บทที่ 20 สั่งสอนเมียรัก nc

“ อ๊าย ข้าเจ็บ อย่านะ ไม่ อย่าทำเช่นนี้ ไม่….. ” 

นางดิ้นรนไปมา  พยายามจะดิ้นหนีออกไปให้ไกลจากการรุกรานของเขาแต่แล้วก็พบว่าข้อมือตนเองถูกมัดติดกับหัวเตียง   นางกรีดร้องเสียงดังยิ่งขึ้นเพราะตกใจ  ที่อยู่ ๆ ก็ตื่นมาพบว่าตนเองถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้   และนอนแผ่กางแขนและขาอยู่บนเตียงในห้องที่ใดก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่ห้องพักห้องเล็กที่อยู่บนร้านผ้าไหมแน่ ๆ  

“ ช่วยด้วย อย่านะ ท่านแม่ทัพ อย่านะ อย่า  อ่่าาา อ่าาาาห์  ” 

เมื่อเขาสอดนิ้วเข้าไป   เขาพบว่ามันแห้งสนิทและคับแน่นยิ่งนัก  นิ้วแกร่งของเขาแทบจะดันเข้าไปไม่ได้   เขายกยิ้มพอใจ นางยังมิได้ถึงกับมีอะไรกับเจ้าจางเล่อถงนั่น   ตอนนี้เขาสบายใจขึ้นมากเพราะลงมือพิสูจน์ด้วยตนเองแล้ว   ว่านอกจากเขาแล้วยังมิมีชายใดมากล้ำกลายนาง 

ถ้าเช่นนั้นวันนี้จะต้องตอกย้ำความเป็นสามีของนาง   เพื่อให้นางรู้ว่านางมีเจ้าของแล้ว   และเขาจะไม่ยอมให้นางหนีเขาไปได้อีกเป็นอันขาด  เขาจะขังนางเอาไว้ที่จวนของสหายของเขาที่เมืองหนิงโจวแห่งนี้   เพราะที่นี่ไม่มีใครรู้จัก  ไม่มีใครจะติดตามทั้งเขาและนางมาได้  ที่นี่เป็นจวนของสหายของเขา  ที่เขาส่งจดหมายไปขอยืมเพื่อจะพำนักชั่วคราวกับฮูหยินของเขา  ซึ่งสหายตอบรับมาว่ายินดีมอบจวนให้เขาพักแรมนานเท่าใดก็ได้  เพราะจวนนี้เป็นจวนที่เขาใช้พักร้อนและไม่ได้มาพักที่นี่มานานแล้ว 

เขาลุกขึ้นถอดเครื่องแต่งกายออกจนหมด  โดยที่ดวงตาคู่คมจ้องมองสบตาของจินเยว่ไม่วางตา  แล้วก็ก้าวขึ้นเตียงไปคร่อมร่างของนางไว้ 

“ ท่านแม่ทัพ   อย่านะ ข้าไม่ยอม ไม่เอานะ ไม่นะ ” 

แต่แม่ทัพหนุ่มหรือจะฟัง  เขารอเวลาที่จะลงโทษนางมาหลายวันแล้ว  วันนี้จะจัดให้หนักจะขย่มนางให้จมเตียงให้มันรู้กันไป ว่านางจะมีเรี่ยวแรงเหลือไปหว่านเสน่ห์ชายอื่นอีกหรือไม่ 

ในเมื่อร่านนัก  กล้าหนีสามีมาไกลถึงขนาดนี้  จนเขาแทบจะบ้า  จะคลั่งเมื่อรู้ว่านางหนีหายไป  เขาควานหานางแทบจะทั่วทั้งเมืองหลวงแต่ก็ไม่พบ  เขาจะทำให้นางหายร่านเอง  อย่าคิดจะหนีตามชายใดได้อีก  

 ใบหน้าคมคายก้มลงซุกไซร้แก้มนวลปลั่งจนทั่วทั้งสองแก้มอย่างแสนจะคิดถึง   แล้วไล้เลียใบหูเล็ก ๆ นั้นจนจินเยว่ครางประท้วงเบา ๆ  เพราะนางไม่มีทางจะหนีเขาได้พ้น  นางถูกเขามัดทั้งมือสองข้าง  และข้อเท้าทั้งสองเอาไว้แน่น  ไม่มีหนทางจะหนี  ไร้หนทางต่อสู้  และยิ่งถูกลิ้นร้ายนั้นลิ้มรสนางร่างจนทั่วไปหมดเช่นนี้  มันทำให้นางแทบจะบ้า  

