บทที่ 5  วันอะไรวะเนี่ย?

คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด

บทที่ 5  วันอะไรวะเนี่ย?

"กาย มานี่ทีดิ" แม็กมันเรียกผมให้เดินไปหาในโรงจอดรถเหมือนปกติในทุกวัน

"ทำไม?" ผมเดินไปหาแม็ก

กึก!

"โอ๊ย!! เจ็บนะเว้ย" มันกระแทกหมวกมาที่หัวผมเหมือนทุกที ผมก็โง่ให้มันแกล้งอีกเนอะ =_=

จุ๊บ...

อยู่ ๆ มันก็ก้มลงมาจูบริมฝีปากผมผ่านหมวกที่สวมอยู่…

"ไอ้แม็ก..." ผมพยายามผลักมันออกจากจูบของมัน แต่แรงมัน... ผมสู้ไม่ได้เลย

อึก...

เสียงริมฝีปากของเราสองคนกระทบกัน และลิ้นมันก็รุกเข้ามาในโพรงปากเล็ก ๆ ของผม ผมพยายามดันมันออกไป แต่รสสัมผัสในปากผมตอนนี้มันเริ่มรู้สึกแปลก ๆ ทำไมร่างกายผมมันไม่ยอมขยับเลย... ผมไม่ชอบแบบนี้... แต่ร่างกายผมมันไม่ยอมฟังผมเลย...

"แม็ก... พอได้... แล้ว..." ผมพยายามผละมันออก และ...

ตุบ!!!

"โอ๊ย!!" ผมสบถออกมาหลังจากที่ตัวเองกลิ้งจนตกเตียง หัวกู!!!

"อ่า... บ้าเอ๊ย..." ผมนั่งจับหัวตัวเองอยู่บนพื้นที่ตัวเองเพิ่งตกลงมาจากเตียง เจ็บ ๆ ๆ

ว่าแต่... กูฝันบ้าอะไรวะเนี่ย!!

02:45 น.

ผมมองนาฬิกา... บ้าเอ๊ย... ตีสอง ไอ้แม็กไม่ยอมให้ผมนอนสบาย ๆ บ้างเลยรึไง?

หลังจากเมื่อวานที่ไอ้แม็กมันขโมยจูบแรกผมไป...

อ๊าก!! ภาพมันยังติดตาอยู่เลย ยี้!! ขนลุก จูบหาพ่องมึงสิ อ๊ากกก จูบแรกกู... ไอ้เพื่อนเหี้ย!! (ปล่อยให้ผมบ้าอยู่สักพักนะครับ)

เช้าวันรุ่งขึ้น

วันนี้วันเสาร์ วันหยุดอันแสนวิเศษของผม วันหยุดคุณคิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ? ใช่แล้วล่ะ... นอนเล่นเกมอยู่ในห้องตัวเองทั้งวันยังไงล่ะ ฮาฮาฮ่า

"แม่งเอ๊ย!!" ผมสบถออกมาหลังจากคู่ต่อสู้ (ในเกม) มันกำลังโจมตีผมอยู่ ตอนนี้เวลา 08:56 น. ผมยังนอนอยู่บนเตียง และยังไม่อาบน้ำใด ๆ ทั้งสิ้น หมกตัวอยู่ภายในห้อง สบายจะตาย

"กาย... อาบน้ำ" พี่กันต์เรียกผมจากหน้าห้อง

"แป๊บนึงครับ!!" ผมตะโกนบอก

"กาย..." พี่เรียกผมซ้ำ

"แป๊บ..."

"เดี๋ยวนี้!!" ผมสะดุ้งจนโทรศัพท์ตกลงบนเตียง พี่ไม่เคยดุผมแบบนี้เลยนะ...

"พี่โมโหกายเรื่องอะไรอ่ะ..." ผมเดินไปถามพี่ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูไปอาบน้ำตามที่พี่สั่งอย่างว่าง่าย ก่อนที่เราทั้งสองจะเดินลงไปที่ห้องรับแขก

"พี่แค่คิดว่ากายไม่ได้ยิน เลยตะโกนเรียกดูเท่านั้นแหละ ทำไมเหรอ?"

"พี่น่ากลัวมากเลยนะ ตอนเรียกกายเมื่อกี้อ่ะ" ผมบอก

"งั้นเหรอ ฮาฮาฮ่า" พี่ล้างจานไปหัวเราะไป

"น่ากลัวจริง ๆ นะ พี่ไม่เคยตะโกนหรือตวาดใส่กายเลยนะ" ผมว่าก่อนจะถอดเสื้อออก

"เหรอ... กาย!!" อยู่ ๆ พี่ก็ตวาดใส่ผมอีกครั้ง

"อ... อะไร ๆ ๆ ๆ" ผมสะดุ้งตามเสียงเพราะผมคิดว่าพี่เจองูหรืออะไรเข้าบ้านมาซะอีก

"กาย ทำไมมาถอดเสื้อตรงนี้ ทำไมไม่ไปถอดในห้องน้ำให้เรียบร้อย"

"ทำไมอ่ะ?" ผมถามกลับ ผมเป็นผู้ชายนะ =_= เปลี่ยนเสื้อตรงไหนก็ได้ ยกเว้นกางเกงใน

"ไปเปลี่ยนข้างบนเลย" พี่สั่งผมด้วยน้ำเสียงแข็ง ๆ

"...ก็ได้..." ผมทำหน้างง ๆ ก่อนจะเดินขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อบนห้องตัวเอง

