บทที่ 23 รักข้างเดียว

หนิงอันเชื่อตามสัญชาตญาณของตนเองว่าสาวใช้นางนี้ไม่ได้พูดปด จึงพยักหน้าแล้วก็ตัดสินใจก้าวกลับขึ้นไปบนรถม้า แล้วบอกกับคนขับว่านางจะว่าจ้างให้ไปส่งที่เมืองใกล้ชายแดนแทน ที่นั่นเป็นบ้านเกิดของนาง คนขับรถพยักหน้า แล้วหนิงอันก็ก้าวกลับเข้าไปในรถม้าตามเดิม 

เมื่อทรุดนั่งลงแล้ว นางก็เปิดผ้าม่านข้างรถม้าออกจ้องมองไปที่จวนแม่ทัพเฉินเป็นครั้งสุดท้าย แม้นางจะรักชายผู้นั้นมาก แต่นางเองก็รู้แก่ใจว่าเขาไม่ได้รักนาง เพียงแต่นางใช้ยาเสน่หารัญจวนเพื่อชักจูงจิตใจเขาเท่านั้น แต่หากมันหมดฤทธิ์ไปแล้วก็ไม่มีประโยชน์ที่จะพบหน้ากันอีก

เพราะเขาไม่ได้รักนางด้วยหัวใจที่แท้จริงของเขา แต่มันคือการบังคับเขาด้วยฤทธิ์ของยาพิษ มือบางขอหนิงอันปล่อยผ้าม่านลงให้มันปิดสนิทดังเดิม แล้วก็นั่งเอนกายพิงรถม้าแล้วก็หลับตาลงอย่างปลงกับชีวิตที่พลิกผันของตนเอง

แล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยนางก็ไม่ถูกโทษทัณฑ์ ไปจากที่นี่แล้วไปเริ่มต้นใหม่ที่เมืองอื่น อย่างน้อยนางพอมีวิชาแพทย์และความรู้เรื่องสมุนไพรติดตัวอยู่บ้าง คงจะพอใช้มันเลี้ยงชีพได้ หนิงอันหลับตาลงน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้มของนาง นางยกมือขึ้นเช็ดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็วและสลัดความคิดคำนึงถึงเรื่องราวที่ผ่านมาไปเสีย คิดเสียว่าทุกอย่างมันไม่เคยเกิดขึ้น และนางไม่เคยรู้จักชายที่มีนามว่า เฉินมู่หยาง

ด้านจางเล่อถงที่ตอนนี้รู้ข่าวจากจดหมายของหลงจู๊ที่ร้านขายอาภรณ์ร้านใหญ่ในเมืองโหยวโจว ที่ส่งข่าวมาบอกว่าสตรีที่เขามอบหมายให้ดูแลร้านผ้าไหมที่เปิดใหม่นั้นบัดนี้สามีของนางมารับตัวกลับไปแล้ว และสาวใช้ที่เฝ้าร้านอยู่บอกว่าพวกเขาพูดว่าจะไม่กลับมาอีก ดังนั้นหลงจู๊จึงหาคนที่ไว้ใจได้ไปอยู่ดูแลร้านผ้าไหมนั้นแทนนางแล้ว

เมื่อเล่อถงอ่านจดหมายจบนั้นก็เข้าใจว่า สามีที่ว่านั่นน่าจะเป็นแม่ทัพมู่หยาง เขาแต่งงานไปแล้วมิใช่หรือไงกัน แล้วนี่ไปวุ่นวายกับจินเยว่อีกแล้ว แถมยังพาตัวนางหายไป เขาจะต้องไปสอบถามที่จวนแม่ทัพให้รู้เรื่อง แล้วเล่อถงที่เพิ่งจะกลับเข้าจวนของตัวเองมา ก็ออกไปอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาเดินดุ่ม ๆ ออกไปเพราะจวนสกุลเฉินนั้นก็อยู่ข้าง ๆ กัน

เมื่อไปถึงจวน เขาก็พบพ่อบ้านเฉินที่ออกมารับหน้า

“ท่านพ่อบ้าน ข้ามาขอพบจินเยว่หรือไม่ก็แม่ทัพมู่หยางก็ได้ พวกเขาอยู่ไหม”  พ่อบ้านเฉินส่ายหน้า

