ตอนที่7หนี

ซูหว่านหันหลังกลับเด็กๆ ยืนข้างๆ ด้วยท่าทางหวาดกลัว สายตาของซูหว่านมองไปที่จอบที่พิงผนัง เหมือนเป็นสิ่งเดียวที่พอจะใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวได้ ซูหว่านเอื้อมมือไปคว้าจอบนั้นมาอย่างรวดเร็ว ตายเป็นตายวะอย่างดีก็แค่ตายอีกที เสียงฝีเท้าของสาวใช้วิ่งเข้ามา ใจซูหว่านร้อนรนแต่ไม่มีเวลาคิดมากกว่านี้ ขณะที่สาวใช้พุ่งเข้ามาหา ซูหว่านคว้าจอบยกขึ้นทันที แล้วทุบลงไปที่แผ่นหลังของสาวใช้อย่างเต็มแรง

"โอ๊ยยย" เสียงร้องของสาวใช้ดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ตัวจะงอไปข้างหน้า ใช้ลงไปกับพื้น หมดแรงที่จะขยับต่อไป

ฮูหยินซูที่อ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าซูหว่านที่ไม่เคยมีปากเสียงครั้งนี้กลับสู้คน 

“พวกเจ้ามาเร็วๆ มาช่วยกันจับนาง”

เสียงแหลมและแข็งกร้าวสั่งการให้ทุกคนทำตาม แต่ยังไม่มีใครมาสักคันก็มันดึกแล้ว มีแต่ฮูหยินซูเท่านั้นที่อยู่คนจับผิดซูหว่าน

ซูหว่านรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะลังเลอีกแล้ว การเผชิญหน้ากับฮูหยินซูในตอนนี้หมายถึงการสู้ หากเอาแต่หนีทั้งยังพาเด็กๆ ไปด้วยคงถูกไล่ตามมาจับได้แน่ ไม่มีทางเลือกนอกจากสู้แล้ว จะต้องทำให้ฮูหยินซูไม่กล้ากับซูหว่านอีกต่อไป

ซูหว่านหันไปมองฮูหยินซูที่ยืนอยู่ไม่ไกล มือยังคงกำจอบแน่นอย่างมั่นคง ไม่มีความกลัวในแววตา

ซูหว่านรวบรวมกำลังทั้งหมดวิ่งเข้าหาฮูหยินซูที่ยืนชี้นิ้ว ก่อนที่จะเงื้อจอบขึ้นอีกครั้ง แล้วทุบไปที่ไหล่ของฮูหยินซูอย่างไม่ลังเล

" อั๊กก กรี๊ดดดดดดดด" ฮูหยินซูร้องออกมาก่อนที่จะเซถอยไปข้างหลังท่าทางเจ็บปวด สามีตัณหากลับของนางยักษ์ขมูขีรีบมาพยุงเมีย นี่ขนาดออมมือนะนางยังร้องขนาดนี้ ทีทำคนอื่นเขาไม่รู้สึกอะไรพอโดนเข้าบ้างจะตายให้ได้

ซูหว่านเงื้อจอบอีกครั้งคราวนี้ฮูหยินซูกลัวจนหัวหด

"เจ้า...เจ้า…"สามีตัณหากลับของนางยกมือชี้หน้าซูหว่าน 

“หุบปากตาแก่ อยากโดนอีกใช่ไหม” ปู่ของเด็กรีบหดหัว ซูหว่านส่ายหน้าโยนจอบเข้าใส่สองคนผัวเมียไม่สนใจว่าโดนตรงไหน คว้ามือเด็กๆ แล้ววิ่งหนีไปทันที

“หนีเร็ว" ซูหว่านตะโกนลั่นมุ่งมั่นที่จะพาเด็กๆ หนีไปจากที่นี่ให้ได้

ซูหว่านดึงแขนเด็กทั้งสองถีบประตูรั้วที่ทำจากไม้เปิดออก เด็กๆ รีบวิ่งออกจากบ้านนั้น พวกเขาผ่านประตูไปอย่างรวดเร็ว ฝ่าความมืดมิดไปข้างหน้า

“พวกเจ้า ตามไปจับนางตัวดีมา” เสียงฮูหยินซูยังดังไล่หลัง

ขณะที่ซูหว่านวิ่งไปข้างหน้า ใจเต็มไปด้วยความหวัง ไม่รู้จะไปไหนแค่ไปให้พ้นจากตรงนี้ 

