MasukShare
บทที่ 13/1 ฉันจะรอ
Tanggal publikasi:
2026-08-06 12:55:42พรึ่บ!
“จะไปไหนไม่ทราบ” ชิงพลบใช้มือเดียวก็รวบร่างเล็กกลับมาได้แล้ว เขาไม่ได้รวบเข้ามาธรรมดา แต่รวบเอวบางมาแนบตัว ตั้งใจจะหิ้วไปทั้งอย่างนั้น “ปล่อยนะ หนูไม่ไป ปล่อยหนู!” เท้าของละพอเตะกับอากาศ มือตะกายไปข้างหน้า เธอมาถึงลานบ้านที่ไม่คุ้นเคย รอบข้างเต็มไปด้วยป่ามืดมิดมองอะไรไม่เห็นทั้งนั้น “ปล่อยสิ!” ละพอดิ้นรนสุดชีวิต เธอไม่ยอมให้เขาอุ้มเข้าบ้าน มือเล็กจับประตูไว้มั่น ชิงพลบถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ออกแรงกระตุกทีเดียวมือเธอก็หลุด “ไม่นะ! อย่าทำแบบนี้ ทำไมพาหนูมาที่นี่ล่ะ ปล่อยหนู! พี่อุ้ม! ช่วยหนูด้วย” เมื่อเห็นราตรีลงมาจากรถ เธอรีบร้องขอความช่วยเหลือทันที สีหน้าของราตรีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ละพอถูกชิงพลบหิ้วเหมือนหิ้วกระเป๋าถือง่ายๆ มือข้างเดียวของเขาก็พอจะหิ้วเธอ “นายคะ นี่มันอะไรกัน” นายไปฉุดเด็กมาทำอะไร เดี๋ยวก็ได้ไปกินข้าวแดงในคุกหรอก “อย่าให้ใครเข้ามาในบ้านได้ เลิกดิ้นได้แล้ว จะเจ็บตัวเปล่าๆ” ประโยคแรกเขาพูดกับราตรี ประโยคถัดไปพูดกับละพอ เขากระชับเอวบางให้แน่นขึ้นอีก “ปล่อยนะ! ไม่ไป!” เวลานั้นรถหม่าติงอี้แล่นมาจอดอีกคัน ชิงพลบหยุดอยู่ตรงบันไดด้วยใบหน้าราบเรียบ “บ้านหลังนี้เป็นเขตหวงห้าม ห้ามเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต” “ดิฉันทราบค่ะ นายท่านให้ดิฉันมาดูว่าคุณจะจัดการกับละพอยังไงเท่านั้น” หม่าติงอี้กล่าว ชิงพลบหยักยิ้มเย็น เขาไม่นำพาว่าจะมีคนดิ้นรนเอาชีวิตรอดยังไงอยู่ข้างกาย “อ้อ อยากดูว่าผมเอาเด็กคนนี้ยังไงนะเหรอ ไปเอาเก้าอี้มานั่งดูไหมล่ะ” “ชิงพลบ!” “ผมมีกฎแค่สองข้อในการทำงานกับท่าน หนึ่ง ท่านต้องให้ในสิ่งที่ผมต้องการไม่ว่าจะเป็นเงินหรืออำนาจ เท่าที่ผมสมควรแก่การได้รับ สองอย่าได้เข้ามาในบ้านหลังนี้ โดยไม่ได้รับอนุญาต หวังว่าท่านคงไม่ลืม” บ้านที่ชิงพลบกล่าวไม่ใช่บ้านหรูในปางไม้ แต่เป็นบ้านไม้หลังเล็กที่แยกตัวออกมาจากปางไม้ เป็นพื้นที่เล็กๆ ที่อยู่ติดกับลำธาร ในปางไม้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของจางเหลียน ทว่าบ้านหลังนี้เป็นของชิงพลบ แม้แต่จางเหลียนก็ไม่มีสิทธิ์มาเยือนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขา “แน่นอนว่าท่านไม่ลืม” “งั้นก็ไสหัวกลับไปซะ!” น้ำเสียงเขาราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ เขาเหมือนสัตว์ป่าที่หวงแหนอาณาเขต ใครที่กล้าก้าวล้ำเข้ามา ต้องตายสถานเดียว หม่าติงอี้อดกลั้น “หลังย่ำยีเด็กคนนี้แล้วยังไง คุณจะทำยังไงต่อ ป่านนี้ตำรวจคงรู้เรื่องหมดแล้ว” “ผมมีหน้าที่ต้องรายงานคุณตั้งแต่เมื่อไหร่” “ดิฉันเป็นห่วง กลัวคุณจะได้เข้าไปนอนเล่นในตะราง” ชิงพลบหัวเราะ ก่อนจะก้มมองละพอด้วยสายตาเหี้ยม “งั้นผมให้คุณหม่าตัดสินใจ อยากให้ผมฆ่าเธอไหม” ละพอผลักเขาทิ้ง คราวนี้เขายอมปล่อย เธอถึงทรุดลงกับพื้น “คนสารเลว!” เขาตามมาคว้าคอเสื้อเธอขึ้นไป แล้วใช้มีดคมกริบแนบกับใต้คาง “คุณจะทำอะไร!” ละพอถามเสียงสั่น แค่เขาออกแรงนิดเดียว มีดคมๆ ก็จะเชือดคอเธอ ลมหายใจที่เป่ารดข้างหูพร้อมกับมืออีกข้างที่กดไหล่เธอไว้เหมือนจะบอกว่าเขาพร้อมจะฆ่าเธอทุกเมื่อ! “เงียบซะ” ราตรีมีสีหน้าเครียด เธอยืนคุมเชิงด้วยความหวาดหวั่น “ดิฉันไม่ได้บอกให้คุณฆ่าเธอตอนนี้เสียหน่อย” หม่าติงอี้เอ่ย ปฏิกิริยาของธูปเมื่อครู่รุนแรงมาก แสดงให้เห็นว่าเด็กคนนี้มีความหมายต่อเขา ดังนั้นหากอยากควบคุมธูป เด็กนี่ตายไม่ได้ “เรายังต้องการเธอเพื่อต่อรองกับธูป” “ก็นึกว่าที่ตามมาเพราะอยากให้ฆ่าเสียตอนนี้” ชิงพลบกดจมูกลงกับแก้มนวล ละพอหลับตาด้วยความรังเกียจ “ขอให้สนุกค่ะ” ครั้นหม่าติงอี้พร้อมลูกสมุนจากไปแล้ว ลานบ้านเหลือเพียงคนของชิงพลบ เขาเก็บมีดลง ตั้งใจจะอุ้มเธอเข้าบ้าน ทว่าจังหวะนั้นละพอกำมือต่อยโหนกแก้มเขา ชิงพลบเซเมื่อต้องฤทธิ์หมัดหลุนๆ ที่ซัดเปรี้ยงเข้าหน้าตอนเผลอ “ไอ้คนชั่ว!” “ถอยไป” ชิงพลบโบกมือเมื่อกลุ่มชายฉกรรจ์จะเข้ามาจับตัวละพอ เขาถ่มน้ำลายปนเลือดลงบนพื้น ตรงเขาไปบีบคางเด็กสาวที่ฤทธิ์มากเหลือเกิน “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” เธอไม่หวั่นแม้เขาจะกุมคางเธอไว้แน่นจนกระดูกแทบร้าว “ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ ฉันอุตส่าห์ช่วยไม่ให้จางเหลียนฆ่าเธอ แต่เธอกลับต่อยฉันงั้นเหรอ!” กลิ่นคาวเลือดคลุ้งกระจายอยู่ทั่วช่องปาก ชิงพลบได้แต่สงสัย เธอคิดอะไรอยู่ ในหัวเล็กๆ นี้คิดอะไร เธอไปกินดีหมีมาจากไหนถึงกล้าลักลอบเข้ามาในปางไม้กลางค่ำกลางคืน ถ้าคนที่เห็นเธอก่อนเป็นคนของจางเหลียน ป่านนี้เธอได้ถูกรุมโทรมแล้วฆ่าทิ้งไปแล้ว ยิ่งคิดเขายิ่งเดือด พลางนึกหงุดหงิดตัวเองที่ชอบทำอะไรงี่เง่า ต่อให้ผ่านไปอีกกี่ปีกี่เดือน ละพอก็ไม่เคยเรียนรู้อะไรจากอดีตเลย เธอรู้ไหมว่าเขาต้องเหน็ดเหนื่อยขนาดไหนเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ เธอไว้! เธอไม่เคยสำนึกเลยด้วยซ้ำ! “ช่วย? คุณช่วยใคร คุณจับหนูมา ทั้งๆ ที่หนูไม่เต็มใจสักนิด!” เธอโต้เสียงแข็ง ในใจเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่สุมแน่น “ยัยเด็กโง่!” เขาพูดเสียงกร้าว “ถ้าฉันไม่ช่วย เธอตายไปตั้งแต่ไฟไหม้ครั้งนั้นแล้วยัยหนู!” หลายปีก่อนเขาช่วยชีวิตเธอเอาไว้อย่างยากเย็น