ตอนที่9จะมารังแกกันง่ายๆได้อย่างไร

ซูหว่านก็เตรียมข้าวร้อนๆ ในถ้วยที่ล้างจนสะอาด อาหารมื้อแรกบนอิสรภาพกลับมีค่ามากมายในตอนนี้ คนเรามันอยู่ที่ใจหรอกจบอกว่าสุขก็สุข ฮ่าาาาจริงไหมนี่เอิ้กกกกฉ้านนนนนนนมีความสุข

“หน้าตาดูดีไม่น้อยทีเดียว” เสิร์ฟข้าวพร้อมกับผัดผักบุ้งกลิ่นหอมฟุ้งบนโต๊ะที่ทำมาจากไม้เก่าๆ

“อาอวี่...อาเยวี่ยน มานี่เร็ว ลูกร้ากกกกก” ซูหว่านเรียกเด็กๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทั้งสองพยักหน้าและรีบเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหาร

อาเยวี่ยนมองข้าวร้อนๆ และผัดผักบุ้งที่กลิ่นหอมลอยมาเต็มห้อง เขายิ้มออกมาอย่างอิ่มใจ 

“ท่านแม่เก่งจัง หอมที่สุดเลย หอมจริงๆ แค่ผัดผักบุ้งแต่หอมไปสามบ้าน”

ซูหว่านยิ้ม เด็กๆ พุ้ยข้าวใส่ปากแก้มป่อง คีบผัดผักบุ้งใส่ปาก อาอวี่นิ่งงันอ้าปากค้าง

“อืออร่อยจัง ผักนี่หวานจังเลยค่ะท่านแม่ อร่อยมากๆ เลยค่ะ” อาอวี่พูดพร้อมกับยิ้มกว้าง ใบหน้าเล็กๆ เปล่งประกายไปด้วยความสุขจากการได้ทานอาหารร้อนๆ รสชาติอร่อยที่ซูหว่านปรุงกับมือ

“ผักที่อร่อยต้องสดใหม่เท่านั้น ผักเก็บมาจากต้นปรุงอาหารได้รสดีที่สุดและผักบุ้งมีสรรพคุณมากมายแต่ที่สำคัญในตอนนี้คือช่วยลดอาการปวดศีรษะและอ่อนเพลีย จากการที่เราสามคนหนีนางปีศาจเมื่อคืนฮ่าาาาา แบบดีจึงดีต่อสุขภาพ”

อาอวี่อ้าปากค้างรู้สึกว่าแม่ของพวกเขาเปลี่ยนไปแต่ดีจริงๆ นะ 

ซูหว่านนั่งลงข้างๆ เด็กๆ ใช้ตะเกียบพุ้ยข้าวในถ้วยขึ้นมาทานบ้าง ผักบุ้งมีรสหวานและน้ำผัดที่มีรสเผ็ดเค็มและกลิ่นหอมจากกระเทียมเจียวเข้ากันได้ดีกับข้าวร้อนๆ อร่อยเฉย

“กินให้เยอะๆ นะ” ซูหว่านพูดเสียงเบา ก่อนจะยิ้มให้กับลูกๆ เห็นพวกเขากินอาหารด้วยความเอร็ดอร่อย ทุกคำที่พวกเขาทานก็เหมือนกับการเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตใหม่ของพวกเขา

“เอาล่ะพออิ่มแล้วเราจะมาช่วยกันจัดบ้านเพราะฉะนั้นกินให้มากๆ จะได้มีแรง พวกเราต้องใช้แรงเพื่อเนรมิตที่นี่ให้เป็นที่อยู่ และต้องอยู่ให้ได้ ฮึบบบ” เด็กสองคนมองตากันงงงันกับท่าทีของมารดาที่เข้าถึงง่ายไม่เหมือนท่านแม่คนก่อน

…………………………………………………………………………………………………………………

ซูหว่านเดินออกไปข้างนอกบิดขี้เกียจด้วยความเมื่อยขบจากการทำความสะอาดบ้านทั้งวัน จัดนั่นยกนี่เลื่อนนั่น

 รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่สะอาดเริ่มมีแรงกายขึ้นมาบ้างคงเพราะได้กินอิ่มนอนอุ่นแม้บ้านจะยังรกเรื้อแต่ซูหว่านสัญญาว่าจะทำให้บ้านหลังนี้สะอาดและน่าอยู่ที่สุด 

โครมซ่าาาา

ก่อนที่ซูหว่านจะได้ทำอะไร ยายป้าคนนั้นก็ก้าวออกมาพร้อมกับถังน้ำขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำขุ่นๆ และสาดน้ำใส่ซูหว่านทันที

ป้าข้างบ้านที่ยืนอยู่ริมรั้วและจ้องมองมาที่ซูหว่านด้วยสายตาเย็นชาและเย้ยหยัน

"นี่ นางแพศยา ฆ่าสามีแล้วมาพาลูกมาอยู่ที่บ้านร้างใกล้ๆ ข้าอีกหรือ เสนียดจัญไรจริงๆ ชิ้วๆ ไปให้พ้น ตายแล้วเจ้าข้าเอ๊ยยยยย นางปีศาจซูหว่านอยู่นี่แล้ว พาลูกมาอยู่ที่นี่พวกเรามาช่วยกันไล่นาง นางจะฆ่าลูกของตัวเองอีกแล้วววว" 

