บทที่ 2

วันต่อมา กว่าฉันจะตื่นก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว

ฉันนอนซมเพราะพิษไข้ทั้งคืน หัวสมองมึนงงไปหมด ลำคอก็แหบแห้งจนพูดไม่ออก

ฉันกดเปิดโทรศัพท์ พบว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหลายสิบข้อความ

[หยวนชิง สุขสันต์วันเกิด! พี่ซื้อเรือยอชต์ให้เธอแล้วนะ วันหลังพวกเราไปล่องเรือเล่นกัน!]

[ชิงชิงลูกรัก พ่อเราโวยวายจะกลับไปจัดงานวันเกิดให้ลูกที่จีนให้ได้เลย แม่ล่ะจนปัญญาจริงๆ]

[ชิงชิง สุขสันต์วันเกิดอายุครบยี่สิบห้าปีนะ! ฉันรักเธอตลอดไป!]

หน้าจอที่เลื่อนผ่าน ล้วนเต็มไปด้วยคำอวยพรวันเกิด

คุณพ่อคุณแม่ที่อยู่ต่างประเทศ รวมถึงพี่ชาย เพื่อนฝูง และเพื่อนร่วมรุ่น ต่างก็ส่งคำอวยพรมาให้

มีเพียงแฟนหนุ่มที่นอนเคียงข้างกายฉันทุกคืนเท่านั้น ที่ไม่มีข้อความส่งมาแม้แต่ฉบับเดียว

ฉันถอนหายใจ ในภวังค์อันเลือนรางฉันจำได้ว่าเมื่อกลางดึกฉันขอให้เสิ่นสืออี้ช่วยรินน้ำให้หน่อย แต่ดูเหมือนเขาจะรับโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียง พอวางสายก็รีบร้อนออกไป และไม่กลับมาอีกเลยนับตั้งแต่นั้น

ฉันลากสังขารอันเหนื่อยล้าลงจากเตียง พิษไข้สูงทำให้ฉันแทบจะทรงตัวไม่อยู่

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา เสิ่นสืออี้กลับมาแล้ว

เขาหิ้วของขวัญมาพะรุงพะรัง แค่มองจากหีบห่อก็รู้แล้วว่าแต่ละชิ้นมูลค่าไม่น้อยเลย

พอสังเกตเห็นว่าฉันมองอยู่ เสิ่นสืออี้ก็รีบเดินเข้ามาหา “ทำไมเพิ่งตื่นล่ะ เจ้าหมูน้อยจอมขี้เกียจ”

ฉันเบี่ยงหน้าหนี หลบมือที่เขายื่นมา แล้วก้มมองกองของขวัญเหล่านั้น พูดเสียงเบา “เสิ่นสืออี้ วันเกิดของฉันผ่านไปแล้ว”

เสิ่นสืออี้ชะงัก มือค้างอยู่กลางอากาศเนิ่นนาน สุดท้ายก็ได้แต่ลดมือลงเงียบๆ

เขามองปฏิทินบนผนังโดยสัญชาตญาณ จากนั้นก็รีบวางของในมือลง กุมมือฉันไว้ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ที่รัก ผมขอโทษ เมื่อวานงานยุ่งเกินไปจริงๆ วันนี้ผมชดเชยให้คุณนะ ดีไหม?”

“ไม่จำเป็นหรอก พลาดไปแล้วก็คือพลาด”

ฉันปฏิเสธคำชวนของเขาตรงๆ

เสิ่นสืออี้มองฉันที่เดินคอตกกลับเข้าห้องนอน ความรู้สึกผิดในแววตาของเขายิ่งฉายชัดขึ้นไปอีก

ฉันนั่งอยู่ในห้องนอน รู้สึกปวดหัวหนักขึ้นเรื่อยๆ ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันเดินออกจากห้องอีกครั้ง แต่กลับพบว่าเสิ่นสืออี้หายตัวไปแล้ว

แม่บ้านเห็นความสงสัยของฉัน จึงช่วยอธิบายอยู่ข้างๆ “ประธานเสิ่นออกไปซื้อของขวัญวันเกิดให้คุณหนูค่ะ คุณหนูอย่าโกรธเขาเลยนะคะ เมื่อวานประธานเสิ่นมีเรื่องด่วนจริงๆ นี่ก็เพิ่งจะเคลียร์งานเสร็จ”

ฉันชะงักไปเล็กน้อย มองถุงของขวัญกองโตบนโต๊ะ “ซื้อของขวัญ?”