ทั้งตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาได้ทุ่มเทมันสมองไปตั้งไม่รู้เท่าไหร่เพื่อช่วยชีวิตเธอ วันนี้อีก ถ้าเขาไม่พูดเรื่องควบคุมธูปไว้ จางเหลียนก็คงจะสั่งฆ่าละพอทันที แต่เธอไม่เคยสำนึก! “แล้วมันเพราะใครล่ะ! คุณไปทำอะไรที่นั่นในคืนนั้น อย่าได้บังอาจมาทวงบุญคุณกับหนูในขณะที่คุณและพรรคพวกสังหารคนอื่นหน้าตาเฉย ใช่คุณช่วยหนู แล้วยังไง! มันทำให้บาปคุณน้อยลงเหรอ คุณกล้าปฏิเสธมั้ยล่ะว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับคืนนั้น คืนที่หนูต้องสูญเสียทุกอย่างไป!” ดวงหน้าละพอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ตั้งแต่ความทรงจำกลับคืนมา เธอค้นพบแต่ความดำมืดและความอยุติธรรมที่เกิดขึ้น เธอนอนไม่หลับ บางคืนก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาพบว่าเหงื่อท่วมตัว ภาพทะเลเพลิงในคืนนั้นไม่เคยหายไปไหน มันตามหลอกหลอนเธออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน “ในขณะที่พวกคุณเสวยสุขได้ดิบได้ดี แต่คนบนเขานอนตายตาไม่หลับเพราะไม่เคยได้รับความยุติธรรม คนสารเลวอย่างพวกคุณน่ะ หัดละอายใจบ้างเถอะ!” เสี้ยววินาทีหนึ่งนั้น แววตาชิงพลบวูบไหว แต่ก็แค่ครู่เดียวจนละพอไม่ทันสังเกตเห็น ชิงพลบปล่อยมือ หันไปหยิบเชือกที่ม้วนอยู่ขึ้นมาคลายปมเพื่อมัดเธอ “ใช่! ฉันมันชั่ว เสียใจด้วยนะที่ชีวิตของเธอต้องมาเจอคนชั่วๆ แบบฉัน!” “มันเจ็บนะ!” “ก็หยุดดิ้นรนซะสิ!”
Bab terbaru
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ ตอนพิเศษ
‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ 20/4 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง
“แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/3 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง
“ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/2 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง
เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/1 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง
ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 19/3 ไม่ได้กลับขึ้นฝั่ง
ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ
Anda juga akan menyukai
พิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.5K Dibacaคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.3K Dibacaล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.1K Dibacaคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.6K Dibacaกัปตันของพี่คะน้า
Chorchorwa74 Dibacaเด็กดื้อของพี่วิศวะ
เย้ายวน113 Dibacaพราก
วรศิษฏ์96 Dibacaอีบัวกับไอ้ขวัญ
ณิการ์138 Dibaca