เสียงของป้าคนนั้นดังลั่นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ไม่รู้มาจากไหน

น้ำเย็นที่สาดใส่ทั้งตัวทำให้ซูหว่านสะดุ้งขณะที่เปียกไปทั่วตัว รู้สึกถึงความเย็นของน้ำที่ชุ่มไปทั่วร่างกาย ราวกับถูกดูถูกและทำร้ายจากคำพูดที่ป้าคนนั้นกล่าวหาและไล่เหมือนหมูเหมือนหมา ยกมือขึ้นลูบหยดน้ำที่เกาะบนใบหน้า

ในขณะเดียวกันอีกฟากหนึ่งของถนนเล็กๆ บุรุษหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งกำลังยืนทอดสายตาอยู่เงียบๆ เขาสวมอาภรณ์ยาวเนื้อผ้าอย่างดี สีเข้มตัดขอบด้วยลวดลายปักดิ้นทอง งามสง่าคุณชายหวงจากตระกูลสูงศักดิ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคมเข้ม เฝ้ามองเหตุการณ์ตรงหน้าระคนสงสัย

เขาคือหวงเซิ่นเหยี่ยนบุตรชายท่านคหบดีเมืองต้าจงผู้มากับรัศมีสูงศักดิ์ยากจะหาใครเทียบเคียง

ด้านหลังเขามีบ่าวร่างท้วมท่าทางตลกอยู่ผู้หนึ่ง สวมเสื้อผ้าธรรมดาๆ แต่แววตากลมโตเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขามีนามว่าเสี่ยวเปา พูดมาก ขี้เล่นแต่จงรักภักดี

เสี่ยวเปามองภาพซูหว่านถูกสาดน้ำแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนรีบหันไปกระซิบเจ้านาย

“คุณชายขอรับ โปรดอย่าได้ใส่ใจนางเลยขอรับ นางเป็นตัวซวยที่เลื่องลือกันทั้งหมู่บ้านนะ ได้ยินหรือไม่…ฉายาของนางคือหญิงโหดฆ่าสามี ขืนท่านไปข้องเกี่ยว เกรงว่าฟ้าดินยังจะพิโรธเอา” เซิ่นเหยี่ยนแค่เพียงหลุบตามองพื้นเสีย

“ท่านแม่ๆๆๆๆๆ”

อาอวี่ที่วิ่งมายืนอยู่ข้างๆ เห็นซูหว่านเปียกไปทั้งตัวเพราะถูกรังแก ทั้งตกใจและหวาดกลัว น้ำตาเริ่มปริ่มขอบตาของเด็กหญิงตัวน้อย

สิ่งที่เก็บกดไว้ในใจของซูหว่านเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ ซูหว่านไม่เคยโกรธใครขนาดนี้ ที่เป็นแบบนี้อาจเพราะความที่ถูกรังแกจนเกินไป

"ยัยป้า เจ้าเห็นตอนที่ข้าฆ่าผัวหรือไร" ซูหว่านถามด้วยเสียงเย็นเยียบ ดวงตาของนางจ้องไปที่ป้าข้างบ้านที่ยืนยิ้มเยาะดูหมิ่น

"ถึงกล้ามาบอกว่าข้าฆ่าผัว หรือว่าฟังจากคนอื่นพูดมาเท่านั้น" 

ซูหว่านกล่าวต่ออย่างเย็นชา ขณะที่ยกมือเท้าสะเอว ค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าไม่ได้เกรงกลัวอะไรอีกแล้ว

อาเยวี่ยนยืนอยู่ข้างๆ และมองซูหว่านด้วยความกังวล พยายามดึงมือแม่ไว้แต่ซูหว่านโบกมือห้ามไว้

“อย่าเข้ามานะ” ยัยป้าเริ่มหวั่นๆ ชาวบ้านเริ่มมุง

"เอาตามจริงนะ ข้าไม่เคยทำผิดอะไรต่อเจ้า วันนี้ถือว่าไม่เอาความ ชิ" 

ซูหว่านพูดออกมาเสียงดังบอกว่าไม่เอาความทั้งที่อยากจะกระโจนใส่เต็มกำลัง เต็มไปด้วยความโมโหขั้นสุดที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของซูหว่าน หยุดยืนอยู่ตรงหน้าป้าคนนั้นและสายตาของซูหว่านที่จ้องไปที่ป้าก็ยิ่งดุดันขึ้น 

"รู้ไหมตอนนี้ ความจริงแล้ว...อยากจะฆ่าเจ้าทั้งที่ข้าไม่เคยฆ่าใครมาก่อน" เสียงของซูหว่านแข็งกร้าวและข่มขู่ ป้าข้างบ้านถอยหลังเล็กน้อยแต่ยังคงยิ้มหยัน