แม่บ้านมองตามสายตาฉัน แล้วรีบหิ้วถุงเหล่านั้นไปเก็บในตู้ ราวกับกลัวว่าฉันจะไปแตะต้องมันเข้า

“คุณผู้หญิงคะ ของพวกนี้ประธานเสิ่นจะเอาไปมอบให้ลูกค้าคนสำคัญค่ะ เขากำชับไว้ว่าห้ามใครแตะต้องเด็ดขาด”

ลูกค้าคนสำคัญ?

พอมองเห็นเครื่องสำอางและกระเป๋าถือผู้หญิงพวกนั้น ฉันก็เข้าใจทันที

บนโลกใบนี้ สำหรับเสิ่นสืออี้แล้ว คนที่สำคัญที่สุดนอกจากพ่อแม่ ก็คงมีแค่เจียงอวิ๋นเหยาเท่านั้นแหละ

เผลอๆ อาจจะสำคัญกว่าพ่อแม่ด้วยซ้ำ เพราะตอนนั้นเสิ่นสืออี้ถึงขั้นทะเลาะกับพ่อแม่แทบตัดขาดความสัมพันธ์เพื่อจะแต่งงานกับเจียงอวิ๋นเหยา

ดังนั้นเสิ่นสืออี้ไม่ได้จำวันเกิดฉันผิด แต่เขาไม่เคยนึกถึงมันเลยต่างหาก

เขาจะแกล้งทำเนียนว่าจำผิด แล้วเอาของขวัญที่มีอยู่พวกนี้มาให้ฉันแก้ขัดก็ได้ แต่เขาไม่ทำ เพราะของที่เป็นของเจียงอวิ๋นเหยา คนอื่นไม่มีสิทธิ์แตะต้อง

เจียงอวิ๋นเหยาเพิ่งจะกลับมาถึงประเทศแท้ๆ ฉันก็แพ้อย่างราบคาบเสียแล้ว

ฉันไม่กล้าคิดเลยว่า วันเวลาต่อจากนี้ เสิ่นสืออี้จะทำให้ฉันต้องแพ้อีกกี่ครั้ง?

ตอนที่เสิ่นสืออี้ถือดอกไม้กลับมา ฉันกำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เขาจับสังเกตได้ว่าฉันอารมณ์ไม่ดี จึงนั่งลงข้างเตียงแล้วลูบหัวฉัน “ที่รัก อย่าโกรธเลยนะ ผมซื้อของมาให้คุณตั้งเยอะ ถ้าคุณยังไม่หายโกรธ งั้นคุณตบผมสักทีดีไหม”

พูดไปเขาก็จับมือฉันขึ้นมาแนบกับแก้มของตัวเอง

เห็นท่าทางอันต่ำต้อยของเขาแบบนี้ ในใจฉันยิ่งรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอีก

จริงๆ แล้วเสิ่นสืออี้ไม่ใช่คนอารมณ์ดี แฟนคนก่อนๆ ถ้ามางอแงใส่ เสิ่นสืออี้ไม่เคยคิดจะง้อ มีแต่จะสะบัดทิ้งแล้วหาใหม่ทันที

แต่กับฉันเขากลับตามใจสารพัด ถึงขนาดยอมก้มหัวขอให้ยกโทษให้เหมือนอย่างตอนนี้

ฉันกำลังคิดอยู่ว่า ที่เขาดีกับฉันขนาดนี้ สรุปแล้วเป็นเพราะรักฉัน หรือเพราะฉันเหมือนเจียงอวิ๋นเหยาที่สุดกันแน่?

