บทที่ 1 คนรอบตัวผม

คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด

บทที่ 1 คนรอบตัวผม

"พอได้แล้ว ไอ้แม็ก มึงทำอะไรรักษาหน้ากูด้วย"

"กูช่วยมึงนะเว้ย ไอ้พวกนั้นมันมาหาเรื่องมึงก่อน"

"เหรอ!! ถึงจะหาเรื่องหรือไม่หาเรื่อง มึงก็เริ่มก่อนทุกที!" ตอนนี้ผมกำลังทะเลาะกับเพื่อนสนิทที่สุดของผม คือ แม็ก

ตั้งแต่ผมเข้าเรียนมหาวิทยาลัย มันก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน อารมณ์ร้อนขึ้น ขี้หงุดหงิดขึ้น ตอนแรกผมก็คิดว่ามันอยู่ในช่วงอารมณ์แปรปรวน

แต่พอวันนี้...วันที่ผมไปมหาวิทยาลัยวันแรก มันก็ทำตัวมีปัญหาขึ้นมาทันที

ตั้งแต่ตื๊อที่จะไปรับผมถึงบ้าน และไปหาเรื่องเด็กแว้นระหว่างทางมามหาวิทยาลัยอีก พอลงรถมาผมก็ไม่ยอมคุยกับมันอีกเลย

"น้องสองคนนั้นนะ ทำอะไรอยู่ครับ คนอื่นเขารอกันอยู่นะ วิ่ง!!" ระหว่างที่ผมกับมันกำลังเถียงกันอยู่ รุ่นพี่ที่ทำหน้าที่ต้อนรับน้องปีหนึ่งก็เรียกพวกเราเข้าไปเข้าแถวทันที พร้อมกับคนอื่น ๆ ที่มาตามหลัง

ใช่ อย่างที่บอกไปว่าวันนี้คือวันแรกที่จะได้เข้ามหาวิทยาลัย เพราะฉะนั้นกิจกรรมและพิธีต้อนรับของมหาวิทยาลัยได้จบลงแล้ว เหลือแค่คณะต่างๆ ที่เรียกรวมรุ่นน้องเท่านั้น

"แนะนำตัวกันทีละคนนะครับ น้องคนแรกเริ่มได้เลยครับ" มาถึงก็นั่งพักได้ไม่นานนัก รุ่นพี่เขาก็เริ่มกิจกรรมสานสัมพันธ์รุ่นพี่กับรุ่นน้องขึ้นทันที

"ผม...."

"ฉัน..."

หลังจากแนะนำตัวกันไปเรื่อยๆ ก็ใกล้จะถึงตาผมแล้ว แม้มันจะยังเหลืออีกแถวหนึ่งก็ตาม...

"กาย มึงยังงอนกูอีกเหรอวะ" แม็กสะกิดหลังผมเบาๆ

"เออ...." ผมตอบและไม่ยอมหันไปมองมันด้วยซ้ำ

"อย่าทำตัวปัญญาอ่อนดิ มึงโตแล้วนะเว้ย" ผมพยายามข่มตาหลับเพื่อที่จะไม่ไปฟัง

"เพราะใครล่ะ ที่ทำให้กูเป็นอย่างนี้นะ" สุดท้ายผมก็ตอบเพราะอีกฝ่ายกำลังจิ้มหลังผม จนรู้สึกจั๊กจี้เบา ๆ

"ขอโทษ~" มันยิ้มกว้าง และพยายามยกมือขึ้นระดับอกเพื่อขอโทษ เมื่อเห็นท่าทีของผมที่เริ่มบิดหลังหนีนิ้วของมันที่จิ้มอยู่

"คนต่อไป" รุ่นพี่ที่กำลังทำหน้าที่อยู่ก็หันมามองมาที่ผม ทั้งๆ ที่อีกแถวหนึ่งยังไม่ได้แนะนำตัวเลย

อยู่ๆ ก็ข้ามมาที่ผมเฉย...อะไรกัน...

ผมรีบลุกขึ้นยืนและแนะนำตัวด้วยความลนลาน "เอ่อ...ผะ..ผม นาย กิจ พิตวัฒณ์ ชื่อเล่นชื่อ กาย..."

ผมชื่อกาย สูง 169 ซม. หน้าตาธรรมด๊าธรรมดา ชีวิตครอบครัวอยู่กับแม่และพี่ชาย เรียนอันดับแนวหน้าของโรงเรียน มีแฟนบ้างไรบ้าง แต่ตอนนี้โสดสนิท สถานะครอบครัวปานกลาง....ละมั้ง?

