บทที่ 3 พี่รหัสและสโตกเกอร์

คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด

บทที่ 3 พี่รหัสและสโตกเกอร์

หลังจากเมื่อวานที่วินมันตอบ OK กลับมา ผมแทบอยากจะทรุดตัวลงไปกับพื้นดิน ให้ตายเถอะ อยากตาย!! แถมมันยังให้ขับรถหรูกลับบ้านด้วย ผมเนี่ยเคลียร์กับพี่และแม่กว่าจะเข้าใจกัน แม่นึกว่าผมไปขโมยเขามา ส่วนพี่ก็เงียบ ไม่ยอมแสดงความคิดเห็นอะไรเลย แล้วก็ตกลงกันว่าผมต้องเอาไปคืนเขา และอธิบายให้วินฟังว่าแบบนี้มันไม่ถูกต้อง เยอะไปอะไรอย่างนี้อีก เฮ้อ...

"กาย วันนี้กลับกับพี่นะ" พี่กันต์กล่าว

"รับทราบ!!" ผมทำท่าเคารพ

"หมั่นไส้!" พี่ขยี้หัวผมเบา ๆ พอให้ผมยุ่งหน่อย ๆ

"ไปล่ะพี่" ผมโบกมือบายบายพี่ ก่อนจะเปิดประตูออกไปหาไอ้แม็กที่รออยู่

"ไอ้แม็ก วันนี้กูกลับกับพี่กูนะ" ผมบอกมันระหว่างที่กำลังขับรถอยู่

"พี่มึงเรียนมหา’ลัยเดียวกันเหรอ? ทำไมกูเพิ่งรู้?" มันถาม

"พี่กูไม่ค่อยมายุ่งเรื่องส่วนตัวในมหา’ลัยของกูสักเท่าไหร่ แบบ...อยากให้น้องใช้ชีวิตในมหา’ลัยให้เต็มที่อะไรแบบนี้ โคตรเท่เลย" ผมชมพี่ไม่หยุดจนมันเบื่อ

ณ มหา’ลัย

พอลงมาจากรถไอ้แม็ก ผมก็เดินตรงไปห้องเรียนทันที แต่ระหว่างนั้นก็เจอวินพอดี

"กาย ไม่ขับรถมาเหรอ?" วินถามผมก่อน

"เรา...ยังขับไม่ถนัดน่ะ ไม่กล้าเสี่ยงขับมา..." แถจนหน้ากูถลอกไปหมดแล้วเนี่ย

"อ๋อ...ให้เราจ้างคนขับรถให้ไหม เราก็กลัวนะถ้ากายขับเอง" วินว่าพร้อมทำท่าจะยกโทรศัพท์ขึ้นมา

"ไม่ต้อง ๆ ๆ ไม่ต้องหรอก..." ผมรีบปฏิเสธแทบไม่ทัน ยังจะเอาอีกเหรอ!!

"OK"

"กาย วันนี้กินข้าวข้างนอกกัน ร้านไหนดี" อยู่ ๆ ไอ้แม็กก็เดินเข้ามาพอดี

"อืม...ร้านไหนก็ได้ กูไม่ค่อยกินร้านข้างนอกสักเท่าไหร่ กูเลยไม่รู้ว่าร้านไหนอร่อย" ผมพูดก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องเพื่อเรียนคลาสแรก

"...." พอเข้าห้อง ก็รู้สึกถึงความเงียบสนิท

"....อ๋อ..." ผมรีบเดินไปนั่งที่ประจำ คงเพราะเรื่องเมื่อวานล่ะมั้ง ช่างเหอะ ผมไม่สนใจอยู่แล้ว

"น้องปี 1 ห้องนี้ไหมครับ?" อยู่ ๆ รุ่นพี่ก็เดินเข้ามาในห้อง

"ครับ!" ไอ้แม็กบอก

"อ๋อ คือ เดี๋ยวเรียนคลาสเช้าเสร็จ น้อง ๆ ว่างช่วงบ่ายกันใช่ไหม?" พี่เขาถาม

ทุกคนในห้องหันมองหน้ากัน "ครับ"

"งั้นน้อง ๆ ทุกคนพอทานข้าวเสร็จให้ไปรวมกันที่หอประชุมนะครับ เรามีกิจกรรมพี่รหัสน้องรหัสกัน มาทุกคนนะครับ ย้ำว่ามาทุกคน" พี่เขาพูดเสร็จก็เดินออกไป