คิดถึงตรงนี้ ฉันก็หันไปมองหน้าเขา แล้วเงื้อฝ่ามือตบหน้าเขาไปฉาดใหญ่

เสิ่นสืออี้ตะลึงงัน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าฉันจะตบจริงๆ

แต่เขาไม่ได้ถือสา คิดแค่ว่าฉันคงโกรธมากจริงๆ เขาทั้งที่หน้ายังมีรอยฝ่ามือแดงเถือกแต่ก็รีบหันไปหยิบกล่องของขวัญออกมา ข้างในเป็นสร้อยคอเส้นหนึ่ง

สร้อยคอเส้นนี้เป็นผลงานชิ้นใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อครึ่งเดือนก่อนของดีไซเนอร์ระดับปรมาจารย์ที่ฉันชอบมาก ฉันพยายามแย่งจองแต่ก็ไม่ได้

นึกไม่ถึงว่าเสิ่นสืออี้ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็หามันมาได้ คงจะหมดเงินไปไม่น้อย

จู่ๆ ฉันก็ไม่เข้าใจว่าเสิ่นสืออี้กำลังคิดอะไรอยู่

เขายังคงดีกับฉันมาก ดีจนทุกคนต่างพากันอิจฉาฉัน

ตำหนิเพียงอย่างเดียวคือ ฉันมักจะถูกจัดลำดับให้อยู่หลังเจียงอวิ๋นเหยาเสมอ

เสิ่นสืออี้เห็นฉันทำหน้าตกตะลึง ก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะปัดผมฉันออกแล้วบรรจงสวมสร้อยคอให้ด้วยตัวเอง

วินาทีที่มือของเขาสัมผัสโดนต้นคอของฉัน สีหน้าเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที “ทำไมตัวร้อนจี๋ขนาดนี้?”

ในที่สุดเสิ่นสืออี้ก็รู้แล้วว่าฉันเป็นไข้ เขารีบช้อนตัวอุ้มฉันวิ่งลงไปขึ้นรถเพื่อไปโรงพยาบาลทันที

ก่อนไปเขายังตะโกนดุด่าคนรับใช้เสียงดังลั่น “คุณผู้หญิงเป็นไข้ไม่มีใครรู้เรื่องเลยหรือไง? ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกเธอไม่ต้องมาทำงานแล้ว!”

พูดจบ เขาก็รีบพาฉันส่งโรงพยาบาล ฝ่าไฟแดงไปตลอดทางกว่าสิบจุด

เมื่อถึงโรงพยาบาล หมอถามถึงความสัมพันธ์ของเรา

“เขาเป็นพี่ชายฉันค่ะ”

“ผมเป็นแฟนเธอครับ”

ฉันกับเสิ่นสืออี้พูดขึ้นมาพร้อมกัน

หมอมองพวกเราด้วยสายตาเคลือบแคลง เสิ่นสืออี้จึงย้ำอีกครั้ง “ผมเป็นแฟนเธอครับ”

ฉันมองเขาด้วยความสงสัย เมื่อก่อนเสิ่นสืออี้ไม่มีทางยอมรับความสัมพันธ์ในที่สาธารณะเด็ดขาด ต่อให้รอบข้างจะไม่มีคนรู้จัก เขาก็จะบอกว่าฉันเป็นน้องสาว นานวันเข้าฉันก็เคยชิน เวลาอยู่ข้างนอกก็จะแนะนำตัวเองว่าเป็นน้องสาวเขา

แต่นึกไม่ถึงว่าวันนี้ เพราะความรู้สึกผิด เขาถึงกับยอมเป็นฝ่ายเปิดเผยความสัมพันธ์ออกมาเอง

ฉันยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง มองดูน้ำเกลือในขวดที่หยดลงมาทีละหยด

