MasukShare
บทที่ 14/1 จูบก่อน
Tanggal publikasi:
2026-08-09 17:06:44“เพล้ง!”
สมาร์ตโฟนเครื่องหรูถูกปาลงพื้นหินอ่อนด้วยโทสะ ตัวเครื่องแตกกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง “กรี๊ด!” ร่างบางในชุดผ้าซาตินสายเดี่ยวสีเงินสั่นเทิ้ม พลอยไพลินรู้สึกเหมือนไฟสุมอก มือจิกเข้าหากันแน่น ‘คุณพลบเอาตัวเด็กคนหนึ่งไปขังไว้ที่บ้านเล็กค่ะ เป็นเด็กสาวที่เคยมีข่าวกับคุณพลบเมื่อสองปีก่อน’ ชิงพลบไม่เคยนอกใจเธอมาก่อน แม้เขาจะไม่ได้รักชอบ แต่ปฏิบัติตัวด้วยความเคารพ ไม่เคยหมิ่นเกียรติ แต่นี่มันอะไรกัน! เขาเอาตัวละพอไปที่บ้านเล็กหลังนั้น บ้านที่เธอไม่เคยได้รับอภิสิทธิ์ให้ย่างกรายเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียวนะเหรอ! ตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอฉาบทุกสิ่งไว้ภายใต้ท่าทีสงบเรียบร้อยไม่เรียกร้องอะไรเพราะต้องการมัดใจเขา ทว่าเธออดทนจนถึงขีดสุดแล้ว พอกันที นับจากนี้เธอจะไม่อดทนอีกแล้ว “ได้ค่ะพลบ เราจะได้เห็นดีกัน!” พลอยไพลินยิ้มเหี้ยม ประตูบ้านที่ถูกปิดตายเปิดในยามรุ่งสาง ชิงพลบหิ้วน้ำเต้าหู้พร้อมปาท่องโก๋ร้อนๆ มาให้ “กินสิ” เขาย่อตัวลงข้างๆ ป้อนให้เองกับมือ “ไม่หิว” ความจริงเธอหิว แต่ไม่อยากกินจากมือเขา “คิดจะประท้วงด้วยการอดอาหารเนี่ย ไม่เด็กไปหน่อยเหรอ” “อาธูปเป็นยังไงบ้าง” เธออยากรู้เรื่องอาธูป เมื่อคืนเขาถูกยิงไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง “เขาปลอดภัยดี ทีนี้จะกินอะไรบ้างได้หรือยัง ฉันไม่มีเวลามาดูเธอทั้งวันหรอกนะ ยังมีงานอีกมากที่ฉันต้องไปจัดการ” “ปล่อยอาธูปสิ แล้วหนูจะกิน” “หึ…คำก็อาธูป สองคำก็อาธูป” เขาวางปาท่องโก๋ลงในจานอย่างแรง “ไม่กินก็ไม่ต้องกิน” เธอผินหน้าหนี ไม่อยากมองหน้าเขาแม้สักนิด ชิงพลบลุกไปที่อื่น แต่ไม่ถึงห้านาทีก็กลับมาบังคับให้มองเขา “ฉันจะปล่อยมันก็ได้ แต่เธอต้องยอมนอนกับฉัน” “ฝันไปเถอะ” เขาจับยึดใบหน้าเธอไว้มั่น ต้องการสบตากลมสวยขณะพูด “ไม่ได้ยินที่จางเหลียนพูดเหรอ เขาต้องการให้ฉันย่ำยีเธอ แต่ฉันใจดี เลยยังประวิงเวลาจนถึงตอนนี้” “ถ้าคุณกล้าแตะต้องหนู หนูจะแจ้งความจับคุณ” เขาหัวเราะ ยื่นหน้าไปใกล้จนจมูกแตะกัน “ตำรวจกระจอกๆ พวกนั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” “คนชั่ว” เธอพูดเสียงแผ่ว เกรงว่าถ้าขยับปากมากไปจะไปโดนปากเขา “แค่นี้ไม่ถือว่าชั่วหรอก ฉันนะ ชั่วได้มากกว่านี้อีก” ชิงพลบจงใจคลอเคลียริมฝีปากบาง ไล่เรื่อยไปยังผิวแก้มเนียนนุ่ม “หยุดนะ…” ผิวแก้มใสเริ่มแดงก่ำเพราะการชิดใกล้อย่างจงใจ อาการขัดเขินทำให้ละพอดูน่ารัก...