"นั่งได้..." พอได้ยินคำนั้นผมแทบจะก้มไปจูบกับพื้นเลย

"เดี๋ยว เมื่อกี้น้องเขาคุยกัน จับแยกเลย เดี๋ยวคุยกันอีก" ไอ้... ผมแทบจะหันหัวหาต้นเสียงแทบไม่ทัน เพราะมันดันมายืนอยู่หลังผมเนี่ยสิ ด้วยความที่รีบหันเกินไป แม่ง...เป้ามันก็อยู่ตรงหน้า

"น้องลุก.." รุ่นพี่คนเดิมยังคงมองมาที่ผม แต่ขาน่ะสะกิดไอ้แม็กเหมือนจะสื่อว่าคนที่จะต้องขยับน่ะ คือไอ้แม็กไม่ใช่ผม...

"อะไรวะพี่ ผมก็คุยเบาๆ นะ คนอื่นคุยดังกว่านี้อีก ทำไมต้องผมล่ะ?" แม็กเถียง

"แล้วคุยไหมล่ะ?"

"มันเป็นเหตุจำเป็น มันงอนผมอยู่ ผมก็ต้องง้อดิ"

"......." เงียบแม่งทั้งหอประชุม เงียบยันแมลงวันที่กำลังบินอยู่ ไอ้เหี้ยแม็ก!!?

"เรื่อง?" แล้วพี่จะเผือกทำไมครับ!!

"พี่ผมไปเองก็ได้" ผมรีบลุกขึ้น เรื่องจะได้จบๆ

"นั่ง/มึงจะไปไหน?" ทั้งสองจับมือผมดึงให้นั่งลงที่เดิมทันที

"โอ้ย..." ก้นกู?!!

"น้องคนต่อไปเลยครับ ไม่ต้องรอ" พี่อีกคนพยายามเปลี่ยนสถานการณ์ให้กิจกรรมผ่านไปเร็วขึ้น

"คิว มึงพอก่อน มึงหงุดหงิดแล้วจะมาลงที่น้องไม่ได้ เข้าใจ๋? ไปๆๆ" รุ่นพี่อีกคนผลักพี่ที่กำลังเอาเป้าเข้าหน้าผมออกไป ก่อนที่กิจกรรมจะเริ่มกันต่อ

หลังจากนั้นก็ทำกิจกรรมต่อไปจนตกเย็น ทั้งเหนื่อยทั้งเละ ทั้ง...อ็ากกก เกลียดกิจกรรมที่คนเยอะๆ ที่สุด

"แม็ก กูว่ามึงโดนรุ่นพี่นั่นเอาเรื่องแน่วะ"

"มึงมากกว่ามั้งที่โดน" มันใส่หมวกแล้วขึ้นไปถอยรถบิ๊กไบค์ออกจากโรงจอดรถ รถมันก็ราคาไม่แพงมาก....สำหรับมัน แต่แม่งโคตรแพงสำหรับผมเลย...

"กูยังไม่ทำอะไรเลยนะเว้ย" ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่มันพูดออกมา

"มึงน่าแกล้งกว่ากูละกัน อ่อมานี่ดิ" มันกวักมือเรียก

"ไรวะ" ผมเดินไปหา

พรึบ!!

"เอ้า!! ใส่ไว้" อยู่ๆ มันก็กระแทกหมวกกันน็อกมาที่หัวผมอย่างแรง แต่มันก็ไม่เจ็บมากหรอก แต่...

"ไอ้เหี้ย หัวกูแตกขึ้นมาทำไง!?" ผมด่ามันไปโดยที่ไม่ได้ดูหน้ามันด้วยซ้ำ เพราะหมวกมันหลวมและบังหน้าผมไปเกือบครึ่ง มันก็ได้แต่หัวเราะชอบใจ

"สองคนนั้นปะ ที่คุยกันตอนแนะนำตัวอ่ะ ไม่ใช่แค่เพื่อนกันแน่ๆ" เสียงซุบซิบของนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่กำลังขยับรถออกจากโรงรถเหมือนกัน ซึ่งกำลังนินทาพวกผมอยู่ ผมแอบฟังผ่านๆ เพราะไม่ได้คิดมากเรื่องที่พวกเขาคุยกันซะเท่าไหร่...

