บทที่ 25 สองคู่ชูชื่น

ในที่สุดการเจรจาสู่ขอมู่หลันก็สำเร็จลงอย่างง่ายดาย เพราะท่านย่าไม่ได้เรียกร้องสินสอดอันใด ขอเพียงจัดมาให้สมน้ำสมเนื้อไม่ให้อับอายขายหน้ากันก็พอ และบิดามารดาของเล่อถงเองก็เอ็นดูมู่หลันไม่น้อย และพวกเขาก็ยินดีที่จะได้สะใภ้เป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงที่รู้นิสัยใจคอกันเช่นนี้ แถมยังไม่ต้องห่างไกลกัน เพราะจวนก็อยู่ติด ๆ กันสามารถไปมาหาสู่กันได้ตลอด 

จวนทั้งสองมีประตูเล็กด้านข้างที่เปิดเข้าหากันได้ มู่หลันแต่งงานเข้าจวนสกุลจางแล้วก็กลับมาที่จวนของตัวเองเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ต้องปรับตัวอันใด ปรนนิบัติพ่อแม่สามีและท่านย่าไปพร้อม ๆ กันได้

วันแต่งงานที่หาฤกษ์ได้เร็วที่สุด ก็เกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันต่อมา ที่จวนสกุลจางก็ครึกครื้นไปด้วยแขกเหรื่อมากมาย เพราะทั้งจวนแม่ทัพและจวนคหบดีจางล้วนเป็นที่นับหน้าถือตาย่อมจะมีคนรู้จักมากมาย แขกเหรื่อมาร่วมงานอย่างมาก ประตูเล็กที่เชื่อมต่อระหว่างสองจวนถูกเปิดออก ให้บ่าวไพร่เดินข้ามกันไปมาได้สะดวก

แม่ทัพมู่หยางพาฮูหยินคนใหม่คือจินเยว่กลับมาร่วมงานได้ทันเวลา เมื่อแม่ทัพหนุ่มพาฮูหยินกลับคืนมาอยู่ที่จวนด้วยกันแล้ว ทำให้ทั้งท่านย่าและแม่นมหวังดีใจมาก เพราะอยากจะให้ทั้งสองได้คืนดีกันอยู่แล้ว ตอนนี้ท่านย่าและแม่นมหวังมีความสุขมาก ที่ลูกหลานไม่ได้จากไปไกล มู่หลันแต่งงานออกไปก็ไปอยู่ที่สกุลจางที่อยู่ใกล้กัน จะกลับมาเยี่ยมเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ ส่วนที่จวนแม่ทัพ จินเยว่ก็กลับคืนมาเป็นฮูหยินอย่างที่นางควรจะเป็นมาตั้งนานแล้ว หากไม่มีอุปสรรคความรักนั่นเกิดขึ้นเสียก่อน

แต่บัดนี้ทุกคนให้อภัยสตรีนางนั้นแล้ว เพราะแม่ทัพหยางบอกว่านางกับบิดาก็มีบุญคุณกับกองทัพไม่น้อย พวกเขาช่วยรักษาทหารมากมายให้หายจากอาการบาดเจ็บ และช่วยให้รอดชีวิตก็หลายคน บุญคุณจึงลบล้างความผิดของนางไปเสีย เพราะฉะนั้นจึงเลิกแล้วต่อกันไป นางทำความผิดจึงเสียโอกาสรับความดีความชอบ หากนางไม่ทำเช่นนี้ป่านนี้เขาคงจะขอพระราชทานบำเหน็จให้แก่นาง เพื่อที่นางจะได้ทรัพย์สินเงินทองเอาไว้ตั้งตัว

