12

“ครับท่าน”  หัวหน้ารปภ. ตอบด้วยท่าทางนอบน้อม  เพราะว่าณพิชย์ไม่ได้เป็นแค่หุ้นส่วนเรือ  แต่เขายังมีตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (สส.) อีกด้วย  ส่วนอรัญเดินไปคุยกับเขสราที่ยังอยู่ในภาวะช็อกถึงเรื่องราวในคืนนี้อยู่ครู่หนึ่งก็เดินกลับมาสมทบ บอกเพียงสั้นๆ ว่า

“ไปหาที่คุยกันเถอะ  ผมว่าเรื่องนี้มีกลิ่นไม่ค่อยดีแล้ว” 

ทั้งสามคนย้ายมาคุยในห้องรับรองพิเศษที่พวกเขาใช้ประจำ  เมื่อนั่งลงประจำที่แล้วอรัญจึงเล่าให้ฟังจากการที่คุยกับเขสรามา

“คุณเขมบอกว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้นอนที่ห้องเพราะบังเอิญเจอเพื่อน  เธอจึงออกไปค้างห้องเพื่อนตั้งแต่เลิกงานก็คือเวลาหนึ่งทุ่ม” 

“แล้วยังไงวะ  มีกลิ่นไม่ดีแบบไหน”  ณพิชย์ถาม

“ก็เธอบอกว่าตอนที่เธอแยกไป  ครั้งสุดท้ายที่เห็นคุณเอพริลก็คือเจ้านายของเธออยู่กับพี่จอม  เพราะว่าคุณเอพริลนัดกินข้าวกับพี่จอมที่ร้านอาหาร  และเธอได้ยินว่าพี่จอมจะมาส่งคุณเอพริลที่ห้องพักเองหลังจบดินเนอร์” 

“อ้าว ฉิบหายสิมึง  จริงไหมวะ”  ณพิชย์หันมาถามจิรกร 

“ผมไปกินข้าวกับเอพริลจริง  แต่ไม่ได้มาส่งเธอที่ห้องเราแยกกันที่ห้องอาหาร  ผมออกมาก่อนด้วยซ้ำ” 

เขาไม่ได้พูดต่อว่าเกิดอาการแปลกๆ กับตัวเองหลังจากที่รู้สึกว่าไวน์แก้วที่สองรสชาติเฝื่อนๆ ไม่เหมือนเดิมเพียงจิบไปไม่ถึงครึ่งแก้ว   ชายหนุ่มจึงขอตัวแล้วลุกออกมาเลยโดยที่ไม่ได้สนใจมารยาท  จากนั้นเขากลับไปที่ห้องพักของตัวเองเจอกับพิมพ์อัปสรและเกิดเรื่องเลยเถิดจึงรู้ว่ายาที่โดนมันคือยากระตุ้นอารมณ์ทางเพศชนิดหนึ่ง 

ทั้งณพิชย์และอรัญต่างมีสีหน้าไม่สบายใจเมื่อได้ยินเรื่องราว  อึดใจต่อมาอรัญเป็นฝ่ายเรียกลูกน้องเข้ามาสั่งงาน

“ไปเช็คกล่องวงจรปิดของที่ร้านอาหารและหน้าทางเดินหน้าห้องพักคุณเอพริลว่าตั้งแต่เมื่อคืนจับภาพอะไรได้บ้าง” 

          “ครับคุณอรัญ”  เจ้าหน้าที่ควบคุมห้องคอนโทรลที่ถูกเรียกมารับคำสั่งรับคำแล้วรีบไปทำงาน  ตอนนั้นเองที่พิมพ์อัปสรเข้ามาในห้อง

“อ้าวน้องเพิร์ล  ทำไมตื่นเช้าจังครับ” 

ณพิชย์ทักเธอทำให้จิรกรมองตามแล้วขมวดคิ้วเขาจำได้ว่าสั่งให้เธออยู่ในห้อง

“ลงมาทำไมเพิร์ล  พี่บอกให้อยู่ข้างบนไม่ใช่เหรอ” 

“เพิร์ลจะลงมาบอกว่าคุณพัศกรจะมาถึงตอนเที่ยงค่ะ  โทรหาแล้วพี่จอมไม่รับสาย” 

จิรกรลุกขึ้นเดินมาหาพนักงานชั่วคราวของตัวเองพลางนึกได้ว่าเขาไม่ได้นำโทรศัพท์ติดตัวลงมา  “พี่คงลืม  เพิร์ลเห็นโทรศัพท์พี่ข้างบนไหม”

“ไม่เห็นนะคะ  เจอแต่แว่นพี่จอมตกอยู่ที่พื้น”  เธอพูดแล้วชะงักเมื่อนึกได้ว่าแว่นของเขาคงตกพื้นไปช่วงที่ทั้งสองกำลังโรมรันกันเมื่อคืน  หญิงสาวถอยหลังทันที

“เพิร์ลไปก่อนนะคะ”  พิมพ์อัปสรออกมาจากห้องของสามหนุ่มแต่เธอไม่ได้กลับขึ้นห้องเพราะรู้สึกหิวพอดี  จึงตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อที่มีบริการบนเรือ  เลือกซื้อขนมรองท้องได้สองสามอย่างพร้อมเครื่องดื่มง่ายๆ  เมื่อซื้อเสร็จแล้วกำลังจะกลับขึ้นข้างบนเธอก็เปลี่ยนใจเมื่อเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยหลายคนเดินผ่านหน้าไป 

‘สงสัยเรื่องคุณเอพริลแน่ๆ ตามไปดูดีกว่า’  เธอคิดในใจจากนั้นหญิงสาวจึงเปลี่ยนทิศทางการเดินทันที