" ทั้งท่านแม่ทัพและฮูหยินไม่อยู่ทั้งคู่ขอรับ ท่านแม่ทัพไปรับคุณหนูจินเยว่กลับมาเพื่อเป็นฮูหยินของเขา เพราะสตรีที่เคยแต่งงานกับเขานั้นหนีไปแล้วขอรับ เพราะนางวางยาเสน่ห์ท่านแม่ทัพ ทำให้เขาหลงผิดว่ารักนาง หลงใหลนางอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเกิดสงสัย จึงให้คนไปตามท่านซินแสมาดูอาการท่านแม่ทัพ แต่ตอนนี้เขาหายดีแล้ว ท่านซินแสปรุงยาแก้พิษให้กับเขา

และพอหายดี สติกลับคืนมาดังเดิม เขาก็ถามว่าคุณหนูจินเยว่ทันที และทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าจำต้องบอกความจริงกับเขาว่าคุณหนูจินเยว่ไปอยู่ที่ไหน และเขาก็ออกไปตามหานางทันทีที่ซินแสอนุญาตว่าร่างกายเขาแข็งแรงพอที่จะเดินทางได้ขอรับ "   พ่อบ้านเล่าทุกอย่างให้คุณชายจางฟังจนหมดสิ้น

จางเล่อถงนิ่งงันไป แต่เขาก็ยังไม่พอใจอยู่ดีที่อยู่ ๆ เจ้าแม่ทัพนั่นก็มาพาจินเยว่ออกไปจากร้านผ้าไหมของเขา เวลารักก็ทำท่าว่ารักนางมากมาย แต่พอจะทิ้งนางก็ทิ้งเหมือนนางเป็นสิ่งของที่ไร้ค่า ขณะที่เขากำลังลาพ่อบ้านเพื่อจะเข้าไปถามเรื่องราวเพิ่มเติมกับฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนของนางก็พบเข้ากับมู่หลันเสียก่อน

นางเดินตรงมาที่เขาเพราะเห็นว่าเขาเหมือนกำลังจะเดินไปที่เรือนท่านย่าของนาง

“เล่อถง จะไปพบท่านย่าหรือ มีเรื่องอันใดจะสอบถามท่านย่า ถามข้าก็ได้นะ เพราะข้าแน่ใจว่าเจ้าคงจะมาถามข่าวเรื่องของจินเยว่กับพี่ใหญ่ของข้าแน่ ๆ ”

มู่หลันถามเขาทันที เพราะนางหมั่นไส้ที่เขาเทียวไล้เทียวขื่อจินเยว่ไม่หยุดหย่อน ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่าจินเยว่กับพี่ใหญ่นั้นรักกัน แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ตามติดนางแจ และถึงกับออกหน้าช่วยเหลือจินเยว่ทุก ๆ อย่าง นางก็ดีใจหรอกนะที่มีคนช่วยเหลือจินเยว่แต่ก็แค่หมั่นไส้คนที่หมายปองภรรยาของคนอื่น ไม่ยอมเลิกราเพียงเท่านั้น

“ถามเจ้าก็ได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่ใหญ่ของเจ้า พาจินเยว่ไปไว้ที่ใด ข้าจะไปพานางกลับมา”

เล่อถงถามมู่หลันไปตามตรง เพราะเขาไม่แน่ใจว่าที่แม่ทัพมู่หยางพาตัวจินเยว่ไปนั้น นางเต็มใจไปกับเขาหรือไม่ เพราะในจดหมายบอกว่าพวกเขาอุ้มพานางออกจากร้านไป และบอกว่าเป็นสามีของนางมาพากลับไป ที่ร้านผ้าไหมมีสาวใช้อยู่เพียงลำพัง จึงไม่กล้าขัดขืน แต่พอรุ่งเช้านางก็รีบไปส่งข่าวที่ร้านอาภรณ์ของเขาที่ในตลาดทันที

เมื่อได้รับจดหมายแจ้งข่าว เขาแน่ใจถึงสิบส่วนว่าชายที่อ้างตัวเป็นสามีของจินเยว่น่าจะเป็นเจ้าคนข้างจวนนี่แหละไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก จึงได้ตามมาเอาเรื่องเขาถึงที่นี่ และจะได้ถามความสมัครใจของจินเยว่ด้วยว่านางต้องการกลับมาอยู่กับเจ้าหมอนั่นจริง ๆ หรือเปล่า หากนางยินยอมพร้อมใจ เขาก็จะพูดอะไรได้อีก นอกจากยอมปล่อยนางไป ตามที่นางต้องการ 

แต่หากนางไม่ยินยอมเขาพร้อมจะวิ่งเต้นช่วยเหลือนางทุกวิถีทาง เขาเองก็พอจะมีเส้นสายอยู่บ้าง คงจะพอช่วยนางให้รอดพ้นเงื้อมือเจ้าคนมักมากนั่นได้บ้างไม่มากก็น้อย เพราะเล่อถงยังคงไม่พอใจที่แม่ทัพมู่หยางทิ้งขว้างจินเยว่เหมือนรองเท้าเก่า ๆ อย่างเช่นที่เขาเองก็เห็นมากับตาแล้ว

“ข้าไม่รู้ แต่ถึงรู้ข้าก็ไม่บอกเจ้าหรอก เจ้าจะไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องสามีภรรยาเขาทำไมกัน ป่านนี้พวกเขาคงจะคืนดีกันแล้ว เจ้าก็รู้อยู่ว่าจินเยว่ยังรักพี่ใหญ่ของข้าไม่เสื่อมคลาย เจ้าเองก็ถึงวัยที่จะออกเรือนแล้ว เหตุใดไม่หาสตรีที่เหมาะกับเจ้าสักคนหนึ่งล่ะ แล้วก็แต่งงานกับนางเสีย เจ้าจะได้เลิกมาวุ่นวายกับภรรยาคนอื่นเขาเสียที”

มู่หลันต่อว่าเขา แถมยังไม่บอกเขาอีกด้วยว่าพี่ใหญ่พาจินเยว่ไปปรับความเข้าใจกันที่ไหน เรื่องอะไรจะบอกให้เจ้าหมอนี้ตามไปรบกวนพวกเขาที่กำลังจะกลับมาคืนดีกัน

“ทำไม เจ้าอิจฉาจินเยว่หรือที่มีแต่คนสนใจนาง ไม่ว่าจะเป็นพี่ชายของเจ้า หรือว่าข้า แต่ว่าไม่มีใครจะหันมามองสตรีปากร้ายเช่นเจ้าเลย จนเลยวัยออกเรือนมาจนป่านนี้แล้วก็ยังไม่มีผู้ใดมาสู่ขอ”

เล่อถงอดรนทนไม่ไหว ตอบโต้มู่หลันไปอย่างรุนแรง เพราะหมั่นไส้นางนัก ที่เอาแต่ช่วยพี่ชายตัวเอง ไม่สนใจว่าจินเยว่จะยินยอมพร้อมใจกับพี่ชายของตัวเองหรือไม่

ทันทีที่จบประโยคหมิ่นแคลนนั้น มู่หลันก็ตวัดฝ่ามือตบลงไปบนใบหน้าซีกขวาของเล่อถงอย่างแรง จนใบหน้าหล่อเหลาและเนียนขาวราวอิสตรีนั้นแดงเถือกเป็นรอยฝ่ามือของนาง เขาหันหน้ากลับมาทันทีและจับที่ใบหน้าขอตนเอง ก็พบว่ามันรู้สึกชาไม่น้อย สตรีนางนี้แรงเยอะไม่เบา

และไวเท่าความคิด เขากระชากใบหน้างามของนางเข้ามาใกล้แล้วก็ก้มประกบจูบริมฝีปากอิ่มที่ทาด้วยสีแดงสดที่เขาหมั่นไส้มานานแล้ว เพราะนางปากคอเราะร้ายชอบต่อว่าเขาแรง ๆ มาหลายครั้งแล้ว ชอบขัดขวางเขาไม่ให้พบกับจินเยว่ คงเพราะจะช่วยพี่ชายตนเองอย่างไม่ลืมหูลืมตาว่าพี่ชายตนเองเป็นเช่นไร ครั้งนี้เขาจึงได้บดขยี้ริมฝีปากแดง ๆ นี้ด้วยริมฝีปากหนาของเขาเสียให้เข็ด