บทที่ 24 สมรักที่รอคอย

ตอนแรกมู่หลันเม้มปากของนางเอาไว้แน่นไม่ยินยอมให้เจ้าคนร้ายกาจนั่น สอดลิ้นสากที่ไล้เลียริมฝีปากของนางอยู่เข้าไปในปากจิ้มลิ้มของนางอย่างเด็ดขาด แต่แล้วเพียงไม่นาน มู่หลันก็เคลิบเคลิ้มยอมเผยอริมฝีปากอิ่มของนางให้ลิ้นสากที่ร้อนรุ่มของเล่อถงเข้ามาชิมความหวานในปากของตนเอง ทั้งยังเข้าเกี่ยวพันลิ้นเล็กแสนนุ่มนิ่มของนาง จนร่างงามสั่นสะท้านไปหมด ในที่สุดก็ไร้เรี่ยวแรงเอนกายพิงอกแกร่งของเขาอย่างเต็มใจ

เพราะที่จริงแล้วภายในใจของมู่หลันนั้น แทบจะเต้นระบำรำฟ้อน เพราะนางหลงรักจางเล่อถงมานานแล้ว แต่เขาไม่เคยสนใจนางเลย เอาแต่ตามติดจินเยว่ทั้ง ๆ ที่รู้ว่านางกับพี่ใหญ่รักกัน เขาไม่เคยหันมามองมู่หลันเลยสักครั้ง จนนางเคยน้อยใจว่านางไร้ความงามจนถึงขนาดที่ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลยหรือ แม้นางจะรักจินเยว่มาก แต่นางก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้ ว่าเหตุใดสหายวัยเด็กที่อยู่ร่วมกันมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ

ทั้งพี่ใหญ่ ทั้งเล่อถง เอาแต่ตามติดและคอยเอกอกเอาใจแต่จินเยว่ นางเหมือนไร้ตัวตน พี่ใหญ่นั้นนางไม่ว่าอะไรเพราะนางเต็มใจที่จะได้จินเยว่เป็นพี่สะใภ้ แต่เล่อถง บุรุษไร้หัวใจผู้นั้น ไม่เคยมองมาที่นางเลย 

แม้นางจะเฝ้าปรุงแต่งโฉมเพียงใด ตัดอาภรณ์ใหม่ ๆ ที่เฉิดฉายก็เพียงเพื่อให้สะดุดตาเขา เฝ้าบำรุงผิวพรรณให้ผุดผาดก็เพราะอยากให้เขาหันมามองนาง แต่งเติมใบหน้าให้สวยงามในทุก ๆ วันก็เผื่อว่าเขาจะมาที่จวน นางเฝ้ารอเขา อยากเพียงพบหน้าเขา เมื่อรู้ว่าเขากลับมาจากต่างเมืองแล้วครั้งใด นางจะต้องประทินโฉมตนเองให้สวยสะคราญเสมอก็เพื่อเขา แต่เขาก็ไม่เคยมองเห็นมันเลยสักครั้ง

แม้เขามาที่จวนแม่ทัพแห่งนี้ส่วนมากก็เพื่อพบจินเยว่ แต่นางก็ยังคอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ พวกเขา แต่ด้วยหัวใจที่เจ็บปวด และร้าวราน ได้แต่เฝ้ามองชายที่นางหลงรักเขามาตั้งแต่วัยเด็กแล้ว เฝ้าแต่เอาอกเอาใจสหายรักของนาง มีอะไร ๆ ก็จินเยว่ มีของสวย ๆ งามก็ล้วนสรรหามาฝากจินเยว่เพียงผู้เดียว เขาไม่เคยมีนางในสายตามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่วันนี้ลิ้นสากที่ร้อนรุ่มของเล่อถงกำลังเกาะเกี่ยวกับลิ้นเล็กของนางอย่างดูดดื่ม

มู่หลันยินยอมส่งลิ้นเล็กของตนเองเข้าเกี่ยวพันกับชายในดวงใจของนางอย่างดูดดื่ม จูบของพวกเขายาวนานจนกลายเป็นเร่าร้อน ท่ามกลางสวนดอกไม้งามและใกล้กับทางเดินที่อาจจะมีคนผ่านมาพบเข้า มือหนาของเล่อถงทำงานอย่างหนักหน่วง มันฟอนเฟ้นร่างงามในอ้อมแขนแกร่งของเขาอย่างสำรวจไปทั่ว ทั้งก้นงามงอนของนางก็ถูกเขาบีบเค้น เขาสำรวจร่างของนางอย่างพิถีพิถันไปทีละจุด