ผมอาบน้ำเสร็จก็เดินไปกินกับข้าวที่พี่ทำไว้ให้อย่างทุกวัน

"พี่ อันนี้ทอดไงอ่ะ? อร่อยมากเลย" ผมพูดขณะที่ข้าวยังอยู่ในปาก

"จะทอดเองเหรอเรา? กระทะคืออะไรยังไม่รู้เลยมั้งพี่ว่า" พี่นั่งหัวเราะตรงข้ามกับที่ผมกำลังนั่งกินข้าวอยู่

"ผมไม่โง่ขนาดนั้นซะหน่อย" ผมทำปากยุ่น

"กินดี ๆ" พี่เอื้อมมือมาเช็ดมุมปากให้ผม

"อือ... กายไม่ใช่เด็กแล้วนะ" ผมบ่น

"ก็ยังเด็กสำหรับพี่อยู่ดี" พี่ลูบหัวเบา ๆ

"ว่าแต่... กายทำตัวแบบนี้กับเพื่อนบ้างรึเปล่า?" พี่ถาม

"ทำแบบไหนเหรอ" ผมทำหน้างง ก่อนจะตักข้าวมากินอีกคำ

"ช่างเหอะ วันนี้พี่ไม่อยู่บ้าน อยู่คนเดียวได้ไหม? หรือไปกับพี่ดี?" พี่ถาม

"ไปไหนเหรอ" ผมพูดทั้ง ๆ ที่ข้าวยังอยู่ในปากเหมือนเดิม จะพูดว่าผมกินแบบไม่มีมารยาทสินะ แต่ผมกินแบบนี้แค่กับพี่เท่านั้นแหละ กินแบบนี้ข้างนอกโดนหาว่าสกปรกแหง ๆ

อีกอย่างพี่ไม่เคยว่าผมเลย ผมเลยชินกับการที่พี่คอยเช็ดปากให้แล้วล่ะ

"ไปทำรายงานที่มอด้วยกับเพื่อน" พี่ตอบพลางก้มหน้าเก็บกระเป๋า

"โห วันหยุดทั้งที กายไม่อยากไปมอเลยอ่ะ ไม่ไปดีกว่า" ผมแอบบ่น

"โอเค งั้นวันนี้กายจะไม่ออกไปไหนใช่ไหม"

"อืม ไม่ออกไปไหนหรอก"

"สัญญา" พี่พูดซ้ำ

"อืม" แต่... ทำไมต้องสัญญาด้วยล่ะ?

หลังจากผมกินข้าวเสร็จ พี่ก็ล้างจานให้ผม ก่อนที่พี่จะขับรถออกไป ผมก็กลับขึ้นห้องไปเล่นเกม เล่นเกม ๆ ๆ ~

ก่อนจะเล่นเกม ผมก็เปิดแอปขึ้นมาดูผ่าน ๆ ก่อน ก็เจอกับคลิปที่มีคนถ่ายพวกผมไว้ตอนเกิดเรื่อง ผมก็เลื่อนผ่าน ๆ ไป เรื่องมันคงเงียบลงแล้ว แถมผมไม่อยากเก็บไปคิดด้วย ก่อนจะสังเกตเห็นข้อความแจ้งเตือนกับคำขอเป็นเพื่อน 99+ ทั้งสองอย่าง รวมถึงคำขอข้อความอีก 30 กว่าคน คือ...

"อะไรเนี่ย?" ผมงงดิครับ แอ็กเคานต์ผมออกจะร้างมาตลอด ทำไมถึง...?

ผมเลื่อนดูแอ็กเคานต์ตัวเอง และเจอเข้ากับรูปที่พี่กันต์โพสต์พร้อมแท็กผมด้วย คอมเมนต์เกือบพัน OMG!! ก่อนที่ผมจะเจอตัวต้นเหตุ

นั่นก็คือการแชร์รูปผมกับพี่กันต์! แอ็กเคานต์พี่กันต์อย่าพูดถึงเลย... คนติดตามเยอะมาก ไม่แปลกที่จะมีคนมาสนใจรูปผมเยอะ (ไม่ใช่รูปผมหรอก เขาน่าจะสนใจพี่กันต์มากกว่าผม =_=)

ดึ๋ง!!

[คอดมอาย : ได้แชร์รูปภาพของคุณ "หายเมื่อ..."]

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

ผมกดเข้าไปดูคนที่แชร์รูปผมเพื่อสืบว่าทำไมยอดไลก์ถึงพุ่งขนาดนี้ และก็เจอคนที่แชร์คนแรก...

คิวปิด หน้าตาย

[หายแล้ว เดี๋ยวซื้อนมสตรอว์เบอร์รีมาให้ #น้องคนนี้มีเจ้าของแล้ว #พี่ห่วงน้อง]

ผมเงิบดิ... พี่คิวเกี่ยวอะไรกับผมฟะ!! ไม่เคยคุยอะไรกันเลยแท้ ๆ

ข้อความแชตก็ไม่เคยคุยกัน แถมพี่คิวยังดังมากด้วยเพราะเคยถูกเลือกให้โหวตเดือนคณะ แล้วไหง... มาแชร์รูปผมได้ล่ะเนี่ย

หลังจากนั้นผมก็เข้าไปดูคนที่แชร์รูปผมอีกหลาย ๆ คน

พิง.พัง

[น้องของพี่กันต์สุดหล่อของเรา แอดด่วนจ้า #พี่ห่วงน้อง]

พ.ลอย (โสด)

[พี่หล่อน่ากิน น้องก็น่ารักน่ากด เลือกสิรอไร #พี่ห่วงน้อง]

เพจ : หนุ่มหล่อมหาลัย

[มาแรง #พี่ห่วงน้อง น้องกาย ปี 1 คณะบริหารฯ เงียบ ๆ น่ารัก พูดไม่เก่ง โสด อยากได้แอดไป >> Kit Pithawat]

WTF!!!