ไม่สิ! พวกเขากำลังพูดถึงผมนี่หว่า!

"ระดับนั้น ได้กันหลายรอบแล้วมั้งว่า..." ผมหันไปมองพวกเขาด้วยความอึ้ง ไม่ใช่การสนทนาของกลุ่มผู้หญิงธรรมดาแล้ว...

ผมแอบหันไปมองก็เป็นกลุ่มชายหญิงที่แอบจับกลุ่มสูบบุหรี่อยู่ ดูท่าจะหัวโจกพอสมควร ไม่ตอบโต้ด้วยจะดีกว่า...

"ยังครับ ยังไม่ได้เอากัน!!" แม็กที่ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าผมมันก็หันกลับไปตะโกนใส่ทันที

"......" เงียบทั้งโรงรถรวมทั้ง รปภ. ที่เฝ้าอยู่ด้วย ดีนะที่หมวกยังพอที่จะปิดหน้าอับอายของผมไว้ได้ คือเข้าใจเว้ยว่ามันจะสื่อว่า ไม่ได้เป็นผัวเมีย = ไม่ได้เป็นแฟน = ไม่ได้มีอะไรกัน = ไม่ได้เอากัน เข้าใจเว้ย!! แต่มึงไม่ต้องย่อคำขนาดนั้นก็ได้!

"ไอ้สัตว์แม็ก มึงพูดอะไรออกไปวะ" ผมเน้นคำว่าสัตว์อย่างสุภาพออกไป ก่อนหยิกหูมันเบาๆ

"ก็จริงอ่ะ กูยังไม่ได้เอากับมึงเลย"

"ไอ้..." ระหว่างที่จะสั่งสอนมัน ผมก็ถอยไปชนคนเข้า

"ขอโทษครับ" ผมหันไปขอโทษทันที

"ช่วยทำตัวให้มีมารยาทหน่อยจะได้ไหม?" รุ่นพี่!? รุ่นพี่คนที่จะจับผมกับแม็กแยกกัน คนนั้นทำไมมาโผล่อยู่ตรงนี้วะ!?

"ครับ...." จังหวะนี้อยากจะออกจากตรงนี้ ตอนนี้และเดี๋ยวนี้!?!

หมับ

อยู่ๆ พี่เขาก็เข้ามาจับหัวผม

"เฮ้ย ทำไรวะ" แม็กเข้ามาจับแขนพี่เขาทันที

"หมวกกู..." พี่เขาหมุนหมวกที่อยู่บนหัวผมไปด้านข้าง เผยให้เห็นสัญลักษณ์หมวกที่ไม่ใช่ของแม็ก

"ขอโทษครับ..." ผมรีบถอดทันที ก่อนจะยื่นให้พี่เขาไป

ก่อนที่พี่เขาจะถอยรถออกมา ซึ่งแม่งอยู่ข้างๆ กับรถไอ้แม็กเลย รถยี่ห้อเดียวกัน สีเดียวกัน หมวกสีเหมือนกัน มีอย่างเดียวที่ไม่เหมือนคือป้ายทะเบียน

"หมั่นไส้.." ไอ้แม็กสบถออกมาเบาๆ

"หือ?" พี่เขาได้ยินนะเว้ย!!

"ถ้าอยากเอาเมียมึงอยู่ ก็ระวังหมาจะคาบไปแดกก่อนล่ะ...กูเป็นห่วงรุ่นน้อง"

"ไอ้เหี้ยนี่!!"

"ไอ้แม็กมึงหยุดก่อน....อ่อ คือผมไม่ได้เป็นอะไรกับมันเลย อย่าเข้าใจผิดกันสิครับ" ผมหัวเราะแห้งๆ ออกไป และผลักแม็กออกมาห่างๆ

"ไม่!! ตอนนี้กูกับมึงเป็นกันแล้ว"

"ห๊ะ?" สตั๊นต์สามวิ

มันไม่พูดอะไรต่อ และรุ่นพี่ที่อยู่ตรงหน้าก็ทำเสียงหึในลำคอเบาๆ ก่อนจะขับรถออกไป.....

