บทที่ 3

พอประโยคนี้หลุดออกมา ร่างกายของเสิ่นสืออี้ก็ยิ่งเกร็งเครียดหนักกว่าเดิม ผิดกับฉันที่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง

ฉันยิ้มออกมาอีกครั้ง “งั้นเหรอคะ งั้นเราคงมีวาสนาต่อกันน่าดู”

หลินเจ๋อเฟิงฟังบทสนทนานี้แล้วก็หลุดขำพรืดออกมา

“อวิ๋นเหยา ไม่เจอกันตั้งหลายปี วิธีการตีสนิทคนของเธอก็ยังแข็งทื่อเหมือนเดิมเลยนะ”

เจียงอวิ๋นเหยากระทุ้งศอกใส่แขนเขาอย่างหมั่นไส้ ดูท่าทางพวกเขาสนิทสนมกันดีเหลือเกิน

เสิ่นสืออี้ยืนอยู่ข้างๆ ราวกับเป็นคนนอก นัยน์ตาของเขาหรี่ลงจนแคบหยี ฉันรู้ดีว่านี่คือสัญญาณบ่งบอกว่าเขากำลังโกรธจัด

“ในเมื่อนายมาแล้ว งั้นฉันฝากหยวนชิงไว้กับนายแล้วกัน ฉันจะกลับก่อน”

แต่หลินเจ๋อเฟิงกลับเรียกเขาไว้ พร้อมกับโยนกุญแจรถพวงหนึ่งไปให้ “งั้นก็ประจวบเหมาะพอดี นายผ่านทางนั้นก็ช่วยไปส่งอวิ๋นเหยาให้ทีสิ”

เสิ่นสืออี้จ้องมองกุญแจดอกนั้นอยู่นานสองนานโดยไม่ยอมยื่นมือไปรับ สุดท้ายเป็นเจียงอวิ๋นเหยาที่ผลักมือของหลินเจ๋อเฟิงกลับไป

“ไม่ต้องรบกวนเขาหรอก ฉันกลับเองได้”

พูดจบ เธอก็หันไปบอกลาหลินเจ๋อเฟิง ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะหันมาอวยพรให้ฉันหายป่วยไวๆ ด้วยความหวังดี แล้วจึงหมุนตัวเดินจากไปอย่างรีบร้อน

ตลอดทั้งกระบวนการ สายตาของเสิ่นสืออี้ไม่เคยละไปจากร่างของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว

หลินเจ๋อเฟิงมองเสิ่นสืออี้อย่างระอา แล้วถอนหายใจเสียงดัง “เฮ้อ ฉันอุตส่าห์เปิดโอกาสให้แล้ว แต่ใครบางคนกลับคว้าไว้ไม่ได้ซะงั้น ยังไม่รีบตามไปอีก หรือนายอยากจะพลาดจากเธอไปอีกรอบ?”

พอได้ยินคำนี้ เสิ่นสืออี้ก็หันขวับมามองฉันโดยสัญชาตญาณ สีหน้าเขาขรึมลงทันตา ตอกกลับเสียงแข็ง “นายกินกาแฟจนเมาหรือไง พูดจาเพ้อเจ้ออะไรตรงนี้!”

หลินเจ๋อเฟิงชะงักไป ไม่เข้าใจว่าจู่ๆ เสิ่นสืออี้จะมาอารมณ์เสียใส่ทำไม เขาผลักเสิ่นสืออี้ออกอย่างเอือมระอา แล้วเดินออกไปข้างนอก พลางควงกุญแจรถในมือเล่น

“ในเมื่อนายไม่ไปส่ง แต่ฉันทำใจดูอวิ๋นเหยากลับคนเดียวไม่ได้หรอกนะ”

ไม่นานนัก ในห้องผู้ป่วยก็เหลือเพียงฉันกับเสิ่นสืออี้ เราต่างพร้อมใจกันเงียบโดยไม่ได้นัดหมาย