เงาของบ้านใหญ่หายไปเบื้องหลัง ขณะที่ซูหว่านฝ่าความมืดออกไป 

“เร็วเข้า พวกเขาตามมาแล้ว” เด็กๆ เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในการเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์นี้

เสียงฝีเท้าวิ่งวุ่น

"ค้นให้ทั่ว" แต่ซูหว่านไม่หันกลับไปดู วิ่งต่อไปหายใจหอบเหนื่อยแต่ก็ไม่ยอมหยุด

เด็กๆ ยังวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว แม้ว่าพวกเขาจะเหนื่อยและบาดเจ็บ มันคือการวิ่งหนีเอาชีวิตรอดที่ไม่มีทางเลือกมีแต่ความหวังข้างหน้า

"ท่านแม่ เราจะไปไหน" อาอวี่ถามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและหอบหนัก

"ไปหาที่ปลอดภัย...เราจะไปจากที่นี่และไปหาที่อยู่ใหม่" ซูหว่านตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง 

เช้าตรู่ในบ้านร้างที่เงียบสงัด

ผ้าม่านผืนบางๆ เก่าๆ ที่แขวนอยู่หน้าต่างเริ่มรับแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องเข้ามาในห้อง บรรยากาศรอบๆ ไม่มีเสียงจากใครนอกจากเสียงลมที่พัดผ่านเบาๆ หยากไย่ไขว้กันไปมาบนเพดาน

ซูหว่านลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาปรับสภาพจากความมืดมิดของคืนที่ผ่านมา มองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นและข้าวของเก่าๆ ผุพัง แต่นั่นกลับทำให้รู้สึกสงบและปลอดภัยเมื่อเทียบกับความโหดร้ายที่เคยเผชิญในบ้านนั้น ทุกอย่างดูง่ายและสงบขึ้นมาก เมื่อคืนซูหว่านพาเด็กๆ เข้ามาในนี้อย่างไม่ลังเลแม้จะมืดแต่มีหลังคาคุ้มหัวและที่สำคัญไม่มีเจ้าของ

ซูหว่านหันไปมองเด็กๆ ที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ตัว อาเยวี่ยนและอาอวี่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางบนฟูกเก่าๆ แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเล็กๆ ของพวกเขาทำให้ซูหว่านรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ

อาอวี่ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นและเห็นซูหว่านนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าที่โล่งใจ

"ท่านแม่...เราหนีรอดแล้วใช่ไหม" เสียงเบาและอ่อนหวาน 

"ตื่นแล้วเหรอ" ซูหว่านยิ้มให้พร้อมกับลูบหัวอาอวี่เบาๆ ใบหน้าน้อยๆ ดวงตากลมโตที่แรกบอกไม่ชอบเด็กแต่พอพบตากลมๆ ของอาอวี่ก็อดเอ็นดูไม่ได้

“อือ ท่านแม่เราหนีออกมาได้แล้วเรารอดแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องถูกตีอยู่ที่นั่นอีกแล้วใช่ไหม เย้ๆๆๆๆๆ"

อาเยวี่ยนที่นอนอยู่ข้างๆ พลิกตัวหันมามองก่อนจะยิ้มอย่างเหนื่อยๆ 

"ท่านแม่...เราไม่ต้องกลัวใครแล้วใช่ไหม…"

คำถามของอาเยวี่ยนทำให้ซูหว่านหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ 

"ไม่ต้องกลัวแล้ว...เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กันสามคนที่นี่" ยิ้มสดใส

อาเยวี่ยนยิ้มกว้างขึ้น ใบหน้าเล็กๆ ของเขาเปล่งประกายไปด้วยความหวังและความฝันที่ไม่เคยมีมาก่อน จะต้องใช้ชีวิตที่นี่ให้ได้แล้วจะต้องสบายและรวยด้วยฮ่าาาาาา

ซูหว่านลุกขึ้นจากฟูกและมองไปยังหน้าต่างที่เปิดอ้าให้แสงแดดผ่านเข้ามาเต็มห้อง ความอบอุ่นของแดดอ่อนๆ ที่ทอแสงลงมาสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นในห้อง ราวกับเป็นสัญญาณแห่งชีวิตใหม่

“โลกภายนอกที่ไม่มีการกดขี่ นี่มันดีแค่ไหนน้าาาา” ซูหว่านตะโกนดังๆ เอ้ออยู่ดีดีก็มีลูก อยู่ดีดีก็ต้องมาหาทางเอาตัวรอดอย่างน้อยก็ไม่ตายล่ะว่ะ ว่าแต่พอรอดจากนี่แล้วจะได้กลับไปโลกจริงๆ ไหมนะ