"กูไม่เล่นได้ไหม?" ไอ้แม็กบ่น

"เอาน่า...น่าจะได้สนิทกับรุ่นพี่ในคณะเดียวกันมากขึ้นไง" ผมพูดเชิงให้กำลังใจไอ้แม็ก

"เออ ๆ กูจับแล้วกูไม่หาละกัน ขี้เกียจ" มันบ่น

หลังจากนั้นเราก็นั่งเรียนกันจนหมดคลาส ผมเป็นเด็กค่อนข้างตั้งใจเรียน เลยไม่ค่อยเกเรเหมือนไอ้แม็ก แต่ไอ้แม็กมันอยู่กับผม เลยจำใจต้องทนเรียนไปด้วย ส่วนวินผมไม่รู้หรอกว่าเป็นเด็กเรียนเหมือนผมไหม แต่มันก็นั่งเรียนกับผมทุกคลาส เรียกว่าคนอื่นหนีกันทั้งห้อง ก็มีเราสามคนเนี่ยแหละที่ยังนั่งเรียนอยู่ได้

พักเที่ยง

เรามานั่งกินร้านอาหารตามสั่งร้านหนึ่งที่ไม่ไกลจากมหา’ลัยมากนัก

"กายเอาไร" แม็กถาม

"อืม...เอาสุกี้แห้ง" ผมบอกมันเสร็จก็หาที่นั่งแถวนั้นทันที ส่วนไอ้วินก็มีหน้าที่ซื้อน้ำเหมือนทุกที ผมเลือกโต๊ะนั่งได้แล้วก็นั่งรอสองคนนั้น

"มึงใบ้คำว่าไรวะ" เสียงคุยของโต๊ะข้าง ๆ ดังขึ้น ผมเลยแอบหันไปดูโดยไม่ได้ตั้งใจ

พี่เขานั่งกันอยู่ 3-4 คน เหมือนกำลังเขียนกระดาษที่น่าจะเป็นคำใบ้พี่รหัสพอดี เสร็จผมล่ะ เผื่อผมสุ่มได้พี่พวกนี้ก็ได้นะ ไม่แน่หรอก

"กู กลอนรักสีเทา" พี่คนแรกพูดก่อน

จดสิครับ รอไร

"ทำไมวะ" พี่อีกคนถาม

"เอ้า พอพิมพ์ค้นหาในแอปมันจะขึ้นเพจ แล้วกูอะเป็นคนสร้างเพจนั้นไง ในแอ็กเคานต์กู กูก็ยังแชร์เพจนี้ลงเลย น้องเขาก็น่าจะหาเจอ แต่น้องเขาคงหายากหน่อย ฮา ๆ ๆ"

ยากสัส พี่เขาคิดถึงขั้นนั้นเลยเหรอ น้องหากันตายพอดี

"มึงอะ"

"กู ไอดีแอ็กเคานต์"

"ง่ายอะดิ"

"กูก็ปิดโปรไฟล์ไว้สิ พอน้องแอดมา กูก็ใบ้วันละคำ" พี่คนนี้ยังดีที่มีใบ้ต่อ

"ของมึงอะ" พี่คนเดิมถามคนที่นั่งร่วมโต๊ะ

"กามเทพ หน้าตาย" ผมรีบหันไปดูหน้าพี่เขาทันที ไอ้พี่เฮงซวย!! พี่คิว!! วันนี้ทำไมต้องมาเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุดในสามโลกด้วยวะ!! ขอกินข้าวอย่างสบาย ๆ บ้างไม่ได้รึไง

"กูว่าน้องเขาก็น่าจะหาเจอนะ ง่ายเกิน" แหงล่ะ ชื่อแอ็ก คิวปิด หน้าตาย แค่ถามเพื่อน ๆ พี่เขาก็น่าจะรู้กันหมดแล้ว

"มึงอะ" พี่คนเดิมถามพี่คนสุดท้ายในกลุ่ม

"เสือก" พี่อีกคนตอบแบบอมยิ้มนิด ๆ

"กวนตีน ฮา ๆ ๆ" พี่ ๆ เขาก็นั่งหัวเราะเสียงดัง จนพี่คิวหันมาสบตากับผมพอดี

"อ๋อ สวัสดีครับพี่คิว..." ผมทักพี่เขากลับ ให้ดูเหมือนผมเพิ่งมานั่งเมื่อกี้

"อืม..." พี่เขาตอบผมห้วน ๆ

"ไอ้กาย รอนานไหม" ไอ้แม็กเดินมาพอดี

"นานมาก กูหิวแล้วด้วย" ผมรับจานข้าวมาก็ตักเข้าปากทันที

"รุ่นน้องมึงอ๋อไอ้คิว" พี่ในกลุ่มถามพี่คิว

"อ๋อ...รุ่นน้อง"

"สนิทมากไหม"

"มาก"

"อะ... อ๋อ อืม..." ผมสำลักข้าวออกมาทันที สนิท? ตอนไหนวะ?

