ตอนที่8 (2)

อาชีพนักเขียนบางคนอาจคิดว่าเป็นงานสบาย อยู่แต่บ้านไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องใช้แรงก็ได้เงิน แต่หารู้ไม่ว่าแต่ละประโยคต้องผ่านการร้อยเรียงและกลั่นกรองออกมาอย่างถี่ถ้วน ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเขียนออกมาได้ และที่ยากกว่าคือไม่มีทางรู้เลยว่างานของเราจะถูกใจคนอ่านหรือเปล่า นักเขียนคนเดิมแต่เปลี่ยนแนวเขียนแน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่ชอบในผลงานของเรา เธอจึงต้องพยายามรักษาฐานแฟนคลับของตัวเองเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

"โชคดีจังที่ร้านนี้ยังเปิดอยู่" พริมาโล่งใจหลังจากเดินหาร้านกาแฟหรือคาเฟ่ที่ยังเปิดในเวลานี้

"รับอะไรดีคะ"

"ลาเต้เย็น แล้วก็พายข้าวโพดสองชิ้นค่ะ" คนตัวเล็กชี้นิ้วไปทางขนมหน้าตาน่ากินที่วางเรียงรายอยู่จนอดไม่ได้ แม้จะพยายามไม่กินช่วงดึก แต่วันนี้ขอหนึ่งวันแล้วกัน

"ทั้งหมดสองร้อยสิบแปดบาทค่ะ"

พริมาเดินเตร็ดเตร่เพื่อให้หัวสมองโล่งก่อนเริ่มทำงานอย่างจริงจังในคืนนี้ ปกติแล้วเธอชอบหมกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ค่อยออกไปไหน ทว่าวันนี้ถ้าเธอไม่ออกมาข้างนอกหัวของเธอคงมีแต่เรื่องฟุ้งซ่านเต็มไปหมด

"พอๆ เลิกคิดๆ" เธอต้องเลิกนึกถึงใบหน้าของกรัณย์เดี๋ยวนี้ ตลอดสี่ปีมานี้เธอพยายามอย่างมากไม่ให้คิดถึงเขา พอได้เห็นเขาเฉิดฉายในวงการบันเทิงยิ่งทำให้เขาอยู่ไกลเกินกว่าเธอจะเอื้อมถึง

หญิงสาวเดินเรื่อยเปื่อยไปตามทางเท้าในยามดึก ผู้คนเริ่มทยอยออกมาสังสรรค์ตามแบบฉบับนักท่องราตรี แต่สำหรับเธอในเวลานี้คงมีแต่เรื่องเขียนงานและคิดงาน พริมาไม่ใช่สายเที่ยว เธอชอบอยู่แต่บ้านถ้าไม่มีความจำเป็นก็แทบจะไม่ก้าวขาออกจากห้องเลย

"กลับดีกว่า" ขาเรียวหมุนตัวเตรียมเดินกลับทางเดิม เพราะทางข้างหน้าเธอคือแหล่งสถานบันเทิงที่กำลังครึกครื้นไปด้วยเสียงเพลงดังกระหึ่ม

"ไงคนสวย มาเที่ยวคนเดียวเหรอ" เสียงทักทายดูไม่ค่อยเป็นมิตรดังจากทางด้านหลัง ก่อนที่คนพูดจะเดินอ้อมมาอยู่ตรงหน้าเธอ

"ช่วยหลีกทางด้วยค่ะ" พริมาเดินเลี่ยงเพื่อจะหนี แต่ทว่าชายตัวโตกลับเบี่ยงตัวมาบังทางเธอไว้

"ไปดื่มกับพี่สักแก้วดีไหม แล้วเดี๋ยวพี่ไปส่ง"

"ไม่สะดวกค่ะ ขอตัว"

"อย่าเล่นตัวสิ ไปด้วยกันเถอะ" มือหยาบโลนคว้าจับแขนเล็กแล้วออกแรงกระชากตัวเธอให้เข้ามา พริมาฉุดรั้งไม่ยอมถูกเขาดึง ยื้ออยู่นานสองนานจนเริ่มหมดแรง

"ขอโทษนะครับ มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า" เสียงของชายอีกคนที่คุ้นหูเธอเป็นอย่างดีดังอยู่ไม่ไกลจากเธอมากนัก

ชายหนุ่มสวมหมวกแก๊ปและใส่หน้ากากอนามัยเหมือนกำลังปกปิดตัวตนเดินตรงปรี่เข้ามากลางวงของทั้งคู่พลางจับคนตัวเล็กให้หลบมาอยู่ด้านหลัง พริมารู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้คือกรัณย์ไม่ผิดแน่

"ไม่มีอะไร แค่ทะเลาะกับแฟนนิดหน่อย" ชายแปลกหน้าตอบกลับทำเหมือนไม่มีอะไร แต่ทว่าอีกคนไม่ทีทางเชื่อง่ายๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่าพริมาจะมาคบกับคนเสเพลแบบนี้ได้

"คุณเป็นแฟนเขาเหรอครับ" หันไปถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว หญิงสาวทำตาโตส่ายหน้ารัวๆ จนคนเห็นนึกเอ็นดูไม่น้อย

"เธอบอกว่าไม่ใช่แฟนคุณนะครับ"

"แล้วมึงเสือกไรวะ"

"พอดีการเสือกมันเป็นงานอดิเรกของผมน่ะครับ" เสียงทุ้มตอบกลับอย่างยียวนชวนให้อีกคนเริ่มมีน้ำโห

