14

“ใช่ค่ะ น้องเพิร์ลเคยได้ยินชื่อจิโอวานนี่ ธาริส แอสตันไหมคะ  ที่ตอนนี้เขามาเปิดตัวรถยนต์นำเข้าจากยุโรปและอเมริกา”  

พิมพ์อัปสรขมวดคิ้ว นิ่งคิดก่อนจะตอบ  “ค่ะ  เคยได้ยิน”  

“นั่นล่ะค่ะ  พี่ได้ยินมาว่าเขาก็เป็นมาเฟียด้วยนะคะ  เขาติดต่อเอพริลมาสองเดือนแล้วค่ะ จะขอนัดทานข้าวด้วยเอพริลยอมไปครั้งเดียวก็บอกว่าน่ากลัว  แต่เขาก็ไม่ยอมถอดใจนี่พี่เพิ่งรู้ว่าเขาอยู่บนเรือด้วยนะคะ” 

“แล้วทำไมพี่เข็มถึงคิดว่าแอสตันจะเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่ะคะ”  พิมพ์อัปสรถาม  เธอจึงเห็นเขสราถอนหายใจด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

“พี่ก็ไม่รู้หรอกค่ะ  แต่นาทีนี้พี่ก็คิดไปหมดตราบใดที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเอพริลกันแน่” 

เจ้าหน้าที่ตำรวจจากกองปราบปรามกับเจ้าหน้าที่หน่วยอื่นที่เกี่ยวข้อง อาทิ พิสูจน์หลักฐานและนิติเวชเดินทางมาโดยเฮลิคอปเตอร์มาถึงเรือลาลีน่าในเวลาเกือบเที่ยงของวันนั้น 

และจากการลงพื้นที่ของเจ้าหน้าที่  ตำรวจพบโทรศัพท์ของจิรกรที่เจ้าตัวจำไม่ได้ว่าหายไปตอนไหนเมื่อไหร่ 

คนที่เจ้าหน้าที่ประเมินว่าน่าจะมีส่วนในคดีต่างถูกเรียกไปสอบถามเบื้องต้น  โดยที่ตำรวจมุ่งความสนใจมาที่เจ้าของเรือหนุ่มเป็นพิเศษ  แต่เขาก็ยังยืนยันหนักแน่นว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของดาราสาว 

ภายในห้องรับรองสามหุ้นส่วนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด  ณพิชย์และอรัญเปลี่ยนแผนการเดินทางกระทันหัน  จากที่จะเดินทางกลับในวันนี้ต่างเลื่อนออกไปก่อนเพราะไม่อยากให้การเดินทางในทริปนี้เกิดความวุ่นวาย

“โทรศัพท์นายไปอยู่ในห้องของเอพริลได้ยังไงวะจอม  ลองคิดทบทวนอีกทีสิว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”  ณพิชย์เค้นถาม

ก่อนหน้านี้จิรกรเคยคิดว่าจะไม่พูดเรื่องที่ตนเองโดนวางยาเมื่อคืน  เพราะไม่อยากให้เรื่องเสียหายไปถึงพิมพ์อัปสร  หากทุกคนรู้เรื่องนี้ใครจะเชื่อว่าเขากับเธอไม่มีอะไรเกินเลยกัน  โดยเฉพาะญาติผู้พี่ของเธอ  รชตเพื่อนที่รู้นิสัยและสันดานกันดี 

‘เอาอะไรมาเชื่อวะ  เรายังไม่เชื่อตัวเอง’  ชายหนุ่มคิดในใจและเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้หุ้นส่วนอีกสองคนฟัง

“เมื่อคืนเอพริลขอนัดผมเขาบอกว่ามีเรื่องอยากให้ช่วย  อยากขอคำแนะนำผมก็เลยตกลงไปเจอเธอที่ร้านอาหารเวียดนามตอนทุ่มนึง”  เขาหยุดคิดเมื่อนึกได้ว่าเขารู้แล้วว่าโทรศัพท์หายไปตอนไหน

“พอไปถึงเราก็เริ่มกินอาหารกัน  ตอนนั้นพนักงานถือขวดไวน์จะรินให้แต่เซจนไวน์หกเลอะเสื้อผม  ผมก็ไปล้างออกแล้วถอดเสื้อนอก  ไว้ตอนนั้นล่ะโทรศัพท์ผมอยู่ในกระเป๋าเสื้อ  ผมจิบไวน์ไปแก้วนึงก็ไม่มีอะไรแต่พอถึงแก้วที่สองผมรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิม  มันเฝื่อนๆ ชัดมาก”  ชายหนุ่มหยุดเล่ามองหน้าสองหนุ่มที่หันไปมองหน้ากับ

“เชี้ยแล้ว  พี่โดนวางยาเหรอพี่จอม”  อรัญเผลอสบถคำหยาบออกมา  จิรกรพยักหน้า

“ใช่  ผมคิดว่าตัวเองโดนยาเลยขอตัวกลับเลย  ลืมเสื้อนอกตัวนั้นไว้ในร้าน ผมไปส่งเอพริลแล้วขึ้นไปห้องพักตอนสองทุ่มผมจำได้เพราะดูเวลาอยู่” 

“แล้วนายมีอาการอะไรไหม  โดนยาอะไร”  ณพิชย์ถามจริงจังแต่จิรกรไม่ตอบ เขาจึงเดาอย่างนึกรู้  “อย่าบอกว่าโดนยาปลุกเซ็กซ์”