แต่ในเมื่อนางมาทำเรื่องราวกับเขาไปเสียแล้ว แม่ทัพหนุ่มจึงไม่คิดจะทูลขอบำเหน็จให้แก่นางอีก ถือว่าเลิกแล้วต่อกันไป และพวกเขาก็ไม่ได้ข่าวคราวสตรีนางนั้นอีกเลย หลู้หนิงอันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย นางไม่หวนคืนกลับมาที่จวนแม่ทัพอีก อาจจะรู้แล้วก็ได้ว่าคนที่จวนนี้รู้ถึงสิ่งที่นางทำเอาไว้หมดแล้ว นางจึงได้ไหวตัวและหนีไป ไม่ยอมกลับมาอีก

ส่วนแม่ทัพมู่หยางกับจินเยว่ที่ตอนนี้มีหนังสือสมรสกับแม่ทัพมู่หยางเรียบร้อยแล้ว แต่นางบอกว่าไม่ต้องจัดการแต่งงานให้เอิกเกริกกันอีก เพียงจัดพิธีเล็กไหว้ทั้งสี่ ไม่ได้เชิญแขกเหรื่ออันใด มีเพียงญาติมิตรไม่กี่คนเท่านั้น เพราะนางไม่อยากจะให้ใครมาตั้งคำถามถึงเรื่องราวที่ผ่านมาอีก เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็แล้วกันไป บัดนี้พี่มู่หยางกลับมาเป็นคนเดิมแล้ว เพราะอดีตเขาไม่ใช่ชายเจ้าชู้ เป็นทหารที่เอาแต่หน้าที่การงาน และการออกศึก ไม่เคยมีตามองสตรีใด

แต่ที่ผ่านเป็นความพลาดพลั้งที่ใครก็มิอาจจะคาดคิด แต่เมื่อมันผ่านพ้นไปแล้วก็ให้แล้วกันไป จินเยว่แทบไม่เชื่อเลย บางครั้งนางนึกว่าตนเองฝันไป เพราะไม่คิดว่าวันหนึ่งนางจะกลับมาเป็นฮูหยินเฉิน ฮูหยินจวนแม่ทัพแห่งนี้ได้อีก ทั้ง ๆ ที่นางพยายามตัดใจลืมเรื่องราวเมื่อครั้งอดีตไปแล้ว แต่วันนี้นางกับพี่มู่หยางต่างก็นั่งเคียงข้างกันในงานพิธีแต่งงานของเล่อถงกับมู่หลันสหายของพวกเขาที่ตอนนี้กลายมาเป็นสามีภรรยากันอีกคู่แล้ว

จินเยว่จ้องมองสหายรักทั้งสองในชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาว ทั้งเล่อถงที่ดีกับนางมาเสมอ และมู่หลันที่ก็คอยช่วยเหลือนางมาตลอด ทั้งสองมีความสุขนางก็ดีใจกับพวกเขาด้วย เพราะนางเองก็พอจะรู้ว่ามู่หลันน่าจะแอบหลงรักจางเล่อถง อยู่ เมื่อเห็นพวกเขาลงเอยกันได้เช่นนี้นางก็ดีใจนัก

คู่บ่าวสาวแต่งกายด้วยอาภรณ์สีแดงที่ตัดเย็บอย่างปราณีตและดูก็รู้ว่าเป็นชุดแต่งงานที่มีราคาแพงเพราะตัดเย็บด้วยผ้าไหมชั้นดีและด้วยช่างที่ฝีมือดีที่สุดของร้านผ้าไหมของสกุลจาง เครื่องประดับเนื้อตัวของเจ้าสาวก็งดงามนัก เพราะสกุลจางเป็นสกุลคหบดีที่ร่ำรวย เจ้าสาวแต่งงานไปครั้งนี้ก็เหมือนตกถังข้าวสารถังใหญ่มาก

งานแต่งงานครั้งนี้เป็นที่โจษจันยิ่งกว่างานแต่งงานครั้งไหน เพราะว่าขบวนสินสอดและสินเดิมที่เป็นขบวนยาวมาก ชาวบ้านร้านตลาดต่างก็พากันออกมาชมขบวนแห่ของเจ้าบ่าวที่เพียงแค่ขี่ม้ากับขบวนแห่ไปทั่วเมือง แล้วก็วกไปหาเจ้าสาวที่อยู่จวนที่กำแพงติดกัน บรรยากาศของงานฉลองแต่งงานนี้มีแต่ความรื่นรมย์ ทุก ๆ คนมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส เสียงสนทนาและหัวเราะของผู้คนในงานดังขึ้นเป็นระยะ