จินเยว่ดิ้นพล่าน  แอ่นส่ายไปมาเพื่อบรรเทาความเสียวซ่านที่เกิดจากการรุกเร้าไม่หยุดหย่อนของชายบนร่างของนาง  เมื่อพรมจูบใบหน้าหวานจนพอใจแล้ว   เขาก็เลื่อนลงมาโจมตีซอกคอขาวผ่องของนาง   

จากนั้นไล้เลียลงมาเรื่อย ๆ จนถึงอกอวบใหญ่เต็มมือนั้น  เขาฟอนเฟ้นมันอย่างเมามัน  แล้วก็อ้าปากไล้เลียวนไปมาบนผลอิงเถาสองผลนั่น  จนร่างอวบครวญครางหนักขึ้น  เพราะนางแทบจะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว  แต่เขาก็ยังไม่หยุด  ตอนนี้เขาอ้าปากดูดดึงมันเข้าไป  และดูดมันอย่างแรงดังเช่นทารกดูดนมมารดาก็มิปาน

ดูดมันจนแทบติดเข้าไปในปากหนาของเขา แล้วสลับกับไล้เลียลิ้มรสมัน  จนจินเยว่ทนต่อไปไม่ไหวนางแอ่นอกอวบขึ้นหาปากหนาของเขาจนหลังแอ่นโค้ง   แล้วครวญครางกระเส่าอย่างเสียวซ่านเกินจะทน  

“ อ่าาาห์ อ่าาาห์  อ๊ะ  ท่านแม่ทัพ….. ไม่เอา อ๊ายย " 

ปากของนางร้องห้ามเขาด้วยน้ำเสียงที่ขาดเป็นห้วง ๆ  แต่ก็ยังแอ่นอกให้เขาดูดดื่มจนหลังแอ่นโค้ง  

เมื่อดูดดึงผลอิงเถาสีชมพูเข้มนั่นจนพอใจแล้ว   เขาก็ไล้เลียลงไปยังหน้าท้องขาวเนียนของนาง   เขาอ้าปากกัดมันน้อย ๆ จนนางร้องกรี๊ดขึ้น  แล้วขบเม้มทำรอยรักเอาไว้    

 เขาไล้เลียวนที่สะดือน้อยของนาง   แล้วก็ไล้เลียลงไปที่หน้าท้องขาวผ่องนั้น  จูบมันเบา ๆ กัดมันน้อย ๆ ทำรอยไว้เช่นเดิม  แล้วก็เลื่อนใบหน้าลงไปที่เนินอวบอิ่มของนาง  เขายกขานางแยกออกจากกัน  แล้วก้มลงไปที่ร่องอวบนั้นแล้วก็ไล้เลียอย่างเมามัน  ทั้งยังดูดดึงเมล็ดดอกไม้งามของนางจนมันบวมเป่งขึ้นมา  จินเยว่ร้องครวญครางกระเส่า  นางโยกสะโพกอวบเข้าหาใบหน้าหล่อคมคายนั้นอย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป  นางกำลังจะบ้าเพราะเขา

“ อ่าาาห์ ไม่นะ  ท่านแม่ทัพ อย่าทำเช่นนี้  ท่านมีภรรยาแล้ว  ไม่ควรจะทำเช่นนี้กับข้าอีก  ข้าไม่ยอม ไม่….. ” 

นางพยายามบิดสะโพกผายหนีใบหน้าหล่อคมคายของเขา  แต่มือหนาของเขาตรึงมันเอาไว้แน่น  และจู่โจมนางหนักหน่วงขึ้นอีก  ทำให้ในที่สุดจินเยว่ก็พ่ายแพ้ให้กับการเล้าโลมที่บ้าคลั่งไม่หยุดหย่อนนั่น  นางโยกสะโพกอวบเป็นจังหวะเข้าหาใบหน้าหล่อคมของเขา  จนกระทั่งมันกระตุกเกร็งจนแตกระเบิดอย่างรุนแรงอย่างที่นางเองก็ห้ามตนเองไว้ไม่ได้อีกต่อไป  