"กาย เอาน้ำ กินดี ๆ สิ" วินเดินมาพร้อมกับน้ำพอดี ผมแทบจะกินแก้วลงไปพร้อมกับน้ำเลย

หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมเตรียมตัวจ่ายตังค์

"ป้าครับ เท่าไหร่ครับ" ผมเรียกป้าเขา

"รวมทั้งหมดเลยไหมจ๊ะ" ป้าถาม

"รวมหมดเลยครับ"

"ทั้งหมด 180 บาทจ้ะ"

ผมกำลังจะล้วงเอากระเป๋าตังค์ ที่ผมจ่ายเนี่ยไม่ใช่วินมันไม่ยอมจ่ายหรอกนะ แต่มันไปเข้าห้องน้ำพอดี เลยถือโอกาสซิ่งจ่ายตัดหน้ามันซะเลย

"เอ้าป้า ผมเลี้ยงน้องครับป้า" อยู่ ๆ ก็มีพี่อีกคนโผล่มาจ่ายตังค์ตัดหน้าผม

"อ๋อ..." ผมยืนสตั้น

"ไอ้คิวมันไม่ค่อยมีรุ่นน้องสักเท่าไหร่เลย ถือโอกาสเลี้ยงรุ่นน้องมันซะหน่อย" พี่เขาโคตรหล่อเลย สูงกว่าพี่คิวนิดหน่อย ผิวขาวกว่า นิสัยดีกว่า ดีกว่าทุกอย่างเลย เป็นเพื่อนกันได้ไงวะ

พี่เขาพูดเสร็จก็ขยี้หัวผมเบา ๆ สัมผัสเหมือนพี่กันต์เลยแต่เบาบางกว่ามาก ผมได้แต่ยืนอยู่นิ่ง ๆ

"...กาย" ไอ้แม็กกับวินเดินออกมาพอดี "ทำไรวะ" ไอ้แม็กขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด

"โทษที พี่กลับล่ะ" พี่เขาคงรู้สึกว่าไอ้แม็กกำลังจ้องอยู่ เลยปล่อยมือจากหัวผมแล้วพาเพื่อน ๆ ออกจากร้านทันที

"มันทำไรมึงวะ อยู่ ๆ มาจับหัวมึง" ไอ้แม็กตั้งคำถามมาที่ผมแทน

"พี่เขาเลี้ยงข้าว เพราะกูเป็นรุ่นน้องพี่คิว" ผมบอกมันไป วินกับไอ้แม็กต่างขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

"อย่าให้ใครเล่นหัวอีก กูไม่ชอบ" ไอ้แม็กบอก

"อ๋อ..." ผมพยักหน้าตอบ ก่อนที่มันจะขยี้หัวผมซะยกใหญ่

"อะไรมึงเนี่ย!!" ผมพยายามปัดมือมันออก

"ล้างเสนียดออกจากหัวมึงไง" มันขยี้และกดหัวผมอย่างแรงจนผมเกือบจะลงไปนั่งอยู่กับพื้น

"พอเถอะ ฮา ๆ ๆ" วินหัวเราะชอบใจ

"วินช่วยเราด้วย" เหมือนทุกคนจะสนุกกับการที่ผมโดนกระทำกันใหญ่ คือ...ช่วยกูเถอะ!! หัวกู!!

ณ หอประชุม

"น้องต่อแถวเลยครับ แยกชายหญิงด้วยนะ" พอได้ยินเสียงพี่เขาเรียก ผมก็เดินไปหาแถวทันที

"เราจะจับทีละแถวนะ น้องมาก่อนเลย" และแล้วก็เดินไปทีละแถวเหมือนเดิม กว่าจะถึงกู...

"กาย เขาเล่นยังไงเหรอ?" วินสะกิดถามผม

"อืม...ก็" ผมกำลังจะตอบ ก็หันไปสบตากับพี่คิวพอดี ไอ้เหี้ย!! มันกะจะจับกูแยกอีกแน่ ๆ เงียบไว้กาย...

