บทที่ 22 หนิงอันหนีไปแล้ว

แม่ทัพหนุ่มเหยียดยิ้ม แล้วก็เอ่ยขึ้นอย่างหน้าตาเฉยว่า

“บังเอิญข้า มีความชอบไม่เหมือนผู้อื่นเสียด้วย ข้าชอบมีอะไรกับคนที่เกลียดข้า มันสะใจดี ข้าไม่ชอบคนที่ชอบข้า เกลียดกันก็มีอะไรกันได้ไม่จำเป็นต้องรักกัน อย่างที่เจ้าก็เห็นเมื่อคืนนี้ด้วยตนเองแล้ว ว่ามันสุขสมเพียงไร เจ้าก็เตรียมตัวเป็นนางบำเรอข้าเช่นนี้ หากข้าอยากนอนกับเจ้าเมื่อใดข้าก็จะมาหา แต่เจ้าอย่าหวังจะได้พบบุรุษที่ไหนอีกเลย ข้าจะให้องครักษ์เฝ้าเจ้าไว้ไม่ให้ออกนอกจวนเด็ดขาด

ข้าจะสั่งให้บ่าวจับตามองเจ้าทุกฝีก้าว เจ้าอยากได้อะไรก็บอกสาวใช้ก็แล้วกัน ข้าจะให้พ่อบ้านหาไว้รับใช้เจ้าสักคน แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าออกไปจากจวนเด็ดขาด ข้าจะบอกผู้อื่นว่าเจ้าเป็นเมียข้า แต่แท้จริงแล้วเจ้ามีฐานะเป็นเพียงนางบำเรอของข้าเท่านั้น พอใจเจ้าหรือยังเล่า”

แม่ทัพหนุ่มบอกกับนางด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน เมื่อง้องอนดี ๆ แล้วไม่ยอมคืนดีสักที ไม่ยอมรับว่าเป็นฮูหยินของเขา เช่นนั้นก็เป็นนางบำเรอก็ได้ แต่อย่างไรก็ได้ชื่อว่าเมียเหมือนกัน และเขาจะไม่ยอมให้นางหนีไปมีบุรุษใดได้อีก 

อย่าคิดฝันว่าจะได้สมหวังกับเจ้าเล่อถงนั่นเลย ข้ารู้นะว่ามันหลงรักเจ้า มันถึงยอมทุ่มเทช่วยเจ้ามากมายเพียงนี้ แต่เสียใจด้วย เจ้ามันกลายเป็นเมียของข้าไปแล้ว ต่อไปก็ต้องอยู่ปรนนิบัติข้าที่นี่ เขายกยิ้มอย่างสมใจขณะที่จ้องมองใบหน้างอง้ำของคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ

ที่จวนเล็กนอกเมืองของสหายแม่ทัพมู่หยางนั้นบรรยากาศเต็มไปด้วยการง้องอนของอดีตคู่รักที่บัดนี้ทำท่าว่าจะกลับมาคืนดีกันอีกครั้ง เพราะแม่ทัพหนุ่มนั้นตั้งใจเอาไว้แล้วว่าเขาจะไม่มีทางยอมปล่อยจินเยว่จากเขาไปได้อีก ครั้งนี้เขาไม่อยากจะเสียเวลาอีกแล้ว เขาตั้งใจว่าจะต้องให้นางตั้งครรภ์บุตรของเขา เพื่อเป็นการรับประกันว่านางจะไม่บิดพริ้ว และหาทางหนีจากเขาไปอีก แน่นอนว่าเมื่อมีบุตรด้วยกัน อย่างไรเสียเมื่อพานางกลับไปพบท่านย่ากับแม่นมหวัง นางก็จะต้องยอมแต่งเป็นฮูหยินของเขาแต่โดยดี ไม่มีทางบิดพริ้วอย่างเช่นที่ปากของนางว่าได้หรอก

เวลาเดียวกันที่หน้าประตูใหญ่จวนแม่ทัพ มีสตรีนางหนึ่งทำท่าลับ ๆ ล่ออยู่ไม่ไกลจากประตูใหญ่นัก ฝั่งตรงข้ามจวนมีตรอกเล็ก ๆ ที่เมื่อเดินเข้าไปจะมีโรงงานทำเครื่องเรือนอยู่ด้านในสุดปลายตรอกนี้

แต่เวลานี้มีสตรีนางหนึ่งยืนแอบอยู่และคอยเฝ้ามองไปที่ประตูหน้าจวนแม่ทัพ นางนั้นคือสาวใช้ของอดีตฮูหยินหนิงอันที่ตอนนี้คงจะไม่มีทางได้กลับมาเป็นฮูหยินของแม่ทัพมู่หยางอีกแล้ว เพราะคนในจวนจับได้ว่านางวางยาเสน่ห์รัญจวนแก่แม่ทัพมู่หยางทำให้เขาเลอะเลือนจนหลงใหลนางอย่างขาดสติ