เมื่อร่างหนาเห็นดังนั้นเขาก็ยกตัวขึ้น  แล้วจ้องมองสบตาของจินเยว่ด้วยประกายตาหวานฉ่ำ  จินเยว่มองสบตาคมของเขา นางเห็นไฟปรารถนาลุกโชนอยู่ในนั้น   แล้วเขาก็จับอาวุธคู่กายที่ขยายใหญ่จนน่ากลัวเข้ามาจนชิดร่องอวบของนาง  แต่ไม่ยอมมอบมันให้แก่นางเสียที   ได้แต่ถูไถไปมาพาดผ่านเพียงแผ่วเบา   ลูบไล้ไปมาที่ต้นขาอวบขาวของนางอยู่เช่นนั้น   ถูไถสัมผัสร่องอวบของนางไปมา  และมองใบหน้าหวานที่เหยเกของจินเยว่ที่กำลังจ้องมองเขานั้นอย่างยั่วยวน  แต่ไม่ทำอะไรมากไปกว่านั้น 

“ อ่าาาห์  อ่าาาห์    ท่านแม่ทัพ  จะบ้าไปแล้วหรือไง  ท่านทำอะไรกับข้า  จะทำอะไรก็รีบทำเสียที  ข้าไม่ไหวแล้ว ” 

นางโยกสะโพกเข้าหา  เขาก็ขยับออกไปเล็กน้อย  เหมือนดังกลั่นแกล้งนาง 

“ เจ้าอยากได้ข้าก็ต้องใช้ความพยายามหน่อยนะ  ไหนบอกว่าไม่รักข้า  ไม่สนใจข้า  และข้าไม่ใช่สามีีของเจ้าอย่างไรเล่า

” 

แล้วเขาก็ขยับลำกายเข้าไปหานางอีกเล็กน้อย  แล้วถูไถร่องนั้นช้า ๆ  แต่ขยับเข้าใกล้มากกว่าเดิมเล็กน้อย  อย่างจะกลั่นแกล้งนาง  สายตาคมเฝ้ามองใบหน้าหวานที่เหยเกด้วยความเสียวซ่าน  อย่างสมใจนัก  อยากได้เขาก็ต้องพยายามหน่อย เมื่อไม่ยอมรับการเป็นสามีของข้า  เจ้าก็ต้องพยายามให้มากกว่านี้ 

จินเยว่คนงามที่บัดนี้ตกเป็นรองของชายที่นางปฏิเสธปากคอสั่นว่าเขาไม่ใช่สามีของนาง  แต่บัดนี้นางพยายามโยกสะโพกอวบเข้าหาเพื่อต้องการอะไรบางอย่างมาเติมเต็ม  แต่เขาไม่ยอมให้นางเสียที  นางดิ้นรนไปมา  กรีดร้องครวญครางด้วยเสียงสั่นพร่า

ส่วนมือก็พยายามกระตุกเชือกนั้นให้หลุดออก   และเมื่อนางดิ้นรนจนข้อมือเป็นอิสระแล้ว  นางก็ผุดลุกขึ้นผลักกายหนาของแม่ทัพหนุ่มให้พลิกลงไปด้านล่างแล้วก็ขึ้นคร่อมเขาทันที  ยกสะโพกอวบอัดของนางขึ้นสอดเข้ากับลำกายแกร่งนั้นอย่างรวดเร็ว   เมื่อสมใจแล้ว  นางก็ยิ้มน้อย ๆ ในหน้า  แล้วยกสะโพกกระแทกลงหาลำกายแกร่งนั้นอย่างแรง  จนมิดลำกาย 

“ โอ้ย….อ่าาาห์   เจ็บ ข้าเจ็บ  อ๊าย  ”  นางร้องอย่างตกใจ  เพราะความเสียวซ่านเหือดหายไปกว่าครึ่ง  

แต่เมื่อนางนางค่อย ๆ ขยับขึ้นลงช้า ๆ หลาย ๆ ครั้งเข้า   ความเจ็บนั้นก็ค่อย ๆ หายไปและกลับกลายเป็นความซ่านเสียวขึ้นมาแทน

นางเร่งความเร็วขึ้นกระแทกเข้าหากายแกร่งด้านล่างด้วยจังหวะรักที่เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ  ยกขึ้นแล้วกระแทกลงอย่างรวดเร็ว   จนกระทั่งสะโพกอวบของนางกระตุกเกร็งหลาย ๆ ครั้งจนแตกระเบิดพร่างพรายด้วยความสุขสมอันแสนหวานไปอีกครั้ง