"ไว้ค่อยบอกนะ" ผมรีบหันมานั่งนิ่ง ๆ อย่างสงบทันที

"อืม...ก็ได้"

รอไม่นานก็ถึงตาผมสักที

"น้องหยิบใบหนึ่งนะ" รู้แล้วเฟ้ย!!

"น้องได้อะไรพูดดัง ๆ เลย พี่รหัสจะได้รู้"

ผมเปิดมาก็พูดดัง ๆ ออกไปตามที่พี่เขาบอก

"เสือกครับ!!"

"ฮา ๆ ๆ" หัวเราะกันทั้งหอประชุม ชีวิตกู...

พอกลับมานั่ง แน่นอนว่าผมรู้ว่าใครคือพี่รหัส แบบที่ผมไม่ต้องหาด้วยซ้ำ รุ่นพี่ที่เลี้ยงข้าวผมเมื่อตอนเที่ยงไงล่ะ หึ ๆ ไม่ต้องเสียเวลาหาอยู่~

"น้อง ๆ มีเวลาหา 1 อาทิตย์ ใครหาไม่เจอพี่จะมีบทลงโทษให้ เตรียมตัวไว้ได้เลย"

หลังจากนั้นผมก็แยกกับไอ้แม็กและวินทันที ก็บอกมันไว้แล้วนี่นาว่าจะกลับกับพี่วันนี้ ระหว่างเดินกลับผมก็เจอพี่รหัสพอดี พี่เขาไม่ได้อยู่ตอนน้องปี 1 จับพี่รหัส แต่กลับมานั่งแอบดูดบุหรี่ตรงศาลาเนี่ยนะ...

ผมเดินผ่านพอดี โบกมือบายบายให้พี่เขารู้หน่อยดีกว่า

"พี่!!" ผมตะโกนเรียก ไม่ดังมาก พอให้พี่เขาได้ยิน พร้อมโบกมือบายบายเบา ๆ ก่อนจะรีบวิ่งไปที่โรงจอดรถต่อ

"อะ... อ่า ดี..." พี่เขาโบกมือให้แบบงง ๆ

พี่เขาคงไม่รู้สินะว่าผมเป็นน้องรหัส ฮา ๆ ๆ จะปั่นหัวให้กระจุยเลย!!

"กาย ทางนี้!" ผมเดินมาถึงโรงจอดรถ ก็เห็นพี่กันต์กำลังโบกมือเรียกผมอยู่พอดี

"รอนานยัง" ผมตั้งคำถามแรกกับพี่ทันที

"ไม่นานเท่าไหร่ พี่รอได้อยู่แล้ว" พี่หยิกแก้มผมเบา ๆ

"อ้าว...กาย ใครอีกล่ะ" อยู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้น ระหว่างนั้นพี่กันต์กำลังถอยรถพอดี เลยไม่ทันเห็นมิ้น

"อ้าว...มิ้น..." มิ้นคือผู้หญิงที่แม็กมันจะต่อยไปเมื่อวานในข้อหาแตะต้องของของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตยังไงล่ะ โผล่มาจากไหนอีกล่ะเนี่ย

"หลายคนเนอะ" มิ้นยิ้มประชดเบา ๆ

"กาย เพื่อนเหรอ?" พี่กันต์ถอยรถเสร็จก็หันมาถามผมที่กำลังคุยอยู่กับมิ้นพอดี

"ครับ...เพื่อนคณะเดียวกัน" ผมตอบเบา ๆ ไม่อยากนับมันเป็นเพื่อนเลย!!

"พ...พี่กันต์" มิ้นทำหน้าตกใจเมื่อเห็นพี่ผม

"??" ผมทำหน้างงกว่า

"กายรู้จักพี่กันต์ได้ยังไง?" มิ้นถาม

"ก็พี่กันต์เป็นพี่ชายเราอะ"

