บทที่ 12/2 ลักลอบเข้าปางไม้

ธูปเป็นเด็กกำพร้า

แม่ชีพบเขาตรงต้นธูปฤๅษี เลยตั้งชื่อเขาสั้นๆ ว่าธูป

ธูปเติบโตขึ้นมาในโบสถ์แห่งหนึ่งทางภาคเหนือ ที่นั่นมีอาหารและที่พัก แต่พระคุณของพระเจ้าไม่ได้ซึมซาบเข้าสู่จิตใจหยาบกระด้างของธูป เขามีเรื่องชกต่อยไม่เว้นวันจนถูกขับออกจากโรงเรียนสอนศาสนา

สุดท้าย เขาลงเอยที่ข้างถนน จนเจอกับจางเหลียน

จากเด็กขายยา สู่ลูกสมุนคนโปรดของจางเหลียน ชีวิตเปลี่ยนไป จนจำเด็กกำพร้าคนนั้นไม่ได้เสียแล้ว

ตลอดระยะเวลาเกือบสามสิบปีที่อยู่ภายใต้เงาของจางเหลียน ธูปไม่เคยมีชีวิตเยี่ยงมนุษย์ เขาทำตามคำสั่งโดยไม่สงสัย ไม่ว่าจางเหลียนจะสั่งอะไร ชั่วช้าแค่ไหน เขาพร้อมทำให้ เพราะเขาถูกฝึกมาให้ฆ่า ถูกสร้างมาเพื่อเป็นเครื่องมือ

จนครั้งนั้น…เขาถูกสั่งให้จุดไฟเผาป่า

ธูปคิดว่าเป็นคำสั่งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจตำรวจเท่านั้น แต่ปรากฏว่าเขาถูกสั่งให้ทำเช่นนั้นเพื่อสังหารผู้บริสุทธิ์บนเขา

เขาไม่รู้ แต่คำว่าไม่รู้ ไม่ใช่ข้ออ้าง

ชีวิตผู้บริสุทธิ์นับร้อย รวมทั้งบิดามารดาของละพอ สูญสิ้นภายใต้น้ำมือของเขา

“ไม่เจอกันนานเลยนะอาธูป”

“ปล่อยเธอไป อย่ายุ่งกับเธอ!” สายตาธูปมองตรงไปยังร่างไร้สติของละพอ

“ลื้อลืมไปแล้วกระมังว่าตนเองเป็นใคร กล้าดียังไงมาสั่งอั๊ว” จางเหลียนยืนขึ้น เขาเดินโดยมีไม้เท้าคอยช่วยพยุงร่าง “บอกอั๊วสิธูป ลื้อคิดจะทำอะไร”

ชายชราจ้องมองอดีตลูกบุญธรรมที่ครั้งหนึ่งเคยทำงานทุกอย่างภายใต้คำสั่งโดยไร้ถ้อยคำโต้แย้ง

ทว่ามันเป็นอดีตไปแล้ว ก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะกลายเป็นเช่นนี้

ธูปหักหลังจางเหลียน…

“ลื้อเป็นคนเอาไม้ต้องห้ามมาปนในไม้ของอั๊วใช่ไหม”

“เออ! กูทำเอง วันนี้กูจะเผาที่นี่ให้วอดด้วย!”

คำตอบของธูปทำให้จางเหลียนใช้ไม้เท้าฟาดเขา จนเลือดกบปาก

“ฮ่าๆๆ ไอ้แก่ แน่จริงก็ฆ่ากูสิ” ธูปโหยหาความตายมาตลอด เพราะความตายสำหรับเขาคือกุญแจไปสู่หนทางพ้นทุกข์ “ฆ่ากูเลย!!!”

จางเหลียนยิ้มเหี้ยมี

หากเขาอยากฆ่าธูป เขาทำไปนานแล้ว แต่เพราะลึกลงไปในใจรักอีกฝ่ายเหมือนลูกในไส้ จึงปล่อยปละมาโดยตลอด

ทว่าวันนี้ จางเหลียนคงต้องลงมือทำอะไรบ้างแล้ว

“ลื้อก็รู้ว่าเสือไม่กินเนื้อเสือด้วยกัน” จางเหลียนหันไปพยักหน้าให้ชิงพลบปลุกละพอขึ้นมา “อั๊วไม่ฆ่าลื้อหรอก แต่จะทำให้ลื้อตายทั้งเป็นแทน”

ในมือชิงพลบถือขวดน้ำ เขาเทราดลงไปบนหน้าละพอเพื่อปลุกเธอตามคำสั่งจางเหลียน

“ไม่นะ! อย่าทำอะไรเธอ!” ธูปออกแรง ทว่าเขาถูกกดลงกับพื้น จนขยับตัวไม่ได้

ละพอสะดุ้งตื่นเพราะถูกราดด้วยน้ำเย็น ทันทีที่เธอลืมตา ใบหน้าของชิงพลบเป็นสิ่งแรกที่เธอมองเห็น

ยังไม่ทันที่ละพอจะได้ตั้งตัว ชิงพลบกระชากแขนให้เธอยืนขึ้น สายตาเยียบเย็นมองสบเธอเพื่อข่มขวัญให้เชื่อฟัง

มือดุจคีมเหล็กของเขากำรอบแขนเธอ ดิ้นให้ตายก็ไม่มีวันหลุด

ละพอจึงหยุดพยายามแล้วมองอาธูปที่ถูกกดแนบอยู่ตรงพื้นด้วยความสงสาร สภาพอาธูปย่ำแย่ ร่างกายสะบักสะบอม

“อาธูป อาธูปเป็นยังไงบ้าง!”