ท่านย่าและแม่นมหวังนั้นปลื้มใจจนน้ำตาซึม ที่เห็นลูกหลานต่างมีความสุข เพราะพวกนางก็เห็นหลาน ๆ ทั้งสองคู่นี้มาตั้งแต่ยังเด็กพวกเขาวิ่งเล่นกันไปมาระหว่างสองจวนนี้ และบัดนี้พวกเขาเติบใหญ่ขึ้นมาและก็แต่งงานกัน ทำให้ผู้อาวุโสต่างก็ปลื้มใจและรอคอยที่จะเห็นเหลน ๆ ที่จะเกิดมาในอีกไม่นาน ทั้งบิดามารดาของเล่อถงก็ล้วนยินดีและปรารภเรื่องนี้กับท่านย่าและก็พากันหัวเราะอย่างเบิกบานใจที่เห็นความสุขของลูกหลาน

เรื่องราวความรักของเพื่อนเล่นในวัยเด็กที่ต่างก็เติบโตขึ้นมาและก็พบรักกัน และต่างก็ใช้ชีวิตคู่อยู่จวนข้าง ๆ กันมีบุตรหลานสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนภายในเมืองแห่งนี้ สกุลเฉินนั้นเป็นตระกูลแม่ทัพที่ก็สืบทอดตำแหน่งแม่ทัพมาอีกหลายต่อหลานรุ่น 

ส่วนสกุลจางที่ก็ยังคงอยู่ข้าง ๆ กันนั้นก็สืบทอดกิจการร้านค้าผ้าไหมและร้านค้าอีกหลายร้านต่อมาอีกหลายต่อหลายรุ่นเช่นกัน นับเป็นตระกูลคหบดีที่สืบทอดกันต่อมาอีกหลายรุ่น

ส่วนแม่ทัพเฉินมู่หยางและจินเยว่ต่างก็ครองรักกันอย่างผาสุกตราบจนแก่เฒ่า และแม่ทัพเฉินมู่หยางไม่เคยมีสตรีใด นอกจากจินเยว่ตราบจนตลอดชีวิตของพวกเขา

ส่วนคหบดีจางเล่อถงกับมู่หลันก็เช่นกัน พวกเขาครองรักกันอย่างมีความสุข และมู่หลันก็่ช่วยสามีดูแลกิจการร้านผ้าไหม และเป็นคู่คิดของเขามาจนตลอดชีวิต และคหบดีจางก็เช่นเดียวกับแม่ทัพมู่หยาง เขาไม่เคยมีสตรีอื่นใดนอกจากมู่หลันภรรยาคนแรกและคนเดียวจนตลอดชีวิต เพราะมู่หลันขู่เขาว่าหากเขากล้ามีบ้านเล็กบ้านน้อยเมื่อใด

นางจะจัดการเจ้าลูกชายแสนรักของเขาให้เป็นอาหารของห่านที่นางเลี้ยงเอาไว้หลังบ้านในทันที และนั่นคือประโยคที่ทำให้ครั้งใดที่มีสตรีเข้ามาวอแวท่านคหบดีจางผู้ที่ยิ่งมากวัยก็ยิ่งภูมิฐานครั้งใด เขาก็มักจะนึกถึงประโยคนี้ของภรรยาขึ้นมาทุกครั้งไป และนั่นจึงทำให้ชีวิตครอบครัวของพวกเขาราบรื่นตลอดมาและดำเนินไปตราบจนชั่วชีวิตของพวกเขา

จบบริบูรณ์ค่ะ

ด้วยรัก จากนักเขียนค่ะ