"เหรอ...งั้นไปล่ะ" มิ้นรีบขับรถออกไปทันที

"พี่กันต์...รู้จักมิ้นด้วยเหรอ?" ผมทำหน้างง

"พี่เคยต่อยแฟนเขามั้ง..." พี่กันต์ตอบเบา ๆ

"ห๊ะ!! จริงดิ เรื่องอะไร ทำไมต้องต่อยกัน!!" ผมรีบถามด้วยความเป็นห่วง

"ล้อเล่น~" โกหกชัด ๆ ผมทำหน้าย่นให้พี่เห็นว่าผมโมโหมาก

"ขึ้นรถสิกาย ถ้าขึ้นแล้วเดี๋ยวเลี้ยงขนม" ผมรีบซ้อนหลังพี่ทันที ขนมเหรอ แน่นอนว่าขนมของพี่เนี่ยไม่ธรรมดาแน่นอน พี่ผมซะอย่าง

"จับพี่รหัสได้ใครล่ะ รู้ยัง? หืม?" ระหว่างขับไปเรื่อย ๆ พี่ก็ถามผม

"ได้แล้ว ระดับกายหาแป๊บเดียวก็เจอ"

"ฮา ๆ ๆ ใครล่ะ เผื่อพี่รู้จัก"

"กายยังไม่รู้ชื่อพี่เขาเลย รู้แล้วเดี๋ยวบอก"

"ก็ได้~"

พี่คนอื่นจะนิสัยดีแบบนี้ไหมนะ? ผมว่าถ้าผมเกิดมาเป็นน้องพี่กันต์จริง ๆ เนี่ย เหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลย ผมคิดอย่างนั้นก็กอดพี่เบา ๆ เฮ้อ...ถ้าพี่มีแฟน มีหวังผมร้องไห้แน่ ๆ เอ๊ะ? แฟนพี่เหรอ ไม่เคยได้ยินเลยว่าพี่เคยมีแฟน ถามเลยดีกว่า

"พี่ มีแฟนยังอ่ะ พี่หล่อจะตาย น่าจะมีคนมาจีบบ้างสิ" ผมถาม

"ทำไมถามอย่างนั้นล่ะ"

"ก็...เผื่อพี่มีแฟนไง...ผมจะได้เตรียมใจไว้ก่อน"

"หวงพี่เหรอ?"

"หวงดิ มีพี่ดีขนาดนี้ไม่หวงได้ไง"

"พี่หวงกายมากกว่าที่กายหวงอีกนะ"

"รู้อยู่แล้ว..." ผมกอดพี่แน่นกว่าเดิม

แล้วเราก็ติดไฟแดงอยู่สักพักหนึ่ง ผมหันไปดูรถหรูคันหนึ่งที่ติดไฟแดงข้าง ๆ กับรถผม กระจกเงาวับ เห็นหน้าผมสะท้อนชัดเจน ดูแล้วราคาน่าจะแพงสุด ๆ แต่ด้วยความที่มันสะท้อนเห็นหน้าผมเนี่ยแหละ อดใจไม่ไหว ส่องดูหน้าไม่ได้

"อ่า...สิวขึ้นอีกแล้วเหรอเนี่ย..." ผมบ่นระหว่างดูหน้าตัวเองที่สะท้อนมาจากกระจกรถ

"มีใครอยู่ในรถป่าววะ" ผมเพิ่งรู้ตัว เลยพยายามสังเกต เพราะผมส่องกระจกบานที่นั่งหลังคนขับ เลยเพิ่งจะเอะใจ

"กาย ทำไร" พี่ถามผม

"ส่องกระจกไง" ผมตอบก่อนจะมองดูหน้าตัวเองในกระจกยาว ๆ

"เดี๋ยวคนในรถก็ตกใจหมด"

"อ้าว หาเรื่อง" ผมผลักไหล่พี่แรง ๆ จนรถเกือบล้ม

"เบา ๆ หน่อย ไหล่หักพอดี แรงเยอะสงสัยเลี้ยงดีไปหน่อย ฮา ๆ ๆ"

"ใครเลี้ยงล่ะ" ผมเมิน

ณ บ้าน

หลังจากทำนู่นทำนี่เสร็จ ผมก็ขึ้นห้องตัวเองทันที พี่ก็ออกไปรับแม่ข้างนอก ผมเลยต้องอยู่บ้านคนเดียวสักพัก

ผมอาบน้ำเสร็จ ก็ออกมาหาบ็อกเซอร์ตัวเองที่ตากไว้ตามปกติ

ก่อนจะเดินออกไปเอา ผมก็สังเกตเห็นบ็อกเซอร์ที่ไม่รู้ทำไมมันมาตั้งอยู่ตรงโต๊ะทำงานผมตั้งแต่เมื่อไหร่

"เจอแล้ว" สงสัยพี่คงเอาไปซักแล้วลืมแยกของพี่กับผมล่ะมั้ง เลยเอามาคืนทีหลัง

หนึบ

ผมจับมันขึ้นมาก็มีน้ำอะไรเหนียว ๆ ติดบริเวณเป้ากางเกง... พอผมสังเกตดี ๆ...