"มึงเป็นใคร กวนตีนกูเหรอ แน่จริงเปิดหน้ามาดิวะ"

"ผมก็อยากเปิดอยู่หรอกนะ แต่กลัวคุณจะตกใจความหล่อของผมน่ะสิ" การตอบกลับแสนกวนประสาทของคนตรงหน้าทำให้พริมายิ่งแน่ใจเกินร้อยว่าเขาคือกรัณย์

"มึงจงใจกวนตีนกูใช่ไหม"

"ถ้ามีอะไรไม่พอใจ สถานีตำรวจอยู่ใกล้แค่นี้เราไปเคลียร์กันที่นั่นไหมครับ"

"กาย เราไปกันเถอะ" เสียงหวานกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินแค่สองคน เพราะเขาคงไม่อยากให้รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ภาพลักษณ์ของเขาอาจจะเสียได้

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง อย่าให้กูเจอมึงอีกนะ" ชายแปลกหน้าเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจเหมือนจะเดินเข้ามาจึงรีบแยกตัวออกไปเพราะไม่อยากเข้าโรงพัก

"เก่งจังเลยนะ จำผมได้ด้วย" กรัณย์ถอดหน้ากากอนามัยที่ปิดเอาไว้ออกมาเผยให้เห็นหน้าตาอันโดดเด่นราศีจับของเขา

"ฉันก็แค่เดาไปงั้น"

"อ๋อ เหรอครับ"

"ขอบคุณที่มาช่วยค่ะ" พริมาตั้งท่าจะเดินหนี แต่แน่นอนว่ามือหนาคว้าแขนเธอไว้ทัน

"ไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอก"

"ปล่อยค่ะ!"

"ที่เราเจอกันวันนี้เป็นเพราะโลกกลมหรือพรหมลิขิตกันแน่เนี่ย" ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยแขนเธอ แต่กลับพูดในเรื่องอะไรไม่รู้ออกมา

"แค่บังเอิญค่ะ"

"ผมว่าพรหมลิขิตแน่ๆ"

"ไร้สาระ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ"

"เดี๋ยวสิครับ เราได้เจอกันทั้งทีก็จะหนีไปอีกแล้วเหรอ" คนตัวโตทำน้ำเสียงหงอยๆ พร้อมกับใบหน้าสลดลง

"ฉันมีงานต้องทำ ไม่มีเวลามาทำเรื่องไร้สาระหรอกนะคะ"

"ขอเวลาไม่นานหรอกน่า เอาเบอร์พี่มาสิ" กรัณย์ทำเนียนขอเบอร์เธอโต้งๆ จนอีกคนได้แต่ขมวดคิ้ว

"เอาไปทำไม"

"เราต้องทำงานด้วยกัน ผมไม่อยากติดต่อผ่านคนนู้นคนนี้ให้เสียเวลา คุยกับพี่โดยตรงเลยดีกว่า" แกล้งยกเรื่องงานขึ้นมาอ้าง

"ทำไมฉันต้องให้"

"ก็เพราะผมขอไง เอามาครับ ไม่งั้นผมไม่ปล่อยพี่กลับนะ" ชายหนุ่มคะยั้นคะยอแกมขู่ แต่เขาทำได้จริง

"ศูนย์..."

"ไม่ครับ เอาโทรศัพท์มา" คนฉลาดไม่ยอมถูกหลอกง่ายๆ เขารู้ว่าเธอต้องแกล้งบอกเบอร์มั่วๆ

พริมาหมดหนทางยอมหยิบโทรศัพท์ส่งให้คนตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กรัณย์รับโทรศัพท์เธอมากดเบอร์แล้วโทรเข้าเครื่องตนเอง เป็นอันว่าตอนนี้ทั้งคู่ได้แลกเบอร์กันเรียบร้อย แต่ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังกดโทรศัพท์อยู่นั้นมือของเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนเธอราวกับว่ากลัวเธอจะหนีไป

"เรียบร้อย!" สีหน้ายิ้มแย้มของคนชนะจนน่าหมั่นไส้ พริมาถึงกับต้องกลอกตามองบนให้กับเขา

"พี่พักอยู่แถวนี้เหรอ ทำไมผมไม่เคยเจอเลย" กรัณย์เอ่ยถามอีกคนด้วยความสงสัย

"ไม่ต้องอยากรู้เรื่องของฉัน ปล่อยได้แล้ว" พริมาไม่มีทางบอก เธอเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงเดือนแถมยังอยู่แต่ในห้องเสียส่วนใหญ่ ไม่แปลกที่เขาจะไม่เคยเห็นเธอในเวลานี้

"เย็นชาจัง ไม่น่ารักเหมือนเมื่อก่อนเลย" ชายหนุ่มแกล้งพูดย้อนความหลัง

"เราไม่เคยรู้จักกันค่ะ ขอบคุณที่มาช่วย ขอตัวนะคะ" เธอสะบัดแขนแรงๆ จังหวะที่อีกคนเผลอก่อนจะรีบวิ่งหนีไม่คิดชีวิต

"หึ! สุดท้ายก็ลืมไม่ได้สินะเรา" ความพยายามสี่ปีที่ต้องการจะลืมเธอ ทั้งโหมทำงานโดยไม่พัก ทั้งควงสาวทั้งในและนอกวงการแทบนับไม่ถ้วนก็ไม่สามารถลบล้างภาพวันวานเก่าๆ ออกไปได้เลย