หลังจากผ่านวิกฤตอันใหญ่หลวงนั้นมาได้ เล่นเอาซะหน้าผมพังไม่มีชิ้นดี แถมก่อนพี่เขาจะจากไปยังทิ้งชื่อไว้ให้ด้วย ชื่อ คิว รุ่นพี่ผู้ไม่ค่อยสุงสิงใคร เพราะหน้าขรึมตลอดเวลา...ล่ะมั้ง เคยรับเลือกเป็นเดือนคณะแต่ก็ไม่ได้เป็น เพราะเหตุผลที่แกไม่สุงสิงกับใครแถมไม่ค่อยพูดกับใครด้วยแหละ เลยตกรอบไป สมน้ำหน้าฮาฮ่า

ส่วนแม็ก... อย่างที่บอกมันเหมือนพยายามแสดงความเป็นเจ้าของมากกว่าเป็นเพื่อนผมซะแล้วสิ? อันที่จริงมันชอบแมวมาก แถมตอนเจอผมครั้งแรกมันยังบอกเลยว่าผมคือแมวของมันที่ตายไปแล้วกลับชาติมาเกิด...จินตนาการล้ำเลิศมากเพื่อน แล้วอย่างที่บอกไปตอนแรกว่ามันเปลี่ยนไป จริงๆ

ณ บ้าน

"กาย มากินข้าวได้แล้ว" ระหว่างที่ผมกำลังเล่นมือถืออยู่ที่บ้าน พี่ชายคนดีคนเดียวของผมก็เรียกผมให้ไปกินข้าว

จะว่าพี่ชายก็ไม่เชิง... พี่เขาเป็นลูกของเพื่อนแม่ ที่ทั้งพ่อและแม่พี่เขาเสียไปตั้งแต่ผมยังไม่รู้เรื่อง โตมาก็เห็นพี่เขาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวไปแล้ว เพราะพี่เขาไม่เหลือใครเลยแม้แต่ญาติหรือพี่น้องตั้งแต่เด็ก แม่ผมก็อาสาดูแลให้มาตลอด ก็ถือว่าเป็นพี่ชายผมได้อย่างเต็มปาก

แต่....พี่เขาก็ไม่พยายามจะเข้ามายุ่งเรื่องในบ้าน แม้จะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว ทั้งเรื่องเงิน ทั้งเรื่องชื่อในทะเบียนบ้าน พี่เขาก็ไม่เปลี่ยนมาอยู่รวมกับบ้านผมเลย ที่พี่เขาสัญญากับแม่ผมว่าถ้าเรียนจบจะหามาคืน ราวกับไม่อยากติดหนี้บุญคุณกัน นั้นทำให้แม่เสียใจมาก เพราะถึงจะเป็นลูกของเพื่อนแต่แม่ก็ดูแลราวกับเป็นลูกจริงๆ ....

แต่ก็เข้าใจได้ว่าพี่เขาอาจจะอึดอัดที่ตัวเองเหมือนคนแปลกหน้าในครอบครัวผม ทั้งๆ ที่ครอบครัวผมก็มีแค่ผมกับแม่สองคนแท้ๆ

"ครับ~" พี่ผมอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับผมนี่แหละ แต่อยู่ปี 2 แถมหล่อ เก่ง สุภาพ เรียบร้อย คนละขั้วกับผมอย่างชัดเจน

"พี่ ทำของที่กายอยากกินมาให้หมดเลยนะ"

"โอ้ว พี่ผมสุดยอดไปเลย"

"กันต์ ตามใจน้องมากไปแล้วน่ะ จนตอนนี้ไอ้กายมาทำอะไรแทบไม่เป็นแล้วรู้ไหม?" เสียงผู้เป็นแม่เดินเข้ามาพอดี

"ไม่เป็นนั่นแหละ ดีแล้วครับ" พี่ผมยิ้มอ่อนๆ แต่สายตายังคงตักข้าวใส่จานต่อไปเรื่อยๆ

"เฮ้อ...แปลกคนจริงนะเรา.."

ที่แม่พูดมันก็จริงทั้งหมด ผมอยู่กับพี่มาตั้งแต่เด็ก พี่ทำนู่นทำนี่ให้ผมตลอด ผมอยากได้อะไรก็หามาให้ ชีวิตเกือบทั้งหมดอยู่ภายใต้การดูแลของพี่ผม จนผมคิดว่าบางทีผมไม่ต้องเรียนก็ได้มั้ง ถ้าพี่รักผมมากขนาดนี้ พี่ยอมผมทุกอย่าง ไม่เคยโกรธผมเลย แค่มีข้อแลกเปลี่ยนอย่างเดียว คือให้ผมเรียกเขาว่า "พี่"...