"เหี้ยไรเนี่ย!!!" น้ำ...ใคร

ผมโยนมันทิ้งก่อนจะล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้น ผมสั่นไปหมดทั้งตัว... ใครแกล้งผมกัน ไม่ตลกเลยนะ!!

บ็อกเซอร์ผมมันไปโดนกองกระดาษที่อยู่บนโต๊ะ จนมันหล่นลงมาตรงหน้าผมพอดี

รูปผม... ใครถ่ายกัน รูปตอนไปมหา’ลัย นอน กินข้าวที่มหา’ลัย ตอนจับพี่รหัสก็มี... ใครถ่าย

"นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ!.." ผมตะโกนหวังว่าให้เป็นการแกล้ง...

แต่ก็ไม่มีเสียงใครเลย...

"กูโทรหาตำรวจจริงนะ..." ผมพยายามขู่คนที่อาจจะมาแกล้ง... แต่...

ผมกลัวไปหมดแล้ว... น้ำตาผมเริ่มคลอเบ้าขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนนี้ต้องโทรหาพี่... ผมรีบโทรหาพี่ทันทีที่ตั้งสติได้

"รับสิ... รับสิ..." ผมเดินวนอยู่ภายในห้อง

[ไม่มีการตอบรับจาก...]

ผมตัดสายแล้วโทรใหม่ประมาณสิบกว่ารอบ จนเริ่มเปลี่ยนไปโทรหาไอ้แม็กแทน

"ไอ้แม็ก... รับเหอะ" ให้ตายสิ เจอแบบนี้ผมอยู่คนเดียวแล้วคิดอะไรไม่ออกเลย ไม่รู้ว่าใครแกล้ง หรือที่ผมเห็นมันไม่ใช่ที่ผมคิด ผมอยู่คนเดียวแล้วมีแต่คิดลบทั้งนั้น ตอนนี้ใครก็ได้....

[มีไร ไอ้กาย] ในที่สุดก็มีคนรับสักที

[มึงมาหากูหน่อยดิ... ตอนนี้เลยยิ่งดี กูขอร้องล่ะ]

[เป็นไรมึง?]

[มาก่อนเถอะ เดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง]

[เออ ๆ รอแป๊บนึง เดี๋ยวกูไปหา]

พอวางสายเสร็จ ผมก็พยายามทำให้ใจเต้นช้าลง... ให้ตายเหอะ ผมยังสั่นอยู่เลย

พอดูรูปดี ๆ มันแทบจะทุกเวลาเลยที่ผมโดนถ่าย ผมพยายามสังเกตดูรูปให้ชัด ๆ

แล้วก็เจอรูปหนึ่งที่โดนถ่ายจากหน้าระเบียงห้องผม...

แชะ!

แสงแฟลชกล้องมันสว่างมาจากประตูระเบียงที่มีช่องเว้นกระจกตรงมายังผม

พรึบ

ผมรีบปิดประตูระเบียงทันที บ้าเอ๊ย!! ตอนนี้ไม่กล้าแม้จะออกไปข้างนอกเลย ใครก็ไม่รู้... น่ากลัวเกินไปแล้ว

กริ๊งงง... กริ๊งงง...

"ไอ้กาย กูมาแล้ว"

ผมรีบลงไปหามันทันที

"เฮ้อ..." ผมหอบใส่มันตั้งแต่แรกเจอ

"ป... เป็นไรมึง" มันถามผมด้วยสีหน้าที่ตกใจ

"เข้ามาก่อน" ผมลากมันเข้าบ้านก่อนพามันขึ้นห้อง

ผมนั่งลงบนเตียงก่อนจะเล่าทุกอย่างให้มันฟัง

"ของจริงว่ะ" ไอ้แม็กมันลองไปดูของสกปรกพวกนั้น ก่อนพูดออกมา

"กูควรทำยังไงดีวะ กูไม่รู้ว่ามันเป็นใครด้วยซ้ำ"

"มึงจะแจ้ง...." ไอ้แม็กหยุดพูด

"อะไรนะ? เมื่อกี้มึงว่าไงนะ"

"กูว่ามึงเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อนดีกว่า หลักฐานแค่นี้นะ มันไม่พอหรอก มึงควรภูมิใจนะที่มีสโตกเกอร์มาคอยตามมึงเนี่ย เฮ้อ..."