จูบที่ดูดดื่มยาวนานและเร่าร้อนขึ้นทุกที เพราะต่างก็ปลดปล่อยความต้องการในกันและกันออกมาอย่างเต็มที่ อีกทั้งในหัวใจของมู่หลันมันมีแต่ชายผู้นี้มานานแล้ว และบัดนี้ก็สมใจนางแล้ว นางต้องการเพียงเขา และที่นางยังไม่ออกเรือนมาจนป่านนี้ก็เพราะรอเพียงเขาเท่านั้น

สองหนุ่มสาวเผลอปล่อยตัวและใจจูบกันอย่างดูดดื่ม จนบัดนี้แม้ปากอิ่มที่บวมเจ่อของมู่หลันจะเป็นอิสระแล้ว แต่ริมฝีปากที่ร้อนรุ่มนั้นก็ยังคงสำรวจใบหน้าหวานจนทั่วแล้วล่วงเลยมาซอกคอหอมกรุ่นของนาง และในที่สุดผ้าคาดเอวของมู่หลันก็เลื่อนหลุดไปจากกายของนาง

“หลันเอ๋อ เจ้ายินดีเป็นของข้าหรือไม่”

เสียงกระซิบแหบพร่าของเล่อถงนั้นดังขึ้นริมใบหูเล็กของมู่หลัน และแน่นอนว่า นางก็กระซิบด้วยเสียงแสนเบาตอบเขาไปอย่างไม่ต้องคิด

“ข้ายินดี เพราะข้ารักเจ้า” 

มู่หลันบอกความในใจของนางแก่เขาอย่างเผลอไผลเพราะความเคลิบเคลิ้มที่เล่นงานนางไม่หยุดหย่อน

และแล้วร่างงามของมู่หลันก็ถูกเล่อถงอุ้มขึ้นแนบอกแล้วก็เดินดุ่มย้อนกลับไปที่เรือนของนาง เพราะเขามาวิ่งเล่นที่จวนนี้มาตั้งแต่เด็กย่อมจะรู้ว่าเรือนของผู้ใดอยู่ที่ไหนบ้าง และคราวนี้สูงสง่าของเล่อถงก็เดินดุ่มไปที่เรือนของหญิงงามในอ้อมแขนของเขา แล้วก็ลับหายเข้าประตูเรือนของนางไป

เวลาผ่านไปจนตลอดบ่าย ในที่สุดเรื่องที่คุณชายจางอุ้มคุณหนูเล็กหายเข้าไปในเรือนก็ล่วงรู้ไปถึงหูของฮูหยินผู้เฒ่ากับแม่นมหวังที่อยู่ที่เรือน โดยสาวใช้เก่าแก่มากระซิบเล่า เพราะมีบ่าวชายที่ทำงานในสวนเห็นพวกเขาจูบกันอยู่ที่สวนดอกไม้ 

และเพียงไม่นานคุณชายจางก็อุ้มร่างของคุณหนูมู่หลันเข้าไปในเรือนของนางและหายเงียบไป จนป่านนี้ก็ยังไม่มีใครออกมาจากเรือนของคุณหนูมู่หลัน

พวกบ่าวเล่าลือกันว่า มีคนเห็นคุณหนูมู่หลันตบหน้าคุณชายจางและถูกเขาจูบ แต่แล้วเพียงไม่นานพวกเขาก็อุ้มกันหายเข้าไปในเรือนของคุณหนูมูหลัน

เรื่องนี้ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าร้อนใจมาก จึงได้พากันเดินดุ่มออกมาจากเรือน แล้วตรงไปพิสูจน์ความจริงที่เรือนของคุณหนูเล็กของจวน และแน่นอนว่าผู้ที่เปิดประตูออกมารับหน้าพวกเขาคือคุณชายจางเล่อถงที่อาภรณ์ตัวนอกนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงอาภรณ์ตัวใน และไม่นานมู่หลันก็ออกมาด้วยอาภรณ์ที่ไม่เรียบร้อยพอ ๆ กัน

“เจ้าจะว่ายังไง คุณชายจาง เจ้ามาล่วงเกินหลานสาวของข้าถึงในจวนแม่ทัพ เรื่องนี้เจ้าจะต้องไปบอกบิดามารดาของเจ้าให้มาสู่ขอมู่หลันไปเป็นภรรยา เพราะนางเสื่อมเสียแล้ว คงมิอาจจะแต่งให้ชายใดได้อีก เจ้าจะว่ายังไง”

ท่านย่าถามคุณชายจางที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้านางในห้องโถงเล็กหน้าเรือนของมู่หลัน นางเรียกเขาเสียเต็มยศเพราะไม่พอใจที่พวกเขาใจเร็วด่วนได้เช่นนี้ หากรักกันเหตุใดไม่บอกกล่าวผู้ใหญ่ แต่มารวบรัดกันให้อับอายบ่าวในจวนเช่นนี้

