16

สองชั่วโมงต่อมา สองหนุ่มสาวก็มาถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่จังหวัดภูเก็ต  เพื่อตรวจร่างกายโดยมีทนายเดินทางมาด้วย  โดยที่ระหว่างอยู่บนเครื่องบินเล็กจิรกรคุยติดพันกับภวิศเรื่องรูปคดี

“เห็นว่าทางเจ้าหน้าที่จะเรียกคนไปสอบเพิ่มนะครับ” ภวิศวางสายจากทีมงานของเขาและหันมารายงานนายจ้าง

“มีใครน่าสนใจไหมครับ”  เป็นไปได้ว่าทางเจ้าหน้าที่อาจจะได้ข้อมูลใหม่มา

“มีคนนึงครับเป็นแขกบนเรือของคุณที่ค่อนข้างน่าสนใจมากครับ  คุณจิโอวานนี่ ธาริส แอสตัน” 

ชื่อของนักธุรกิจหนุ่มที่ถือเป็นคู่แข่งของจิรกรในธุรกิจหลักเกี่ยวกับโทรคมนาคมที่เขาได้ยินทำให้ชายหนุ่มค่อนข้างแปลกใจ  เหตุใดที่เขาไม่ได้รับรายงานว่าฝ่ายนั้นขึ้นเรือมาด้วยในเที่ยวนี้

“น่าสนใจยังไงครับ”  จิรกรถาม

“คือว่าตอนนี้มีข่าวซุบซิบกันบนเรือครับว่าคุณจิโอวานนี่อาจจะเป็นฆาตกรก็ได้  เพราะเขาเคยติดต่อกับผู้ตายหลายครั้งแต่เธอไม่สนใจ  เขาอาจจะโกรธแค้นหรือว่าเสียหน้าอะไรแบบนั้น”

“ไม่จริงค่ะ  พี่ไทม์ไม่ใช่คนแบบนั้น”  พิมพ์อัปสรโพล่งขึ้นทันที  ทำให้สองหนุ่มหันมามองเธอ

“เพิร์ลรู้จักจิโอวานนี่เหรอ”   จิรกรย้อนถาม

พิมพ์อัปสรพยักหน้าพลางทำหน้าไม่สบอารมณ์ 

“พี่ไทม์เป็นญาติเพิร์ลเองค่ะ  แม่ของเขาเป็นป้าเพิร์ล  เขาไม่ใช่คนแบบนั้นแน่”  เธอพูดแล้วชะงักไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขสราเองก็บอกเธอเช่นนี้

“เมื่อกลางวันตอนคุยกับพี่เข็ม  เขาก็บอกว่าสงสัยพี่ไทม์นะคะ”  พิมพ์อัปสรคิดในใจว่าเรื่องมันชักจะไปกันใหญ่ 

“แล้วเพิร์ลได้บอกคุณเข็มเขาไหมว่าจิโอวานนี่เป็นญาติเพิร์ล”  จิรกรซักต่อ  พิมพ์อัปสรส่ายหน้าไปมา

“เปล่าค่ะ  ไม่มีจังหวะพูด” 

พิมพ์อัปสรยังคงคิดมากเรื่องการเสียชีวิตของดาราสาว  จนทำให้เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจิรกรว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป  จนกระทั่งทั้งสองกลับมาถึงเรืออีกครั้งในตอนเย็นเกือบค่ำ  ชายหนุ่มไม่ได้แวะไปไหนอีกแต่ตรงกลับขึ้นห้องพักเลย

“พี่สั่งให้พัศกรสั่งข้าวมาให้เราสองคนแล้ว  กินในห้องนะเพิร์ลพี่เหนื่อย” 

“ให้เพิร์ลจัดโต๊ะให้ไหมคะ”  เธอไม่ลืมว่าตัวเองยังมีตำแหน่งเป็นพนักงานฝึกงานหน้าที่แม่บ้านอยู่  และเห็นว่าวันนี้แทบไม่ได้ทำอะไรเกี่ยวกับงานในหน้าที่จึงเสนอตัว

“ไม่เป็นไร  เดี๋ยวพนักงานเสริฟเขาขึ้นมาจัดการเอง  พี่อยากอาบน้ำมากกว่า”  เขาว่าพลางฉวยมือเธอเข้าไปในห้องน้ำจนหญิงสาวร้องเสียงหลง

“เดี๋ยวค่ะ อย่าบอกว่ายายังไม่หมดฤทธิ์”  พิมพ์อัปสรยกมือขึ้นดันตัวเขาออกห่าง  แต่จิรกรไม่ได้ทำอะไรนอกจากกอดเธอไว้นิ่งๆ

“เราลองคบกันไหมเพิร์ล  เรามีแฟนแล้วหรือยัง”  เขาถามตรงๆ เพราะไม่สามารถวางเฉยกับความสัมพันธ์ที่เกินเลยไปแล้วระหว่างเราสองคนได้

“เพิร์ลยังไม่มีแฟนค่ะ  แต่ว่าพี่จอมคิดดีแล้วเหรอที่ขอสาวเป็นแฟนในห้องน้ำแบบนี้น่ะ”  ไหนความโรแมนติก  นี่เขาจะเป็นแฟนคนแรกของเธอเชียวนะ 

“งั้นเราอาบน้ำด้วยกันก่อน  เดี๋ยวพี่ออกไปขอใหม่ข้างนอกเอาแบบไปยืนที่หัวเรือแบบโรสกับแจ็คเลยไหม” 

เขาพูดพลางเลื่อนมือไปตามกระดุมเสื้อของหญิงสาว  ท่ามกลางการปัดป้องของเธอ  จับโน่นจับนี่ครู่เดียวเสื้อผ้าของคนทั้งสองก็ลงไปกองรวมกันที่พื้นอย่างไม่มีใครไยดีมัน