พร้อมแปะรูปผมที่เอามาจากไหนไม่รู้

ผมไม่เอาแบบนี้!! ผมไม่ชอบเลย!! ผมตั้งตัวไม่ทัน!! แล้วไอ้ที่โพสต์ว่าน่ารักนั่นหมายความว่าไง!!!

ผมปิดแอปลง พักสมองก่อนจะตัดใจไปเล่นเกมเพื่อล้างสมองอีกรอบ ชิ... เพราะพี่กันต์กับพี่คิวนั่นแหละ ผมถึง... โอ๊ย!! ปวดหัว จะว่าดีมันก็ดี จะว่ามันไม่ดีก็ไม่ดี... เฮ้อ... ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งย่ามกับชีวิตผมเท่าไหร่ แถมผมพยายามไม่ยุ่งกับพวกสื่ออะไรแบบนี้มากนัก แล้วดันมาเจอแบบนี้อีก

เหมือนผมถูกคนที่ไม่รู้จักพาไปนู่นไปนี่และแนะนำผมให้คนอื่นรู้จัก ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยคุยกับผมเลย มัน... แปลก ๆ

คงเพราะพี่กันต์กรอกหูผมทุกวันด้วยละมั้งว่า อย่าไปยุ่งกับเรื่องแบบนี้มากนักมันอันตราย ผมก็เชื่อ แล้วไหงตัวเองมาสร้างกระแสเองล่ะเนี่ย?

ผมเปิดเกมเล่นทันที (เดี๋ยวสมองเป็นลม)

ผมเล่นเกมไปได้สักพักใหญ่ ๆ...

ตึ้ง... ตึ๋ง...

เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้น

"ใครมาในเวลาแบบนี้กัน?" ผมบ่น ก่อนจะเดินไปเปิดประตู

"ไง"

"วิน... มาได้ไงเนี่ย มีอะไรหรือเปล่า?" วินมาทำไมวันหยุดแบบนี้เนี่ย แต่เดี๋ยวนะ... วินรู้จักบ้านผมได้ไง...

ไม่สิ เคยมาวันที่กลับจากโรงพักช่วงที่มีเรื่องครั้งหนึ่ง...

"มาช่วยกายไง มีใครอยู่บ้านไหม"

"ไม่มี ว่าแต่ช่วยเรื่องไรอ่ะ?" ผมตีหน้างงใส่ จนวินหัวเราะเบา ๆ

"ฮาฮาฮ่า สโตกเกอร์กายไง ลืมไปแล้วเหรอ" วินกระซิบบอก

"โอ้ ลืมไปเลย สงสัยมัวแต่เครียดเรื่องวันก่อน เลยลืมเรื่องนี้ซะสนิทเลย" ผมบอก

"เราก็เลยแวะมาหาไง เราอยู่บ้านว่าง ๆ เลยมาเที่ยวบ้านกายสักหน่อย" วินยิ้มอ่อนใส่ผม ไอ้นี่... หล่อแล้วยังมาโปรยเสน่ห์ใส่อีก ไม่ดูกาลเทศะเอาซะเลย

ผมเริ่มเปิดประตูให้วินเข้าบ้านและเริ่มเดินพูดคุยกันเล็กน้อย

"กาย มันถ่ายกายจากตรงไหนเหรอ" เมื่อวินเข้ามาในบ้านก็เริ่มถามผมทันที

"อืม... มันถ่ายเกือบทุกที่เลย แต่ที่แน่ ๆ ตรงระเบียงห้องเราเยอะมาก" ผมบอก เพราะรูปส่วนใหญ่ก็เป็นรูปที่ถ่ายจากระเบียงห้องผมตรงเข้ามา

"รูปแนวไหนงั้นเหรอ แอบถ่ายเหรอ?" วินถาม ก่อนที่ผมจะยื่นรูปให้ดู ผมสุ่มหยิบรูปให้วินไปหนึ่งใบ ก่อนจะเดินขึ้นห้องนอนให้วินเดินตามมา

"...." วินดูรูปที่ผมส่งให้ ก่อนจะเดินตามผมมาแบบเงียบ ๆ

"นี่ไง ไม่รู้ว่ามันถ่ายจากตรงไหนกันแน่?" ผมชี้ตรงระเบียงให้วินดูแบบกว้าง ๆ

"หือ? พื้นที่ว่าง ๆ แบบนี้จะถ่ายมาห้องกายได้ไง"

"จะรู้ไหม" ผมก้มมองพื้น...

"แล้วมันยังมาถ่ายกายอยู่ไหม?"

"เมื่อคืนไม่เห็นนะ อ้อ วันที่นอนโรงพยาบาลด้วยแหละ สงสัยรู้ว่าฉันเข้าโรงพยาบาลเลยไม่มาถ่าย" ผมคิดเล่น ๆ พร้อมบอกวินไปด้วย

"เหรอ... มันคงดูกายอยู่ตลอดเวลาแน่ ๆ เลย"

"คงงั้นมั้ง..." ผมตอบ

"ว่าแต่เราเห็นกายดังใหญ่แล้วนะ ในโพสต์เมื่อเช้าน่ะ"

"อย่าพูดถึงมันสิ... อยากใช้ชีวิตอยู่แบบปกติสุขบ้าง..." ผมตอบ

"แต่เมื่อกี้มีวิดีโอหนุ่มมหาลัย และเขาก็แท็กกายด้วย เห็นรึยังอ่ะ" วินพูดพร้อมพยายามสำรวจบ้านผมไปด้วย

"จริงอ่ะ!!" ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที

ดึ๋ง!!