ท่าทีอันสงบนิ่งของฉัน ทำให้ในใจลึกๆ ของเสิ่นสืออี้เริ่มรู้สึกไม่มั่นคง

เขากำลังจะอ้าปากอธิบาย พยาบาลก็เข็นรถเข้ามาพอดี บอกว่าจะพาฉันไปตรวจรายการอื่นเพิ่มเติม

เสิ่นสืออี้พยักหน้า ช่วยประคองฉันลุกขึ้นเบาๆ แล้วกำชับพยาบาลว่าอย่าทำให้ฉันเจ็บ

เขายังคงดูแลเอาใจใส่เหมือนเคย แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาดูใจลอยเหมือนคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ฉันเดินตามพยาบาลไปที่ห้องพักฟื้น ทันใดนั้นก็เห็นแผ่นหลังคุ้นตาที่ระเบียงทางเดินฝั่งตรงข้าม

หลินเจ๋อเฟิงพิงระเบียงอยู่ “อวิ๋นเหยา ดูจากท่าทีเมื่อกี้ของเธอ หรือว่าเธอไม่อยากคืนดีกับสืออี้แล้วจริงๆ?”

เจียงอวิ๋นเหยาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ พ่นควันสีเทาจางๆ ออกมาอย่างเชื่องช้า แล้วยกยิ้มมุมปาก

“ให้ ตาย ก็ ไม่ อยาก”

สิ้นเสียงคำสุดท้าย ฉันก็เห็นเสิ่นสืออี้ที่ยืนอยู่ปลายทางเดินอีกฝั่งยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป

เขาจ้องเขม็งไปที่เจียงอวิ๋นเหยา ราวกับว่าทางเดินยาวเหยียดนี้มีเพียงเขากับเธอแค่สองคน

หลินเจ๋อเฟิงขยี้ตาบุหรี่ดับลง แล้วตบไหล่เจียงอวิ๋นเหยาเบาๆ “งานนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแน่ เชิญพวกเธอคุยกันตามสบาย ฉันไปรอที่ลานจอดรถนะ”

แต่พอพี่ชายเดินจากไป พวกเขากลับไม่ได้คุยกัน ดูเหมือนกำลังทะเลาะกันมากกว่า ถึงจะไม่ได้ยินเนื้อหาที่คุยกันชัดเจน แต่ดูจากท่าทางอันรุนแรงของเสิ่นสืออี้ก็รู้ว่าทะเลาะกันหนักมาก

ฉันยืนมองจากฝั่งตรงข้าม ในใจรู้สึกซับซ้อนจนบอกไม่ถูก

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นเสิ่นสืออี้สติหลุด

ไม่ว่าจะเป็นในสนามธุรกิจที่ต้องแก่งแย่งชิงดีเขาก็ดูไม่ยี่หระ หรือจะเป็นในสนามแข่งรถที่เต็มไปด้วยอันตรายเขาก็ยังสงบนิ่ง

มีเพียงตอนนี้ เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเจียงอวิ๋นเหยาที่บอกว่าให้ตายก็ไม่อยากคืนดี กลับทำให้เขาคลุ้มคลั่งได้ขนาดนี้

ฉันไม่ทนนมองดูอีกต่อไป หันหลังเดินตามพยาบาลออกไปจากตรงนั้น

หลังจากจัดการธุระทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยและเดินออกมา ฉันก็ได้ยินเสียงพี่ชายอีกครั้ง “อวิ๋นเหยา ถ้าฉันเดาไม่ผิดที่เธอกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อสืออี้ไม่ใช่เหรอ เธอยังลืมรักเก่าไม่ลงชัดๆ แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงพูดจาแบบนั้นกับเขา ไม่กลัวเขาโกรธจนไม่เอาเธอจริงๆ หรือไง?”

