล้วสิ...

ช่วยตัวเองจากของน้อง ครั้งนี้ครั้งที่สองแล้วนะ แถมยังเอาหูฟังที่อยู่ในถุงมาพันไว้เพื่อให้เสร็จช้าและเพิ่มความเสียวให้ตัวเอง

ผมมันเลวจริง ๆ สินะ แต่ช่างเถอะ ของของผมได้อยู่ใกล้น้องขนาดนั้นก็แทบจะแย่อยู่แล้ว

วิน

ตลอดชีวิตนี้ผมไม่เคยทำให้ใครรักได้เลย ทุกคนต่างจ้องจะเอาเงินจากผมทั้งนั้น และผมก็ไม่เคยคิดสักครั้งว่าจะแกล้งทำตัวจนเพื่อให้ใครมารัก หรือทำเรื่องปัญญาอ่อนแบบนั้นหรอก ผมอยากใช้เงินซื้อหัวใจเขามาแบบตรง ๆ และผมก็ทำมันได้กับหลายคน พอตอนนี้ผมย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัย XXX ก็ได้เจอคนที่ชื่อกาย ผมบอกเลย...ผมอยากได้เขา ผมซื้อทุกอย่างที่เขาอยากได้...แต่ดูเหมือนจะเยอะไปหน่อย ผมยังไม่รู้เลยว่าทำไมต้องซื้อของเยอะแยะมากกว่าคนอื่นที่เคยซื้อให้

ผมไปเลือกของเอง ทั้ง ๆ ที่ทุกทีจะใช้ลูกน้องไปซื้อให้ก็จบ ทำไมผมต้องทำขนาดนั้นกันนะ? แถมยังเป็นผู้ชายอีก ผมเคยทำแบบนี้กับผู้ชายเหมือนกัน แต่...

ผมไม่บ้าขนาดนี้สักหน่อย