หน้าจอดับสนิท...

เผลอเล่นเกมจนลืมดูเปอร์เซ็นต์แบตซะได้!

"...." ผมกับวินยืนเงียบอยู่อย่างนั้นประมาณ 3 วินาที มาหมดอะไรตอนนี้เนี่ย... ยืมไอ้วินก่อนก็ได้วะ

"วินมีโทรศัพท์ปะ" ผมถามระหว่างกำลัง R.I.P. โทรศัพท์ตัวเองอยู่

"โทษทีนะ เราไม่ได้เอามา... ขี้เกียจ" ไอ้บ้า!! ใครที่ไหนเขาจะไม่พกโทรศัพท์เพราะขี้เกียจกันมั่งวะ!! มึงคนเดียวนั่นแหละวิน!!

"ช่างเหอะ นี่ก็เที่ยงแล้ว ออกไปร้านข้าวหน้าปากซอยบ้านเราไหม"

"ไปสิ" วินยิ้มอ่อน ๆ

เมื่อพากันออกไปกินมื้อเที่ยงเรียบร้อย เราก็กลับบ้านพร้อมซื้อขนมติดไม้ติดมือมาด้วย

"อร่อย!! ลองกินดิ" ระหว่างเดินกลับบ้านผมก็เดินกินขนมไปด้วย ไม่วายยื่นขนมที่กำลังกินอยู่ให้วินด้วย

"ง่ำ... อร่อย" วินกินขนมจากมือผม

"เห็นไหม ไว้ค่อยซื้ออีก ^^"

"กายกินดี ๆ สิ" วินพูดไม่ทันขาดคำก็ยื่นมือมาเช็ดปากให้ผม

"อื้อ..." ผมชินกับการถูกเช็ดปากให้ซะแล้วสิ

ณ บ้าน

ตอนนี้เวลาปาไปเกือบเย็นแล้ว ทำไมพี่กลับช้าจัง ระหว่างที่อยู่กับวินก็นั่งเล่นเกม คุยโน่นนี่ นอนกลางวันนิดหน่อย อยู่ด้วยกันทั้งวัน แถมมันยังมีนิสัยเหมือนพี่กันต์ด้วย ผมเลยทำตัวเหมือนปกติเวลาอยู่กับพี่ซะเลย

"วิน ยืมตักหน่อย" ผมพูดก่อนจะจับขาวินมาเป็นหมอนทันที เล่นเกมตั้งนานเมื่อยจะตาย

เอาตักมาให้ข้าซะ พ่อหนุ่มน้อย~

"ห๊ะ!!" วินดูตกใจหน่อย ๆ

"ไม่ได้งั้นเหรอ" ผมนอนตักวินพร้อมหยิบขนมมากินพลาง ๆ ดูทีวีไปพลาง ๆ

'เหมือน... คู่แต่ง....'

"อะไรเหรอ" ผมได้ยินอะไรแว่ว ๆ

"เปล่า..."

"=_=" ผมทำหน้านิ่งใส่

พรึบ...

คุณคิดว่าเสียงอะไรล่ะ... ใช่แล้วล่ะ เสียงถุงขนมผมหล่นยังไงล่ะ หล่นตรงไหนไม่หล่น หล่นบนตัวกูเลย

"โธ่... กาย... เลอะหมดเลย" วินปัดเศษขนมออกจากตัวผมเบา ๆ

"บ้าเอ๊ย..." ผมให้วินช่วยปัดให้ พลางรู้สึกว่าบรรยากาศรอบ ๆ ตัววินตอนอยู่ด้วยแล้วเหมือนตอนอยู่กับพี่กันต์เลย...

ทำให้ผมเริ่มทำตัวเอาแต่ใจโดยที่ไม่รู้ตัว

ผมเริ่มรำคาญกับเศษที่เป็นผง ๆ อยู่เต็มไปหมดบนตัวผม

ผมถอดเสื้อออกทันที

"กาย!! ทำอะไร!!"

"ก็ถอดเสื้อออกไง"

"ไปเปลี่ยนในห้องให้ดีสิ!!" วินผลักผมไปในห้องผม ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าผมทันที

"....." เงิบดิครับ... ทำตัวเหมือนพี่กันต์ไปได้... น่าหงุดหงิด แค่เสื้อเนี่ย เสื้อเองนะ!! จะตายรึไง เหมือนกูมีนมยังไงอย่างงั้นแหละ เห็นกูถอดเสื้อแล้วมีอารมณ์กันรึไง =_= บ้า...

ผมถอดเสื้อออก ก่อนจะโยนเสื้อไปในตะกร้าผ้า

แชะ!!

บ้าเอ๊ย!! มีคนแอบถ่ายผมอีกแล้ว!! ผมหันไปหน้าระเบียงก่อนจะเรียกวิน

"วิน!!"