พยาบาลที่ยืนอยู่ข้างๆ อดพูดขึ้นมาไม่ได้ “ยังโชคดีนะคะที่ส่งมาทัน ไม่อย่างนั้นเด็กในท้อง…”

ฉันไอโขลกออกมาอย่างรุนแรง เสิ่นสืออี้รีบหันไปรินน้ำให้ อาศัยจังหวะนี้ ฉันหันไปส่ายหน้าให้พยาบาลเงียบๆ เป็นเชิงบอกว่าอย่าพูดต่อ

ฉันตัดสินใจจะจบกับเสิ่นสืออี้แล้ว เพราะฉะนั้นเด็กคนนี้ฉันก็ไม่อยากให้เขารับรู้เหมือนกัน

โชคดีที่เสิ่นสืออี้ไม่ได้เอะใจอะไร เขาประคองฉันขึ้นมาป้อนน้ำให้ดื่ม

ทันใดนั้นเอง พี่ชายหลินเจ๋อเฟิงก็ผลักประตูเข้ามา แล้ววิ่งถลามาที่ริมเตียงผู้ป่วยของฉัน

“หยวนชิง ทำไมไม่สบายแล้วไม่บอก…”

คำพูดขาดห้วงไปแค่นั้น เขากับเสิ่นสืออี้มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เสิ่นสืออี้ได้สติก่อน รีบวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ

“นายมาทำอะไรที่นี่?”

“หยวนชิงเป็นลมที่บริษัท ฉันผ่านมาเห็นพอดีเลยพามาส่งโรงพยาบาล”

เสิ่นสืออี้โกหกหน้าตายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่พอเขาเหลือบไปเห็นเจียงอวิ๋นเหยาที่อยู่นอกห้องพักผู้ป่วย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

เจียงอวิ๋นเหยาดูเป็นธรรมชาติมาก เธอถือกระเช้าผลไม้เดินยิ้มเข้ามา

“ฉันบังเอิญนัดเจอกับเจ๋อเฟิงที่ร้านกาแฟ พอหมอนี่ได้ยินว่าน้องสาวป่วย ก็รีบร้อนจนเกือบจะลืมจ่ายเงิน ฉันเลยถือโอกาสติดรถมาเยี่ยมด้วยคน สืออี้ ดูทำหน้าเข้า เหมือนไม่ต้อนรับฉันเลยนะ”

สีหน้าเสิ่นสืออี้ขรึมลง เขาสบตากับเจียงอวิ๋นเหยา ในแววตามีอารมณ์บางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก

เขากำลังโกรธที่เจียงอวิ๋นเหยาทำห่างเหิน... เป็นอารมณ์ที่ตลอดหลายปีมานี้ฉันไม่เคยเห็นจากเขาเลยสักครั้ง

ในขณะที่บรรยากาศค่อยๆ เย็นเยียบลง ฉันก็เป็นฝ่ายลุกจากเตียง ยื่นมือออกไปหาเธอ

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลินหยวนชิง”

เจียงอวิ๋นเหยากวาดตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า สุดท้ายก็เบิกตากว้างเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก หัวเราะเบาๆ แล้วยื่นมือมาจับตอบ

“สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อเจียงอวิ๋นเหยา เป็นเพื่อนของหลินเจ๋อเฟิง”

ได้ยินคำแนะนำตัวของเธอ ร่างกายของเสิ่นสืออี้ก็สั่นสะท้าน กำปั้นทั้งสองข้างกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

ฉันเห็นปฏิกิริยาของเขา ก็ได้แต่ฝืนยิ้มขมขื่นออกมา

ทันใดนั้น เจียงอวิ๋นเหยาก็ยกมือป้องปากด้วยความประหลาดใจ

“น้องสาว บังเอิญจังเลย เธอเองก็มีลักยิ้มเหมือนกัน พอยิ้มแล้วสวยจัง ดูคล้ายๆ ฉันเลยนะเนี่ย”