เจียงอวิ๋นเหยาแค่นหัวเราะออกมา ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

“เขาไม่เอาฉัน? ตั้งแต่ต้นจนจบ มีแต่ฉัน เจียงอวิ๋นเหยาคนนี้แหละที่จะเป็นฝ่ายไม่เอาเขา”

“เจ๋อเฟิง นายไม่เข้าใจเสิ่นสืออี้ เขาเป็นประเภทชอบไม้แข็งไม่ชอบไม้นวม ถ้าไม่ทะเลาะกันสักยก จะไปสะกิดแผลใจเรื่องที่เลิกกันปีนั้นได้ยังไง? ความเจ็บปวดก็คือความรัก ฉันต้องทำให้เขารู้สึกถึงความรักที่มีต่อฉันอีกครั้ง”

“ความรู้สึกที่รักเธอ?”

หลินเจ๋อเฟิงหยิบโทรศัพท์ออกมา เลื่อนเปิดรูปคู่ของเสิ่นสืออี้กับบรรดาแฟนเก่าให้ดูทีละรูป

“เธอดูสิ เสิ่นสืออี้ไม่เคยลืมความรู้สึกที่รักเธอเลยสักนิด อย่าเห็นว่าหลายปีมานี้เขาควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่ทุกคนล้วนหน้าตาคล้ายเธอทั้งนั้น แถมเขาก็แค่คบเล่นๆ พอได้ยินข่าวว่าเธอจะกลับมาก็บอกเลิกเกลี้ยง ฉันยังนึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะรักมั่นคงกับเธอขนาดนี้…”

เจียงอวิ๋นเหยากวาดตามองรูปภาพผ่านๆ แล้วเงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงมีความนัย

“เลิกเกลี้ยงแล้ว? ฉันว่าไม่มั้ง”

ได้ยินประโยคนี้ หลินเจ๋อเฟิงก็ขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“ไม่จริงน่า? เสิ่นสืออี้รักเธอจะตาย”

แต่เจียงอวิ๋นเหยาไม่อธิบาย เธอทำเพียงหัวเราะในลำคอเบาๆ

“เขารักฉัน แต่ยังไม่พอ ยังห่างไกลคำว่าพออีกเยอะ ถ้าตอนนั้นเขารักฉันมากพอ ฉันจะหนีไปเมืองนอกทำไม? ใครๆ ก็นึกว่าฉันไปเพื่อความก้าวหน้าในอาชีพ แต่จริงๆ แล้วฉันถูกพ่อแม่เขาบีบให้ไปต่างหาก ตั้งแต่บ้านฉันล้มละลาย ผู้เฒ่าทั้งสองตระกูลเสิ่นก็กีดกันไม่ให้ฉันกับเสิ่นสืออี้คบกัน อย่าว่าแต่เรื่องแต่งงานเลย เพราะงั้นฉันเลยต้องใช้วิธีนี้ ทำให้หัวใจของเสิ่นสืออี้เป็นของฉันคนเดียว ทำให้เขามีความกล้าพอที่จะงัดข้อกับพ่อแม่ตัวเอง”

เห็นท่าทางตกตะลึงของหลินเจ๋อเฟิง เจียงอวิ๋นเหยาก็ตบไหล่เขาอย่างผ่อนคลาย

“นายไม่ต้องห่วงหรอก อย่าเห็นว่าวันนี้เราทะเลาะกันบ้านแตก เดี๋ยวฉันแค่แกล้งง้อนิดๆ หน่อยๆ เขาก็วิ่งกระดิกหางกลับมาหาเหมือนลูกหมาตัวหนึ่งแล้ว”

พูดจบ เธอก็เดินลงบันไดไปพร้อมกับหลินเจ๋อเฟิง จังหวะที่เดินจากไปเธอเหลือบตาขึ้นมามองด้านบนแวบหนึ่ง

ฉันที่ยืนอยู่ชั้นบน รับรู้ถึงสายตายั่วยุคู่นั้นได้อย่างชัดเจน