พี่อาจจะขาดความรักเพราะไม่เหลือใครก็ได้ เลยอยากมีน้องอย่างผม

"กาย ซักผ้าเป็นยัง? ล้างจาน? ทอดไข่? ออกไปซื้อขนมเองคนเดียว? ทำกับข้าว?" แม่ถามผมที่กำลังนั่งรอพี่ชายตักข้าวให้...

"......" ผมนั่งนิ่งเป็นท่อนไม้เลยตอนนี้

"กาย ลูกโตแล้วนะ"

"ผมไม่ผิดซะหน่อย พี่ต่างหากอย่ามาโทษผมสิ" ผมชี้พี่ทันที

"ครับแม่ ผมผิดเองแหละ เดี๋ยวผมค่อยสอนน้องเองนะครับ" พี่ยอมรับผิดแบบไม่เถียงผมเลยสักนิด

"งั้น ให้กายมันเป็นสักอย่างสิ ไม่งั้นอยู่อย่างนี้ไม่รอดแน่"

"ครับ...มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะสอนน้องอยู่ แต่มันต้องใช้เวลาซะหน่อยนะครับ" พี่ยิ้มให้ผม

"อะไรอ่ะ?" ผมถาม

"ไม่บอก"

หลังจากกินข้าวเสร็จ พี่ก็ถามเหตุการณ์ในวันนี้ของผม ผมก็เล่าทั้งหมดให้พี่ฟังทุกอย่าง

"แม็ก...เพื่อนสมัยอยู่ รร.XXX สินะ" พี่ถาม

"อืม คนนั้นแหละ"

"ไอ้คิว....."

"อะไรนะพี่? พี่คิวทำไมเหรอ?" ผมได้ยินพี่พูดเบาๆ ออกมาแต่ผมได้ยินนะ รุ่นพี่ที่มาหาเรื่องผม...ผมจำได้ว่าชื่อคิว....ผมจึงเล่าให้ฟัง

"ทำไมต้องเรียกมันว่าพี่…" พี่จับไหล่ผมเขย่าเบาๆ

"ก็เขาเป็นรุ่นพี่ผม อยู่คณะเดียวกัน"

"...เหรอ"

"อืม...ทำไมอ่ะ"

"ห้ามเรียกใครว่าพี่ ตอนที่อยู่บ้านหลังนี้นอกจากพี่...เข้าใจไหม..." พี่เขย่าตัวผมเบาๆ อีกครั้ง

"ด..ได้..." ผมรีบรับปากทันที วันนี้พี่ก็แปลกๆ ไปนะ?

หลังจากคุยกับพี่ได้ระยะหนึ่ง ผมก็ขึ้นห้องและอาบน้ำทันที

"อ้าว...หายอีกแล้วอ่อ?" ผมกำลังหาบ็อกเซอร์ตัวเก่งของผมที่ตากอยู่ตรงระเบียง แต่มันกลับหายไป ตัวที่ 4 ของเดือนนี้แล้วน่ะ....ขโมยก็ไม่น่าจะมีนะ เพราะนี่มันชั้นสอง แถมรอบๆ ก็ไม่มีต้นไม้หรืออะไรที่จะปีนเข้ามาได้เลย

เห้อ...ค่อยให้พี่ไปซื้อให้ละกัน

ดึ๋ง!!

เสียงแอปฟ้าดังขึ้น เพราะมีข้อความเข้า

คิวปิด หน้าตาย

[รับแอดด้วย]

ใครวะ อยู่ๆ ก็ให้กูมารับแอดเนี่ย? พอกดเข้าไปดูโปรไฟล์ อือหือ...ไอ้พี่คิวเฮงซวย! อะไรคือการมาขอเป็นเพื่อนวะเนี่ย!? ผมจะรับดีไหมเนี่ย!!

[คุณได้ยอมรับคำขอเป็นเพื่อนจาก "คิวปิด หน้าตาย" แล้ว]

กดรับไปเพราะกลัวตายมากกว่าอยากเป็นมิตรซะอีก ยังไงก็เป็นรุ่นพี่ในคณะด้วย อย่าไปมีเรื่องกับรุ่นพี่จะดีที่สุด

ดึ๋ง!!

ข้อความเข้า อะไรอีกล่ะ?

Max

 [รับแอดมันทำไม]

ไอ้แม็กถามผม แถมยังมีการแคปหน้าจอแปะมาให้ด้วย

Kit Pithawat

[กูแค่รับตามประสารุ่นพี่รุ่นน้องเฉยๆ ถ้าไม่รับอาจจะโดนหมายหัวก็ได้]

Max

[แล้วไป]

ง่ายๆ งี้...