จนแต่งงานรับนางมาเป็นฮูหยิน แต่บัดนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าได้ให้คนไปตามซินแสที่เก่งกาจมาก จนแก้ตัวยาที่นางใส่ในน้ำชาให้แม่ทัพมู่หยางดื่มมาเป็นเวลาหลายเดือน ตั้งแต่ที่เขาอยู่ที่ชายแดนแล้ว นางได้มีโอกาสใกล้ชิดเขาเพราะบิดาของนางเป็นหมอสมุนไพรพื้นบ้านที่มาช่วยรักษาทหารในค่าย

ทำให้นางเรียนรู้ทักษะทางการแพทย์บางอย่างจากบิดาของตนเอง และเกิดหลงรักแม่ทัพมู่หยางขึ้นมา แต่เขาไม่มีท่าทีว่าจะสนใจนาง ทำให้นางตัดสินใจใช้ยาเสน่หารัญจวนที่บิดามีตำรายาชนิดนี้เก็บไว้ และนางแอบไปพบเข้า จึงได้ทดลองปรุงยาตัวนี้ขึ้น 

และทดลองมันเป็นครั้งแรกกับแม่ทัพมู่หยาง และมันเกิดได้ผล นางจึงใช้ยาตัวนี้กับเขามาตลอด ทำให้ต่อมาเขาเกิดหลงใหลนางมาก และคิดว่าเป็นความรัก ทำให้เขาพานางกลับมาอยู่ด้วยกันที่จวนแม่ทัพหลังจากบิดาของนางสิ้นชีวิตระหว่างที่ทำงานในค่ายทหาร เพราะถูกลูกดอกพิษของทหารฝ่ายตรงข้ามเข้า และรักษาไม่ทัน เขาจึงได้สิ้นชีวิตลงไป

แม่ทัพมู่หยางจึงได้พาบุตรสาวของเขากลับมายังจวนแม่ทัพด้วย แม้ความดีของหลู้หนิงอันจะมีอยู่ ทั้งนางและบิดาได้ช่วยเหลือกองทัพในการรักษาทหารที่บาดเจ็บได้เป็นจำนวนมาก แต่ความผิดของนางที่วางยาเสน่หารัญจวนแก่แม่ทัพมู่หยางทำให้เขาสติเลอะเลือน จนลืมเลือนแม้สตรีที่เป็นคู่หมายที่รักกันมาตั้งแต่ยังรุ่น ๆ และรอคอยเขามาถึงห้าปีไปจนหมดสิ้น

ทำให้เขาแต่งงานกับนาง รับหนิงอันเป็นฮูหยิน แต่เมื่อบัดนี้เขาหายดีแล้ว เพราะซินแสผู้นั้นช่วยปรุงยาล้างพิษให้แก่เขา ทำให้เขาหายขาดเป็นปลิดทิ้ง และบัดนี้เขาออกจากจวนแม่ทัพไปตามหาคนรักเก่าของเขาเพื่อตามนางกลับมาเป็นฮูหยินที่แท้จริงของเขา และนั่นก็แปลว่าหนิงอันอดีตฮูหยินนั้นตกกระป๋องไปแล้วเรียบร้อย หากกลับมาอาจจะต้องได้รับโทษด้วยซ้ำ อย่าหวังว่าจะได้กลับมาเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพแห่งนี้ได้อีกเลย ไม่ถูกโทษทัณฑ์ก็ดีเท่าไหร่แล้ว

และสาวใช้ที่เพิ่งจะรับเข้ามาใหม่เช่นนาง ก็ถูกขับไล่ออกมาจากจวนแม่ทัพ โชคดีเท่าไหร่แล้วที่นางไม่ถูกโทษโบย เพราะนางอ้างว่านางไม่รู้ไม่เห็นเรื่องเหล่านี้ทั้งสิ้น เพราะว่านายหญิงคนใหม่นั้นกับนางไม่ได้รู้จักกันมาก่อน นางเพิ่งเข้าทำงานในจวนเพราะท่านแม่ทัพสั่งให้พ่อบ้านรับนางเข้ามาทำงาน ดังนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจึงสั่งให้เว้นโทษโบย และให้นางออกไปจากจวนแม่ทัพเสีย

แต่สาวใช้นางนี้สำนึกบุญคุณที่นายหญิงคนใหม่ แม้จะไม่ใช่คนดีนัก แต่ก็มีน้ำใจช่วยมอบเงินจำนวนหนึ่งให้นางไปซื้อยารักษามารดาของตนเองยามป่วยไข้ในตอนที่เพิ่งเข้ามาทำงานกับนางใหม่ ๆ ดังนั้นสาวใช้ที่สำนึกบุญคุณนายหญิงจะจากไปก็รู้สึกผิด จึงได้แต่เฝ้ารออยู่ตรงนี้ เพราะเกรงว่านายหญิงจะยังไม่รู้ชะตากรรมของตนเอง แล้วกลับมายังจวนแม่ทัพ เพราะคิดว่าทุก ๆ อย่างยังเหมือนเดิม และเมื่อพวกเขาพบนายหญิงเข้า นางอาจจะได้รับโทษหนักก็เป็นได้