"อย่าพูดว่าภูมิใจนะ กูไม่ตลกด้วย... อืม..." ตอนนี้ได้แค่คิดไปเองเท่านั้นแหละ เรายังไม่แน่ใจอะไรเลยสักอย่าง แถมมันเป็นเพื่อนที่ให้กำลังใจผมได้แย่มาก....

"ขอโทษ ๆ เอาเป็นว่ามึงทำใจดี ๆ ไว้" ไอ้แม็กค่อย ๆ เอาผ้ามาห่มผมไว้

"ให้กูอยู่เป็นเพื่อนมึงก่อนละกัน" มันว่า

"อืม..." ผมซบแขนมันเบา ๆ

"เดี๋ยวกูจัดการของพวกนั้นเอง มึงหลับไปเหอะ"

"...." ผมไม่ตอบอะไร เพราะตอนนี้ใจผมมันสงบลงบ้างแล้ว แถมเปลือกตาก็เริ่มหนักแล้วด้วย...

แม็ก

[มีไร ไอ้กาย]

[มึงมาหากูหน่อยดิ... ตอนนี้เลยยิ่งดี กูขอร้องล่ะ]

[เป็นไรมึง?]

[มาก่อนเถอะ เดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง]

[เออ ๆ รอแป๊บนึง เดี๋ยวกูไปหา]

ผมรับสายจากไอ้กายเสร็จก็ตรงไปหามันทันที

"ไอ้กาย กูมาแล้ว"

ผมเรียกมันจากหน้าบ้าน บ้านมันเหมือนไม่มีใครอยู่เลยแฮะ...

มันเปิดประตูออกมา สิ่งที่ผมเห็นคือ... มันไม่ใส่อะไรเลย นอกจากผ้าขนหนูผืนเดียว อะไรเนี่ย!?

"ป... เป็นไรมึง" ให้ตายเถอะ... มันจะทำไรเนี่ย

"เข้ามาก่อน" มันลากผมเข้าบ้านก่อนจะพามันขึ้นห้อง เฮ้ย ๆ ๆ เดี๋ยว ๆ ๆ

แล้วทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิด...

"ของจริงว่ะ" ผมไปดูบ็อกเซอร์ที่มันบอก ก่อนแน่ใจว่ามันคือของจริง

"กูควรทำยังไงดีวะ กูไม่รู้ว่ามันเป็นใครด้วยซ้ำ" มันว่า

"มึงจะแจ้ง...." ผมเผลอคิดได้ ให้ตายเถอะ เกือบไปแล้ว... ถ้าแจ้งความ เรื่องคงจบเร็ว เกือบไป ตอนนี้มันต้องพึ่งผม อย่างน้อยก็เป็นเรื่องเดียวที่มันต้องพึ่งผม

"อะไรนะ? เมื่อกี้มึงว่าไงนะ" มันถาม

"กูว่ามึงเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อนดีกว่า หลักฐานแค่นี้นะ มันไม่พอหรอก มึงควรภูมิใจนะที่มีสโตกเกอร์มาคอยตามมึงเนี่ย เฮ้อ..." ผมพยายามพูดให้มันคิดตาม

"อย่าพูดว่าภูมิใจนะ กูไม่ตลกด้วย... อืม..."

"ขอโทษ ๆ เอาเป็นว่ามึงทำใจดี ๆ ไว้" ผมเอาผ้าห่มไปห่มตัวมันไว้ มันคงลืมไปว่าตัวเองเปลือยกายอยู่

"ให้กูอยู่เป็นเพื่อนมึงก่อนละกัน" ผมว่า

"อืม..." มันซบแขนผมเบา ๆ

"เดี๋ยวกูจัดการของพวกนั้นเอง มึงหลับไปเหอะ"

"...." ก่อนที่มันจะตอบ ก็หลับไปซะก่อน... จังหวะนี้แหละ ผมก็มีโอกาสลูบหัวมันซะที อย่างน้อยตอนนี้ก็ขอบคุณสโตกเกอร์มันก่อน แต่ก็ต้องรีบจัดการมันเหมือนกัน ไม่งั้นถ้ามันก้าวก่ายของของกูไปมากกว่านี้ กูฆ่ามันแน่