"อะไร!?" วินเปิดประตูเข้ามา

"มัน..." ผมยังไม่ทันพูดอะไร วินก็วิ่งไปที่ระเบียงทันที พร้อมกดโทรศัพท์ในมือ

"อยู่นั่นไง!! จับมันมาให้ได้!!" วินพูดกับคนในโทรศัพท์ ก่อนจะได้ยินเสียงแปลก ๆ ที่ชั้นล่าง แต่วินก็หันมาจับไหล่ผมเบา ๆ...

"คนของเรากำลังไล่ตามมันอยู่ อีกไม่นานน่าจะจับตัวได้แล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง" วินว่า ก่อนจะหันมาหาผมอีกครั้ง

"...." ผมทำหน้าบึ้งใส่ทันที

"เป็นอะไรอ่ะ กาย..." วินทำหน้าหงอย ๆ

"ไหนบอกไม่ได้เอาโทรศัพท์มา..." ผมทำเสียงดุใส่

"อ๋อ.... อืม..... ขอโทษ"

"ไอ้เพื่อนทรยศ"

"เราขอโทษ…"

ชิ เรื่องอะไรจะหายโกรธล่ะ

แล้วผมกับวินก็อยู่บ้านด้วยกันจนดึก วินบอกว่าลูกน้องกำลังไล่จับให้อยู่ แต่มันหนีรอดไปได้ ไม่เกินวันพรุ่งนี้ก็น่าจะจับตัวได้…

"บาย เจอกันวันจันทร์นะ"

"บาย... โชคดีนะ" ผมโบกมือลาก่อนที่วินจะขึ้นรถขับออกไป

ผมก็อาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวเข้านอน

"หาวว" ผมห่มผ้านอนทันที อยู่ด้วยกันจนดึกขนาดนี้ต้องบ้าขนาดไหนกัน

02:54 น.

"กาย... พี่กลับมาแล้ว..."

"อื้อ..." ผมครางในลำคอให้พี่รู้ว่าผมตื่นอยู่

จุ๊บ....

พี่จูบหน้าผากผมเบา ๆ

จูบทำไม!! ไม่ใช่เด็กแล้วนะ!! ผมงัวเงียและต่อต้านเบา ๆ เพราะมันง่วงมาก จะมาต่อล้อต่อเถียงอะไรตอนนี้ก็ไม่ได้ ผมกำลังหลับสบาย ๆ อยู่พอดี

จุ๊บ.. จ๊วบ..

เสียงพี่ยังจูบบริเวณใบหน้าของผมไม่หยุด ทั้งหน้าผาก แก้ม สันจมูก ทุกอย่างบนหน้าผม

"อื้อ..." ผมดันออกเบา ๆ ด้วยความรำคาญ... ออกไป!!

"กาย... พี่ขอ..." พี่พูดพลางจับคางผมหันไปหาพี่ พร้อมกระหน่ำจูบผมไม่หยุด

"งื้อ!!" ผมถีบพี่ออกจากตัว ก่อนจะนอนต่อ แบบไม่สนใจใครทั้งนั้น

"กาย... อย่าดื้อสิ..." พี่ขึ้นคร่อมผม นั่นคือความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่ผมจะหลับตานอน...

ณ มหาลัย

"กาย... รอพี่หน่อยสิ" วันนี้พี่กับผมมาเรียนพร้อมกัน ซึ่งผมกับพี่อยู่คนละตึก แต่ก็เดินไปด้วยกันได้

"เมื่อวานพอพี่ทำงานเสร็จก็ไปกินเลี้ยงต่อ พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้โทรมาบอก"

"ไม่เป็นไร เมื่อวานเพื่อนกายก็มาบ้านเหมือนกั--" ฉิบหายแล้วไอ้กาย!! ลืมโทรบอกพี่ว่าเพื่อนมาบ้าน!! โดนดุเหมือนไอ้แม็กแหง ๆ

"ใคร..."

"วินไง วินอ่ะ" ผมพูด แต่ไม่สบตาพี่เลย

"ครั้งที่สองแล้วนะ... กาย" พี่ทำเสียงดุทันที

"......" ผมอ้อนพี่ด้วยการกระพริบตาใส่

"ไม่หายงอน" พี่เมินผม

"ง่อววว" ผมทำเสียงคราง

"ทีพี่ยังไม่โทรมาบอกกายเลย"

"......" พี่เมินผมอีก

"ใจร้าย" ผมเดินแยกออกจากตัวพี่

"ถ้ามีครั้งต่อไปอีก พี่จะทำรอยหนักกว่านี้อีก"

"ห๊ะ? อะไรนะ รอยอะไรเหรอ" ผมหันไปถามพี่อีกครั้ง

"เปล่า" พี่หลบหน้าผม

"=_= น่าสงสัย" ผมพึมพำ

แล้วผมกับพี่ก็แยกทางกัน ผมก็มาเจอไอ้แม็กกับวินรออยู่แล้วในคลาสเรียน

"ไง" ผมทักวินพร้อมจับไหล่เบา ๆ

"ไง" วินตอบพร้อมการยิ้มหวานกว่าปกติ

"....." ผมเดินผ่านไอ้แม็กไปนั่งข้าง ๆ มันเงียบ ๆ

"...." แม็กมองผมด้วยหางตา

"...." เอาไงดีไอ้กาย ทำไงดี? ทำไงต่อ? เรื่องที่มันทำไว้เมื่อวันศุกร์ ยังไม่หายเลย ถึงจะรู้ว่ามันล้อเล่นก็เถอะ แต่...

"ไง..." ผมพูดลอย ๆ

"มึงทำโครงงานเสร็จรึยัง" แม็กถามอย่างปกติ...