เฮ้อ...พอแล้ว วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ผมปิดโทรศัพท์ทันที ยังไงซะบัญชีผมมันก็ร้างอยู่แล้ว คุยอยู่แค่ไอ้แม็กกับพี่แค่นั้นแหละ เพื่อนมีไว้ประดับบารมี ส่วนโพสต์เหรอ สารภาพเลยว่าผมไม่เคยโพสต์อะไรเลย มีแค่รูปที่ไปเที่ยวนานๆ ทีแค่นั้น ผมเลยขึ้นไปบนเตียงเพื่อจะนอน แต่...

แชะ!

อยู่ๆ ก็มีแสงมาจากระเบียงห้อง แสงมาจากต้นไม้ที่อยู่ห่างจากระเบียงประมาณ 5-6 เมตรนู่น...ช่างเหอะ ผมรีบปิดผ้าม่านทันที ยังไงซะ ผมก็เป็นผู้ชายนะ ใครจะมาถ้ำมองคนอย่างผม คงเป็นไฟรถที่ผ่านไปผ่านมา...

คิว

ผมกดขอเป็นเพื่อนน้องไปเมื่อกี้ไม่นานนัก น้องก็รับผมเป็นเพื่อนทันที บัญชีเป็นชื่อจริง ดูซื่อๆ ดี น้องเขาคงไม่รู้หรอกว่าต้องมาเจอคนโรคจิตอย่างผมเข้าให้แล้วนะ ผมสนใจแค่น้องเขาเท่านั้นแหละ ส่วนเรื่องที่ไปหาเรื่องเพื่อนน้องเขาก็เพื่อเป็นทางเชื่อมให้น้องมาติดกับ แต่กลายเป็นว่ามีคู่แข่งเพิ่มซะงั้น ส่วนตอนนี้น่ะเหรอ...ผมกำลังดูรูปน้องจากภาพในแอป และดมกลิ่นน้องจากหมวกที่น้องใส่ผิดไป...ในการช่วยตัวเอง...อยู่

แม็ก

ผมเปลี่ยนไปจริงๆ อย่างที่กายบอก ขี้หงุดหงิดขึ้น อารมณ์เสียง่าย แต่มีอีกอย่างที่มันยังไม่รู้คือ ตอนนี้ผมรู้สึกกับมันมากกว่าเพื่อน...แต่ไม่ใช่แฟน แต่ผมกลับรู้สึกอยากให้มันเป็น "ทาส" ผมมากกว่า อยากให้มันทำตามที่ผมสั่งทุกอย่าง เชื่อฟังเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ ที่มองว่าผมเป็นเจ้าของคนเดียว ถึงมันจะเป็นผู้ชาย แต่คงเป็นแมวตัวผู้ที่น่ารักที่สุดแล้วสำหรับผม แต่ตอนนี้ที่ผมทำอยู่ มันไร้เหตุผลมาก ไอ้กายมันคงงงกับอารมณ์ของผมในช่วงนี้มากๆ โดยเฉพาะวันนี้ที่มีอีหน้าไหนไม่รู้มาเกาะแกะไอ้กาย โคตรหงุดหงิดเลย....

กันต์

หลังจากน้องสุดน่ารักผมนอนไปแล้วเรียบร้อย ผมก็เตรียมรีดชุดนักศึกษาให้ และจัดการกระเป๋าเป้น้องเล็กๆ น้อยๆ ก่อนจะเข้าไปหาน้องในห้องนอน และเข้าไปนั่งบนเตียง แค่นั่งมองกาย...แค่นั้น ผมก็พอที่จะมีชีวิตอยู่ได้แล้ว ผมมีแผนตั้งแต่ผมเริ่มที่อยากจะเก็บกายไว้ แผนที่ว่า ผมจะไม่ให้กายทำอะไรเลยสักอย่างเท่าที่เป็นไปได้ ให้กายพึ่งผมให้มากที่สุด จนกายขาดผมไม่ได้ พอถึงจุดนั้นกายก็จะเป็นของผมคนเดียว

ติดแค่อย่างเดียว...คือการที่กายมองว่าผมเป็นพี่ชายไปแล้ว....ทั้งๆ ที่เราไม่ใช่..

ต้องรีบทำอะไรสักอย่าง...