วิน

หลังจากจับพี่รหัสเสร็จ กายก็หายตัวไปทันที ผมโคตรอารมณ์เสียเลยที่วันนี้ไม่ได้เลี้ยงกาย แถมกายยังไม่คุยกับผมตอนผมถามว่าพี่รหัสเล่นยังไงอีก เหมือนเริ่มไม่สนใจผมแล้ว

"คุณชายครับ วันนี้เป็นยังไงบ้างครับ" คนขับรถถาม

วันนี้ผมนั่งรถหรูสีน้ำเงินเข้มราคาหลายหลักมา โดยที่ผมนั่งอยู่ด้านหลังคนขับ

"ก็ดี..." ผมตอบก่อนที่รถจะจอดติดไฟแดง มันทำให้ผมยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น จนสายตาผมหันไปเจอคนที่กำลังซ้อนรถใครบางคน ซึ่งมาจอดตรงด้านข้างกระจกพอดี

"กาย..." กายนั่งซ้อนใครมา? ที่สำคัญ กายมองมาที่ผมพอดี

ผมสะดุ้ง นึกว่ากายจะเห็นผมจากข้างนอก แต่พอสังเกตดู กายกำลังเช็ดหน้าตัวเองอยู่ สงสัยกระจกคงสะท้อนหน้ากาย มากกว่าที่กายจะเห็นผม

"เฮ้อ..." ผมถอนหายใจ ผมจะเปิดกระจกไปทักกายดีไหม?

แต่ที่แน่ ๆ แค่มองกายผมก็เริ่มมีอารมณ์แล้ว...

พรึบ...

ผมถอดกางเกงลง มันก็แอบเขินที่กายกำลังมองมาตอนที่ผมกำลังทำอะไรแบบนี้ แต่คนที่ชอบกำลังมองมา ยิ่งทำให้ผมรู้สึกเสียวซ่านกว่าเดิมซะอีก

ขอโทษนะกาย....

"....อืม....กาย...อ่า...อืม..." กายมองมาอยู่ บ้าจริง... เสียวเกินไปแล้ว

"คุณชายชอบเด็กคนนั้นเหรอครับ"

"คนนี้แหละที่ฉันเล็งไว้... แต่ยากกว่าที่คิด อืม...อ่า" ผมยังคงขยับมือต่อไป

"ให้ผมไปสืบให้ไหมครับ"

"ไม่ต้อง...อืม...คนนี้ฉันอยากจัดการเอง"

พี

ผมชื่อพี เพื่อนไอ้คิวมัน วันนี้เจอรุ่นน้องไอ้คิว เลยเลี้ยงข้าวตามประสารุ่นพี่ เพราะไอ้คิวมันเป็นคนเงียบ ๆ แถมยังไม่ค่อยพูด การที่มันมีรุ่นน้องที่สนิท ๆ สักคนเป็นเรื่องที่แปลกใหม่สำหรับผมมากๆ

หลังจากเลี้ยงข้าวน้องเสร็จ ก็ดูเหมือนไอ้คิวไม่พอใจผมอย่างมาก ผมทำอะไรผิดล่ะเนี่ย?

พอน้องปี 1 เข้าไปจับรหัส ผมก็แยกจากไอ้คิวมาแอบสูบบุหรี่ ยังไงน้องรหัสก็หาผมไม่เจอหรอก

"พี่!!" ดูเหมือนกิจกรรมจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว แล้วรุ่นน้องไอ้คิวก็เดินมาโบกมือให้ผมซะงั้น?

"อะ... อ่า... ดี" ผมโบกมือกลับ

"ไอ้พี มึงสนิทกับน้องแล้วเหรอ" เพื่อนผมถาม

"อ๋อ... ก็ไม่ได้สนิทอะไรมากหรอก"

"มึงอย่าไปยุ่งของ ๆ ไอ้คิวมันมาก เดี๋ยวมึงโดนหนักแน่"

"น้องเขาเด็กไอ้คิวเหรอ!?"

"อ๋อ กูไม่รู้ มึงก็อยู่ห่าง ๆ ไว้หน่อยก็ดี"

"กูไม่ได้อยากยุ่งกับน้องเขาซะหน่อย"

"แต่ดูเหมือนน้องเขาอยากยุ่ง"

"เหี้ยเอ๊ย..." ผมสบถออกมาเบา ๆ ไอ้คิวต้องคิดว่ากูจะแย่งน้องเขาแน่ ไม่ไหว ๆ

กูยังไม่อยากตายตอนนี้!