"อ๋อ... ทำแล้ว ลอกป่าว" ผมบอก

"อิอิ ขอบคุณครับ~" มันทำเสียงเล็กใส่ทันทีเมื่อผมให้ลอก

"หึ" ผมทำงอนมันเบา ๆ ก่อนจะหันไปหาวิน

"กาย... เราจับมันได้แล้ว เอาไงต่อดี"

"จริงเหรอ!! ใครอ่ะ!!" ผมลุกขึ้นยืน

"...." วินเงียบ

"ใครเหรอ!! อย่าเงียบดิ" ผมบังคับวิน

"ยังไม่รู้เลยว่ามันเป็นใคร แต่เราถ่ายรูปมาให้นะ" วินยื่นรูปมาให้ผมดู

"หือ? เราไม่รู้จักเขาเลย... ไม่เคยเห็นหน้าด้วย?" ผมดูรูป เป็นชายวัยกลางคน หน้าตาคมเข้ม มีเคราบาง ๆ รวม ๆ แล้วดูมีฐานะมากกว่าคนโรคจิตธรรมดาซะอีก แต่ทำไมต้องมาคอยถ่ายรูปผมล่ะ...

"แล้วกายจะเอาไงต่อล่ะ"

"ไม่รู้เหมือนกัน... ไว้เราไปหาเขาเย็นนี้แล้วค่อยว่ากัน..." ผมบอก ผมอยากถามเขากับปากมากกว่าว่าเขาทำเพื่ออะไร แล้วหลังจากนั้นค่อยแจ้งความ...

Rrr.... Rrr....

เสียงโทรศัพท์วินดังขึ้น

"ไง... ห๊ะ!!" วินทุบโต๊ะขึ้นเสียงดัง

"...." คนในห้องต่างก็พลอยเงียบไปด้วย

"วิน... นั่งลงก่อน" ผมพยายามดึงวินลง

"อะ... อืม..." วินยอมนั่งลงก่อนจะวางสายไป

"มีเรื่องอะไรเหรอ" ผมถาม

"มัน... หนีออกไปได้.."

"หือ?" ผมตีหน้างงใส่

"แม่ฉันมา... แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยนะ... มันเลยมีโอกาสหนี..." วินพูดเหมือนจะโกรธด้วยและ... ร้องไห้ด้วย

"เอาน่า ๆ ไม่เป็นไรหรอก... อย่าไปโทษ... คนรับใช้... เอ่อ ไม่สิ ลูกน้องนายเลยนะ" ผมจับไหล่วิน

"มีเรื่องอะไรกันเหรอ" แม็กถาม

"ไม่มีอะไร" ผมบอก และหันหน้าหนี... ภาพที่มันจุ๊บผมยังคงอยู่ในหัว... มันไม่อายบ้างรึไง...

12:54 น.

วันนี้ผมเลิกคลาสครึ่งวัน เพราะมหาลัยมีกิจกรรม ผมเลยซิ่งกลับบ้านทันที

"กาย ให้กูไปส่งไหม" ไอ้แม็กถาม

"ไม่เป็นไร" ผมบอก เพราะวันนี้นัดกับพี่กันต์ไว้แล้ว

"บาย" ผมโบกมือลาไอ้แม็กแบบไม่มองหน้า

ผมเดินไปตึกเรียนปี 3 ที่พี่เรียนอยู่ตอนนี้ ถึงพี่จะบอกให้รอที่หน้ามหาลัย แต่เดินไปพร้อมกันอาจจะดีกว่า

ผมเดินขึ้นอาคารไปได้สักพัก

"อยู่ไหนน่ะ..." ผมบ่น ดูเหมือนผมจะหลงทางแล้วแฮะ บ้าเอ๊ย!!

จนผมไปเห็นพี่ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน

"เอ่อ... พี่ครับ รู้จักพี่กันต์ไหมครับ..." ผมถาม ดูแล้วพี่เขาก็อยู่คณะเดียวกันกับพี่ด้วย

"อ้อ สอบอยู่นะ น้องรอหน้าห้องก่อนก็ได้นะ" พี่คนหนึ่งชี้ไปที่ห้องเรียน ก่อนชี้ให้ผมไปนั่งข้าง ๆ พี่เขา

"ครับ..." ผมนั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ พี่เขา

"น้องเป็นน้องไอ้กันต์ใช่ปะ" น้องไอ้กันต์... น่าจะไม่ใช่คณะเดียวกันเฉย ๆ แล้วสินะ

"ครับ" ผมตอบ พลางมองกลุ่มพี่เขาอย่างสงสัย

"อ่อ! น้องกายไง แหม กว่าจะได้เจอตัวเป็น ๆ" พี่อีกคนว่า

"น้องน่ารักอย่างนี้ไง มันถึงหวงนักหวงหนา"

"เจอมันยังยาก เจอน้องมันยากกว่าอีก"

"ได้เจอแล้ว สาธุ~"

"ฮาฮาฮ่า" กลุ่มพี่เขายังพูดไม่หยุด นี่ผมกลายเป็นประเด็นหัวข้อการสนทนาระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิงไปแล้วสินะ…

"มาทำไม" อยู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"สวัสดีครับ พี่คิว" ผมพยักหน้าสวัสดีอีกฝ่ายทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่ผมไม่ค่อยชอบโผล่มา

"อืม" พี่เขาทักกลับเหมือนทุกที พร้อมมองผมด้วยสายตาแปลก ๆ...