ชิงพลบมองปรามให้เธอเงียบเสียง

“อาพลบ อั๊วจะให้ลื้อเป็นคนจัดการอี” ชายชราอยากรู้ ชิงพลบมีความภักดีอยู่เพียงไหน

เขาจะกล้าฆ่าเด็กสาวคนนี้ไหม

“คุณจะทำอะไร ปล่อยหนูนะ!” ยิ่งเธอดิ้นรนชิงพลบก็ยิ่งถูกบีบให้ใช้แรงมากขึ้นเพื่อกำราบเธอ

“อย่าทำเธอเลยผมขอร้อง ผมเป็นคนทำเองทั้งหมด มาลงที่ผมสิ อย่าแตะต้องเธอ ได้โปรด...” ธูปร้องขอความเมตตาจากจางเหลียน แต่ชายชราไม่สน

“ลื้อต้องได้รับบทเรียนบ้างอาธูป” จางเหลียนฆ่าธูปไม่ลง ต่อให้รู้ว่าธูปตั้งใจจะหักหลังเขามาหลายครั้งหลายครา กระนั้นในใจจางเหลียนก็โกรธและอยากสั่งสอนธูป

ยามนี้ จะมีบทลงโทษใดทารุณธูปได้มากเท่ากับต้องทนเห็นเด็กสาวที่อีกฝ่ายรักดุจคนในครอบครัวถูกฆ่าตายต่อหน้า

“อย่านะครับท่าน ได้โปรด! อย่าทำอะไรเธอเลย ผมผิดเอง ฆ่าผมสิ! อย่ายุ่งกับเธอ ผมขอร้อง!” เขาตะโกนก้อง เมื่อเห็นละพออยู่ในมือชิงพลบ

“อาพลบ...ยิงอีสะ”

ชิงพลบดันละพอนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะใช้กระบอกปืนจ่อขมับเธอ

ละพอตัวสั่น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาที่ไม่ไหวเอนของเขาแล้วหลับตาลง “เอาสิ จะฆ่าก็ฆ่า”

คำพูดของเธอเด็ดเดี่ยว ไร้ความหวาดกลัว

ทว่าแม้จะรอให้เขาลั่นไกอยู่นาน แต่เขาก็ไม่ทำเสียที เธอเงยหน้าสบตาคมเฉี่ยว ก่อนจะพบว่าเขาจ้องมองเธอด้วยอารมณ์ซับซ้อนหลากหลาย

ทว่าหนึ่งในนั้น…เขามีแผนชั่วบางอย่าง

“ฆ่าสิ!” เธอท้าทาย ยินดีตายตอนนี้ดีกว่าต้องถูกเขาข่มเหงรังแก

“ยังไม่ใช่ตอนนี้” ชิงพลบส่งละพอให้พินิจจับแทน ส่วนเขาเดินเข้าไปหาธูป จ่อปลายกระบอกปืนลงที่ขมับอาธูป “การลงโทษที่ดีที่สุด ไม่ใช่การฆ่าให้ตายหรอกครับท่าน แต่คือการฆ่าทั้งเป็นต่างหาก”

“ลื้อหมายความว่ายังไง”

“การไม่มีปัญญาแม้แต่จะปกป้องคนที่ตัวเองรักต่างหาก คือการลงทัณฑ์ที่เจ็บปวดที่สุด” ชิงพลบหันไปทางละพอ “ธูปรักละพอจะตาย การทำลายเธอ คงทำให้เขาแดดิ้นน่าดู”

“ไม่! อย่ายุ่งกับเธอ! แน่จริงก็ฆ่ากูเลย! ฆ่ากูเลย!”

จางเหลียนมองอาการดิ้นรนของธูปอย่างถูกใจ จริงอย่างที่ชิงพลบพูด ธูปคงจะรู้สึกอยู่ไม่สู้ตาย เมื่อต้องเป็นต้นเหตุทำให้เด็กคนนี้ถูกย่ำยี

“คุณมันเลว!” ละพอกระแทกข้อศอกเข้ากับลิ้นปี่พินิจแล้วหันไปคว้าไม้หน้าสามมาเป็นอาวุธ “ปล่อยอาธูปของหนูเดี๋ยวนี้!”

“ไม่ต้อง” ชิงพลบออกคำสั่งให้ทุกคนถอยไป ส่วนเขาเดินขึ้นหน้าไปหาเธอ “วางไม้นั่นลงซะ!”

“ไม่!” ละพอหายใจแรง เธอกลัวแต่ข่มกลั้นเอาไว้แล้วประจันหน้ากับชิงพลบ

“งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” จบคำนั้นกระสุนหนึ่งนัดเจาะเข้าไปตรงบริเวณต้นขาเหนือหัวเข่าสะบ้าของอาธูป เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากบาดแผลเหมือนก็อกแตก ชิงพลบขึ้นไกปืนเตรียมลั่นไกอีกครั้ง

ละพอทิ้งไม้โดยพลัน ความรู้สึกคับแค้นใจแล่นเข้ามาจุกที่ลำคอ “ปล่อยอาธูปไปเถอะ หนูขอร้อง นะ...หนูยอมแล้ว”

“ละพอ…อาไม่เป็นไร หนูเป็นอะไรไหม”

“หนูไม่เป็นไร อาเข้มแข็งไว้นะ เดี๋ยวหนูกลับมา…” ชิงพลบบังคับให้เธอไปกับเขา

“ไม่! ไอ้ชิงพลบ ไอ้ชั่ว มึงห้ามแตะต้องเธอนะ!”

จางเหลียนหัวเราะเสียงทุ้มในลำคออย่างพอใจ เขาไม่ได้เห็นธูปเป็นเช่นนี้มานานแล้ว

เสียงร้องคำรามด้วยความโกรธแค้นดังก้องไปทั่วทั้งโกดัง