โดยที่มีเจ้าของเรือนนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายของเขา ทั้งสองคนอาภรณ์หลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงด้วยกันทั้งคู่อย่างนี้แล้ว ถึงไม่บอกก็รู้ว่าต้องเกิดเรื่องไม่งามขึ้นแล้วแน่ ๆ

“ข้า พร้อมรับผิดชอบมู่หลันขอรับ ข้าขออภัยท่านย่าและแม่นมหวังด้วย ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ ที่ใจร้อนเกินไป แต่ไม่ต้องห่วงขอรับ ตอนเย็นนี้ข้าจะให้ท่านพ่อกับท่านแม่มาสู่ขอมู่หลันและเจรจาเรื่องสินสอดกันวันนี้เลยขอรับ”

เขาบอกกับท่านย่า เพราะเขาแน่ใจว่าเขากับมู่หลันเข้ากันได้ดี ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจนางเลย แต่พอได้จูบกันแล้ว มันหยุดไม่ได้ และยิ่งจูบนางเขายิ่งหลงใหล จึงคิดว่าเขาเองก็อาจจะมีใจให้นาง แต่เขาไม่รู้ตัว ดังนั้นตอนนี้เมื่อได้ล่วงเกินนางไปแล้ว เขาจึงยินดีรับผิดชอบนาง เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยมีตามองสตรีใดเลย นอกจากจินเยว่ และบัดนี้จินเยว่กลายเป็นพี่สะใภ้ของมู่หลันไปแล้ว ดังนั้นเขาก็ยินดีจะแต่งงานกับมู่หลัน

เมื่อได้ยินคำตอบของชายในดวงใจที่ตอบท่านย่าไปอย่างชัดถ้อยชัดคำแล้ว ใบหน้างามของมู่หลันก็แดงระเรื่องและหัวใจเบ่งบานพองฟูจนแทบจะล้นอก นางดีใจเหลือเกิน ที่ในที่สุด นางก็ได้เป็นภรรยาของเล่อถง นางหันไปจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชายในดวงใจอย่างแสนรัก และท่านย่าก็มองเห็นมันอย่างชัดเจน การตกลงหมั้นหมายก็แน่นอนว่าตอบรับโดยไม่มีข้อแม้

“เอาละ พวกเจ้าก็เข้าไปแต่งกายให้เรียบร้อย แล้วเล่อถง อดใจไว้ก่อน อีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้ว ไปบอกพ่อกับแม่เจ้ามาพูดกับย่า แล้วก็จะหาฤกษ์ที่เร็วที่สุดให้พวกเจ้าได้แต่งงานกัน ดีแล้ว แต่งงานแล้วก็อยู่ใกล้ ๆ กันไม่ได้ย้ายไปที่ใด พวกเรารู้กันมานาน อย่างนี้ดีแล้วไม่ต้องปรับตัวกันมาก ใครเป็นเช่นไรก็ล้วนรู้จักกันดี”

ท่านย่าบอกกับสองหนุ่มสาวที่กำลังค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืน เป็นครั้งแรกที่เล่อถงช่วยประคองมู่หลันอย่างทนุถนอม

“เอาละ ตกลงกันได้ย่าก็สบายใจ ย่าจะกลับเรือนก่อนนะ” 

แล้วแม่นมหวังกับท่านย่ารวมถึงสาวใช้ที่ตามมาด้วยก็พากันออกไปจากเรือน

เมื่อขบวนของท่านย่าคล้อยหลังออกไปแล้ว เล่อถงก็หันมาจ้องมองสตรีข้างกาย

“จะกลับเข้าห้องไปเช่นเดิม ก็เกรงว่าท่านย่าจะตำหนิ แต่ขอข้าจูบเจ้าอีกครั้งได้หรือไม่ มัดจำไว้ก่อน เพราะกว่าจะถึงวันแต่งข้าคงจะเหี่ยวแห้งหัวโตแน่ ๆ ”

เล่อถงหันไปพูดจาออดอ้อนมู่หลัน เวลานี้น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เคยพูดจาออดอ้อนนางเลยสักครั้ง แต่หลังจากที่ตกเป็นของกันและกันไปแล้ว เขาก็เปลี่ยนไปมากทั้งดวงตาคมที่จ้องมองนางเสียหวานฉ่ำ และคำพูดของเขาก็เป็นไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทำให้ใจของมู่หลันนั้นเปี่ยมไปด้วยความสุขและสมหวังในรักที่รอคอยมานาน และไม่คาดคิดว่าจะมีวันได้สมหวังกับชายที่นางแอบมีใจ