"แหะ ๆ" ผมฝืนยิ้ม เมื่ออีกฝ่ายยังยืนอยู่ไม่ไปไหน

หมับ!

มือแกร่งพุ่งเข้ามาจับคอเสื้อผมแบบไม่ทันตั้งตัว

"มานี่หน่อย!!" อยู่ ๆ พี่เขาก็ลากผมไปข้างนอก

"อะไรพี่!! เดี๋ยวก่อ--" ผมพยายามเดินให้ทันพี่เขา แต่ก็เซไปมาจนเริ่มหาจังหวะเดินตามให้ทันได้

"ว้า... โดนผู้ชายลากไปแล้วสิ" กลุ่มผู้หญิงที่นั่งอยู่ก็แซวผมไล่หลัง

ตุบ!

พี่คิวลากผมมาที่หลังตึก ที่โคตรเปลี่ยวเหลือเกิน!!

"...คือ" ผมพยายามเริ่มคำถามก่อน พร้อมส่งสายตาไม่ไว้วางใจ

"ใครทำ..." อยู่ ๆ พี่เขาก็เริ่มจับไหล่ผม

"ใคร... ใครทำอะไร" ผมทำหน้างงใส่ จนพี่เขาเริ่มอารมณ์เสีย

"กูถามว่าใครทำรอย!!" ผมสะดุ้งเฮือกทันที

"รอย... อะไร" ผมถามกลับพร้อมเสียงสั่น

"ชิ... อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง!!" พี่เขากระชากเสื้อผม จนกระดุมหลุดออกเกือบหมดจนเห็นแผ่นอกเรียบ

ผมก้มไปดูบริเวณแผ่นอก ก็เห็นรอยแดง ๆ จ้ำ ๆ สลับกับรอยช้ำเขียวอยู่เต็มไปหมด

"อ๋อ... ภูมิแพ้นะ" ผมตอบ

"ห๊ะ!! จะทำตัวปัญญาอ่อนไปถึงเมื่อไหร่!!!"

"ห๊ะ!! พี่เป็นใคร! ทำไมถึงต้องมาด่าผมแบบนี้ด้วย!!" ผมสวนกลับเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเข้ามายุ่งกับผมมากเกินไป

ตุบ!!

"ชิ...." พี่เขาเดินออกจากตัวผมไป เขาเดินวนอยู่หน้าผมก่อนจะพุ่งไปต่อยกำแพงข้าง ๆ ตัวผม

ผมยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น แต่ในใจผมมันไม่ไหวแล้ว เลือด... เลือดที่มือด้วย!! เจ็บไหม!! เป็นอะไรหรือเปล่า!!

"พ... พี่ คือว่า..." ผมขาสั่นและยืนอยู่นิ่ง ๆ

"เงียบ!!" ผมรีบรูดซิปปากตัวเองทันที

ผ่านไปไม่นานผมก็เริ่มทนอยู่กับพี่คิวไม่ไหวแล้ว เลยพยายามดีดตัวเองออกจากตรงนั้นซะ

พรึบ

พี่เขาสะดุ้ง หันมามองผมทันทีที่ได้ยินเสียงผมพยายามจะเดินออกห่าง

"อยู่นิ่ง ๆ แล้วกูจะให้มึงรู้ว่ารอยนี้เกิดขึ้นได้ยังไง" ผมอยู่นิ่งตามที่พี่เขาสั่งอย่างไม่เข้าใจ

จ๊วบ!!

"เฮ้ย!! ไอ้เหี้ย!!" ผมหลุดคำด่าออกไปทันที ที่พี่เขาก้มลงมาจูบผมที่ต้นคอ พร้อมดูดมันอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บ

"พี่!!" ผมพยายามดิ้นสุดแรง แต่ก็สลัดพี่เขาไม่ออกสักที

จ๊วบ!! จุ๊บ!

เสียงเฮือกสุดท้ายก่อนที่พี่เขาจะคลายออก

"เฮือก... ฮือ..." ผมหอบ... บ้าเอ๊ย ผมเหนื่อยอะไรเนี่ย... เพราะต้านพี่คิวไว้นานเหรอ? หรือเพราะผมคิดไปเอง...

จุ๊บ...

พี่คิวจูบหน้าผากผมเบา ๆ ตอนที่ผมกำลังขยะแขยงจากจูบอีกฝ่าย

"กาย!!" ผมรีบหันไปหาเสียงเรียกทันที

"พี่กันต์!! ช่วย--" ผมรีบผลักพี่คิวออกทันที

"มึงทำอะไร!!" พี่กันต์พุ่งเข้าไปหาพี่คิวทันที

"ก็แสดงความเป็นเจ้าของไง" พี่คิวว่า

ตุบ!!!

พี่กันต์ต่อยเข้าที่พี่คิวอย่างแรง

"พี่!!" ผมตะโกนเรียก

ตุบ!!!

"มึง..." พี่กันต์ดูจะโมโหมาก

"มึงใช่ไหมล่ะ ที่เป็นคนทำรอยไว้นะ..." พี่คิวว่าแล้วยิ้มหัวเราะอย่างมีเล่ห์

หมายความว่าไง?

"......" พี่เงียบ

"พี่ไม่ทำหรอก... พี่จะทำ... แบบนั้นทำไม..." ผมพูดเพื่อปกป้องพี่ชายผมทันที พี่จะทำแบบนั้นทำไมล่ะ? ทำแบบนั้นกับผมตอนไหน? ทำเพื่ออะไร?