มากขึ้นเป็นกอง เขาจ้องมองกลีบปากบางอย่างหิวกระหาย ความนุ่มละมุนของเรียวปากเธอยังคงติดตรึง “อย่ายั่วฉัน...” เธอชอบเม้มปากแน่นเมื่อรู้สึกประหม่า จนเขาอยากเม้มปากเธอบ้างเช่นกัน “หนูไปยั่วคุณเมื่อไหร่” เธอไม่เคยยั่วเขาเลยสักครั้ง “ตอนนี้เธอก็ยั่วฉันอยู่” เขาใช้จมูกปัดป่ายจมูกเล็กของเธอ “คุณมีเมียแล้วนะ อย่าทำแบบนี้เลย…” ขาดคำ ชิงพลบครอบครองเรียวปากเธออย่างถือสิทธิ์ “อื้อ!” มือเรียวสอดเข้าไปในกลุ่มผมเพื่อรั้งต้นคอไว้กับที่ จุมพิตร้อนดูดดื่มเคล้าคลึง เต็มไปความปรารถนาที่รอการปลดปล่อย บางจังหวะอ่อนหวาน บางจังหวะร้อนแรงหวามไหว ลิ้นร้อนของชิงพลบสอดเข้าไปในโพรงปาก เธอไม่ต้องการให้เขาเข้ามาใกล้จึงเกร็งลิ้นหนี ชิงพลบไล่ต้อน โรมรันพันตูจนเรียวลิ้นเล็กต้องสิ้นท่า ละพอทุบอกเขา จุมพิตครั้งนี้ต่างจากทุกครั้ง ครั้งนี้ทั้งลึกซึ้งและเนิ่นนานจนเธอต้องหาโอกาสหอบหายใจ ครั้นเธอหายใจเฮือกหนึ่ง เขาประกบริมฝีปากลงมาอีก ความร้อนจากปากเขาแทบจะทำให้เธอเป็นบ้า เขาเคล้าคลอจนหัวใจเธอเต้นไม่เป็นส่ำ ชิงพลบถอนจูบออกไปอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งรอยช้ำจางๆ ไว้บนเรียวปากสีระเรื่อ “อย่าพูดอะไรแบบนั้นอีก มันไม่เหมือนกัน” “อะไรที่ไม่เหมือนกัน คนมีเมียแล้วมาทำแบบนี้กับคนอื่นได้ยังไง” ชิงพลบอมยิ้ม ใช้นิ้วโป้งลูบไล้คราบน้ำลายที่มุมปากให้อย่างอ่อนโยน “ฉันไม่ได้แต่งงานกับพลอยเพราะความรัก” “ไม่ว่ายังไงคุณก็แต่งแล้ว” “อ้อ หมายความว่าถ้าฉันหย่าแล้ว จะจูบเธอยังไงก็ได้ใช่มั้ย” “ไม่ใช่สักหน่อย!” เธอลนลาน รู้สึกโกรธและอับอายกับอะไรบางอย่าง “เมื่อไหร่คุณจะปล่อยหนู จะมัดไว้แบบนี้ตลอดหรือไง” “อยากให้แก้มัดให้เหรอ” “ใช่” “จูบฉันก่อนสิ เดี๋ยวแก้ให้” ละพอกัดปากเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์โกรธ “ก็แล้วแต่” “ยื่นหน้ามาสิ!” เธอรีบพูดเมื่อเขากำลังจะเดินหนีไป “คุณมันคนสารเลว” เธอด่าเขาอีกหลายคำก่อนจะกดจูบลงไปบนปากเขาทีหนึ่งอย่างรวดเร็ว ชิงพลบอารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น “แม้จะจูบไม่ได้เรื่อง แต่เห็นแก่ความพยายาม ฉันจะแก้มัดให้ แต่ห้ามหนีไปไหน ไม่งั้นฉันจะลงโทษด้วยการจับเธอกดลงบนเตียง” ชิงพลบพูดเสียงนุ่ม ใช้นิ้วเกลี่ยแก้มอย่างชอบใจ “รู้แล้วหน่า!” เธอตอบอย่างรำคาญ ชิงพลบแก้มัดให้ พร้อมจูงมือเธอที่ไม่อาจขัดขืนไปที่โต๊ะ “มา กินน้ำเต้าหู้สิ” “ก็ได้” เธอหิวไส้จะขาดแล้ว รีบหยิบปาท่องโก๋มากินคำใหญ่ รสชาตินุ่มกลมกล่อม อร่อยจนตาหยี “อร่อยมั้ย” เขาอยากรู้ว่าของที่เขาซื้อมาให้อร่อยไหม “ฉันถาม ตอบด้วย” “อืม” ละพอเห็นสายตาเขาจึงพูดจาเพราะๆ “อร่อยค่ะ” เธอหยิบปาท่องโก๋จะกินกัดอีกคำ ทว่าชิงพลบรั้งมือเธอไว้แล้วยื่นหน้ามากัดกิน “อะไรของคุณ ในจานก็มี จะมาแย่งทำไม” “แบบนี้อร่อยกว่า” เธอผินหน้าไปทางอื่น ขี้คร้านจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา “ฉันจะไปอาบน้ำก่อน อย่าหนีล่ะ” เขาเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหรือไง “รู้แล้ว คนของคุณก็เฝ้าอยู่ จะให้ดำดินเหมือนขอมดำดินหนีไปหรือไง” “มีอารมณ์ขัน ฉันชอบนะ” เขายิ้มพอใจเมื่อเห็นว่าเธอพูดรู้เรื่องขึ้นกว่าแต่ก่อน ชิงพลบหายไปในห้องน้ำหลายนาทีก่อนจะออกมาด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว เธอต้องหลับตาปี๋ตอนเขาเปลี่ยนชุดตรงหน้า “อุจาดตามาก!” ชิงพลบหัวเราะร่า “อุจงอุจาดอะไร เธอพลาดของดีแล้วนะรู้ไหม” คนอะไร หน้าหนาไม่พอ ยังมีความมั่นแบบแปลกๆ อีก “ฉันต้องไปทำงานแล้ว เดี๋ยวตอนเที่ยงจะกลับมา” “ไม่ต้องกลับมาก็ได้นะ” ชิงพลบคลี่ยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มระยิบระยับราวกับดาวดวงบนฟากฟ้า จนเธอชะงักงัน ปกติเขาเคยยิ้มที่ไหน ไม่ทำสีหน้าเย็นชาก็ทำหน้าตาชั่วร้ายยิ้มมุมปาก ครั้นเขายิ้มอย่างจริงใจ ในใจเธอรู้สึกคันยุบยิบ “ฉันกลับมาต้องได้เห็นเธอนะ” “รีบไสหัวไปสักทีเถอะ!”
Bab terbaru
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ ตอนพิเศษ
‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ 20/4 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง
“แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/3 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง
“ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/2 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง
เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/1 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง
ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 19/3 ไม่ได้กลับขึ้นฝั่ง
ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ
Anda juga akan menyukai
ท่านประธานกระหายรัก
กาสะลอง84.8K Dibacaเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก256.8K Dibacaบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.2K DibacaOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat115.2K Dibacaความลับของเจ้าชาย {The Prince's Secret }
Kim Nayeol304 Dibacaนพรัตน์ & ณัชชา
SHASHA88 Dibacaอยากเลิกเป็นเพื่อนเธอ
เด็กหญิงมอมแมม (I'm star)237 Dibacaคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile215 Dibaca