ขณะที่สาวใช้คนนี้ลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ตรงที่ปากตรอก ในที่สุดนางก็มองเห็นรถม้าที่ไม่มีตราประทับจอดลงที่หน้าจวนแม่ทัพ และก็มองเห็นนายหญิงของนางกำลังก้าวลงมาจากรถม้าคันนั้น และนั่นทำให้สาวใช้นางนี้ รีบวิ่งออกจากที่ซ่อนแล้วตรงไปหานายหญิงของนางในทันที แล้วก็รีบเล่าบอกเรื่องราวทั้งหมดให้แก่นาง

“นายหญิงเจ้าคะ ท่านรีบขึ้นรถม้าแล้วออกไปจากที่นี่เถิด หากพวกเขาเห็นเข้าท่านอาจจะได้รับโทษนะเจ้าคะ ตอนนี้ทุกคนในจวนแม่ทัพรู้กันหมดแล้วว่าท่านวางยาเสน่ห์ท่านแม่ทัพ และตอนนี้เขารักษาหายแล้ว เพราะมีซินแสมาช่วย ตอนนี้ข้าว่าท่านไม่ควรกลับเข้าไปในจวนแม่ทัพอีกต่อไป ทางที่ดีท่านรีบกลับขึ้นรถม้าแล้วจากไปเถิดเจ้าค่ะ ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว”  สาวใช้นางนั้นรีบระล่ำระลักบอกกับนายหญิงของตนเอง

หนิงอันนิ่งงันไป นางหันไปมองที่หน้าประตูอย่างลังเล แต่แล้วก็ตัดสินใจเชื่อคำพูดของสาวใช้คนใหม่ เพราะนางคิดว่าสาวใช้รู้เรื่องราวมากขนาดนี้แสดงว่าสิ่งที่นางพูดคงจะเป็นความจริง

“เอาละขอบใจเจ้ามาก แล้วเจ้าล่ะ จะไปกับข้าหรือไม่”  หนิงอันถามสาวใช้ผู้ภักดี ทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะมาทำงานกับนางเพียงไม่นาน ก็ยังภักดีกับนางถึงขนาดนี้

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าน้อยได้งานที่ร้านค้าในตลาดแล้ว และต้องอยู่ดูแลแม่ที่ป่วยด้วยเจ้าค่ะ คงจะไปกับนายหญิงไม่ได้ แต่ที่ข้ามาคอยเฝ้าอยู่ที่หน้าจวนแม่ทัพ ก็เพราะเกรงนายหญิงจะกลับเข้าไปในจวนแล้วจะได้รับโทษ เพราะตอนนี้ท่านกลับเข้าไปไม่ได้แล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ แต่…เราอย่ามัวพูดจากันให้มากความเลย เดี๋ยวจะมีคนมาเห็นเข้า รีบไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าลาก่อนนะเจ้าคะ”

สาวใช้นางนั้นนึกได้ก็รีบเร่งให้นายหญิงกลับขึ้นรถม้าไปเสีย แล้วก็รีบจากไป เพราะไม่มีประโยชน์อันใดที่จะเข้าไปในจวนแม่ทัพอีกแล้ว เพราะไม่มีใครต้อนรับนางแน่ ๆ

หนิงอันเชื่อตามสัญชาตญาณของตนเองว่าสาวใช้นางนี้ไม่ได้พูดปด จึงพยักหน้าแล้วก็ตัดสินใจก้าวกลับขึ้นไปบนรถม้า แล้วบอกกับคนขับว่านางจะว่าจ้างให้ไปส่งที่เมืองใกล้ชายแดนแทน ที่นั่นเป็นบ้านเกิดของนาง คนขับรถพยักหน้า แล้วหนิงอันก็ก้าวกลับเข้าไปในรถม้าตามเดิม 

เมื่อทรุดนั่งลงแล้ว นางก็เปิดผ้าม่านข้างรถม้าออกจ้องมองไปที่จวนแม่ทัพเฉินเป็นครั้งสุดท้าย แม้นางจะรักชายผู้นั้นมาก แต่นางเองก็รู้แก่ใจว่าเขาไม่ได้รักนาง เพียงแต่นางใช้ยาเสน่หารัญจวนเพื่อชักจูงจิตใจเขาเท่านั้น แต่หากมันหมดฤทธิ์ไปแล้วก็ไม่มีประโยชน์ที่จะพบหน้ากันอีก

เพราะเขาไม่ได้รักนางด้วยหัวใจที่แท้จริงของเขา แต่มันคือการบังคับเขาด้วยฤทธิ์ของยาพิษ มือบางขอหนิงอันปล่อยผ้าม่านลงให้มันปิดสนิทดังเดิม แล้วก็นั่งเอนกายพิงรถม้าแล้วก็หลับตาลงอย่างปลงกับชีวิตที่พลิกผันของตนเอง