"แล้วคิดว่ารอยแบบนี้น่ะ... มันเกิดจากอะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่แบบที่กูทำเมื่อกี้" พี่คิวว่าและชี้มาที่รอยจูบที่ต้นคอ

"มึงทำอะไรกาย!!" พี่กันต์พุ่งเข้าไปจับปกคอเสื้อพี่คิวทันที

"พี่... ทำเหรอ..." ผมถามพี่อีกครั้ง พี่ทำแบบนั้น... แบบที่พี่คิวทำ... นะเหรอ...

"มะ... ไม่..." พี่ตอบเสียงอ่อน

"จริงนะ..." ผมทวนคำตอบอีกครั้ง และเริ่มรู้สึกแปลก ๆ... รอยภูมิแพ้ที่พี่บอก มันก็เหมือนกับรอยที่พี่คิวทำไปเมื่อกี้เลย...

"......"

"พี่กันต์!!"

"..... พี่... ขอโทษ"

ตุบ!!

เสียงแรงต่อยจากผมที่พุ่งไปบนหน้าพี่แรง ๆ ก่อนจะรีบวิ่งหนีความผิดของตัวเองออกมา

เกลียด...

ณ บ้าน

ผมกลับบ้านพร้อมกับไอ้แม็ก ซึ่งตลอดทางแน่นอนว่าผมน่ะ... คิดแต่เรื่องพี่กันต์ตลอด...

พรึบ

ผมเปิดประตูบ้านเข้าไปได้ไม่นาน

"กาย!!" พอผมเหยียบพื้นบ้านไม่ทันถึงวินาที เสียงพี่กันต์ก็ดังขึ้น "ทำไมถึงยอมให้มันทำ!!"

ผมหันหลังให้พี่กันต์ทันที "พี่พูดถึงเรื่องอะไร..." ผมถามโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องนะกาย!"

"ทำไมต้องขึ้นเสียงใส่กายด้วย!" ผมหันไปถาม

"กาย!! พี่ถามกายอยู่นะ!!"

"ทำไมต้องมาลงคำถามที่กายไม่รู้ด้วยล่ะ!!" ผมรีบวิ่งขึ้นห้องทันที

ผมไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง พี่บอกกับผมตลอดว่ารอยแดงที่มีตามตัวผมตอนผมตื่นนอนนั้นคือรอยผื่นเพราะผมเป็นคนแพ้ง่าย แต่... เมื่อได้ยินที่พี่คิวพูดและทำออกมาให้เห็น พร้อมคำพูดที่พี่บอกว่าขอโทษ... มันทำให้ผมคิดอะไรไม่ออก...

20:45 น.

"กันต์!! กาย!! ลงมาหาแม่หน่อยสิ" แม่เรียกผมกับพี่ลงไปห้องรับแขก

"กันต์ล่ะกาย" แม่ถาม

"ไม่รู้..." ผมตอบ เพราะผมเป็นคนเดียวที่ลงมาหาแม่

"คือ... แม่มีเรื่องอยากจะบอก... ลูกมาตั้งนานแล้วล่ะ" ผมทำหน้ากังวลเมื่อเห็นแม่ทำหน้าเหมือนตื่นเต้นอะไรบางอย่าง

"ครับ?" ผมนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะหยิบขนมมากินพลาง ๆ

"คือ..."

"ง่ำ..." ผมกินขนมรอคำตอบแม่

"แม่เจอคนที่ใช่แล้วล่ะ!!!"

พรวด!!!

ผมพ่นน้ำส้มที่กำลังจะกระดกเข้าปากออกมาทันที

"แม่ว่าไงนะ!?" ผมถามซ้ำ

"ก็แม่เจอคนที่ใช่แล้ว... แม่คุยได้ประมาณ 2-3 เดือนแล้ว แล้วเขาก็รับแม่ได้เรื่องลูก... แม่เลยจะมาแนะนำ..." แม่พูดด้วยท่าทางที่กังวลปนกับเขินอายเล็กน้อย

"เขาเป็นใครล่ะ แม่แน่ใจแล้วนะ" ผมย้ำคำถามไป

แม่ก็อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ก็ไม่แปลกที่แม่จะคุยกับใครสักคน อีกอย่างแม่ก็ยังสวยมาก ผมก็ไม่ขัดอะไรกับความรักครั้งใหม่ของแม่หรอก แต่แค่อยากเช็กคนรักใหม่ของแม่มากกว่า

"เดี๋ยวเขาจะมาเยี่ยมลูกวันนี้ไง"

"หือ?" ผมยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่

กรึ๋ง...

เสียงกระดิ่งบ้านดังขึ้น

"มาแล้วสินะ ลูกรอแป๊บนึงนะ" แม่รีบวิ่งออกไปทันทีด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น

เอาแล้วไง... วันนี้ผมเจอเรื่องแย่ ๆ มาทั้งวันแล้วนะ... ขอเถอะ... คนที่แม่พามาขอให้ดี ๆ หน่อยเถอะ...

"ยินดีต้อนรับค่ะ นี่ลูกชายคนเล็กของฉันค่ะ น้องกาย กายสวัสดีลุงเขาสิ"

"สวัสดี... เฮ้ย!!" ผมถอยห่างทันที... ม... เหมือนเคยเห็นหน้าเขาในรูป...

"สวัสดีครับ... น้องกาย" เขาคือ...

คนในรูปที่วินเอามาให้ผมดู... ว่านั่นคือ สโตกเกอร์โรคจิต ที่คอยตามผมอยู่ตลอดเวลา....!