บทที่ 13/2 ฉันจะรอ

ชิงพลบรวบมือละพอแล้วมัดด้วยเชือกอย่างแน่นหนา เขาออกแรงเต็มที่เพื่อปราบพยศเธอ

เชือกเส้นใหญ่บาดผิวเนื้อจนได้เลือด “ก็บอกว่าเจ็บไง!”

เขามัดต่อไปอย่างใจเย็นจนเสร็จ

“สักวันหนูจะทำให้คุณรู้สึกเสียใจ!”

“อย่างงั้นเหรอ” ชิงพลบเชยคางละพอขึ้นมา เขาสบสายตาแน่วแน่ของเธอ ใบหน้ายิ้มยียวน

“สักวันเถอะ คุณจะต้องได้รับกรรมที่ทำลงไปแน่!” ละพอตีความไปว่าเขายิ้มอย่างท้าทายเพราะคิดว่าเธอไม่ทางทำได้

ชิงพลบกระชากเชือกที่ถือไว้ ลากจูงเธอเข้าไปในบ้านอย่างไม่ปรานี ก่อนจะมัดตัวเธอเอาไว้กับเสากลางบ้าน

“งั้นฉันจะรอ…อย่างใจจดจ่อเลยล่ะ”

เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะไป

หม่าติงอี้ชะงักเท้าเมื่อมีเสียงทักดังขึ้น

“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงมาทำอะไรแถวนี้คนเดียว อ่า ไม่สิ มากันเยอะแยะแบบนี้ล่ะครับ” ในมือสารวัตรพีรพัฒน์ถือหมวกกันน็อก ข้างหลังเขามีตำรวจหญิงตามมาด้วย ทั้งสองเหมือนพึ่งกลับมาจากการไปไหนมาสักที่ เพราะขากางเกงพวกเขาเปื้อนดินโคลนเป็นปื้น

หม่าติงอี้เก็บรายละเอียดเงียบๆ แต่ไม่พูดอะไร “ย่อมไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณอยู่แล้ว”

สารวัตรคนใหม่ค่อนข้างกวนตีน มิน่า ถึงมีแต่คนอยากเก็บ

“แหม คุณผู้หญิง ดูท่าคุณคงจะเป็นคนของปางไม้สินะครับ เอ๋? หรือว่าคุณจะเป็นอีหนู…” เขาหัวเราะและเว้นว่างไว้ “โทษทีครับ ผมล้อเล่นนะ คุณนี่ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย”

หม่าติงอี้รู้สึกชังน้ำหน้านายตำรวจคนนี้เข้าไส้ เธอกะจะเก็บเขาพรุ่งนี้ แต่ถ้ายังกวนอารมณ์เธออยู่แบบนี้ คงจะเก็บคืนนี้เลย

“ขอโทษทีครับคุณผู้หญิง พอดีผมคิดไปว่าคุณอาจจะเป็นหนึ่งในอีหนูของนายผม ดูท่าจะไม่ใช่ซะแล้ว มองผมตาเขียวปั้ดเชียว”

“ถ้าคุณกล้าเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงอีกคำเดียว ได้เห็นดีกันแน่”

“ครับ รับทราบ”

หม่าติงอี้ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินขึ้นบ้านไป เธอยกมือเคาะเรียก ผกก.ที่กกอีหนูอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมา ก่อนจะกุลีกุจอเปิดประตูต้อนรับหม่าติงอี้

ก่อนจะเข้าบ้านไป หม่าติงอี้ปรายตามองสารวัตรพีรพัฒน์อย่างหมายหัว ส่วนพีรพัฒน์ยิ้มหวานใส่

ครั้นประตูปิดลง ใบหน้าสารวัตรคนใหม่ค่อยๆ ขรึมลง

“เอาไงดีคะสารวัตร” ดาบตำรวจฟ้าใสกระซิบถามเมื่อเดินเลี่ยงออกมาจนพ้นรัศมีของกลุ่มชายฉกรรจ์ ใจเธออยู่ไม่สุข เพราะไปรับรู้ความลับดำมืดเข้า

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทั้งเธอและสารวัตรคนใหม่ได้รับสายด่วน แต่ครั้นติดต่อไปก็โทรไม่ติด ถ้าเป็นเวลาปกติดาบตำรวจฟ้าใสก็คงจะไม่สนใจ แต่สารวัตรคนใหม่ของเธอนะสิที่ดั้นด้นจะไปสืบหาให้ได้ว่าใครโทรมา จนพบกับความจริงที่น่ากลัวเข้า

“ดาบ คุณว่าพวกเราควรจะยุ่งเรื่องนี้ดีมั้ย”

สารวัตรคนใหม่ถามเธอโต้งๆ เขาคงลำบากใจเช่นกัน

ดาบตำรวจฟ้าอยู่ที่นี่มาสี่ปีแล้ว เรียนรู้แล้วว่าใครก็ตามที่กล้าตั้งคำถามกับอำนาจของชิงพลบ จบไม่สวยสักราย

“เอาแบบคนดีหรือคนที่อยากมีชีวิตรอดต่อไปค่ะสารวัตร”

“เอาทั้งสองแบบนั้นแหละ”

“อย่างแรกเลยนะคะสารวัตร ต้องช่วยสิคะ เราเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์จะมามัวเกรงกลัวอำนาจผู้มีอิทธิพลแล้วไม่ทำอะไรเลยได้ยังไง แต่ถ้าเอาแบบอย่างหลัง อย่ายุ่งเลยค่ะสารวัตร คนทั้งโรงพัก ไม่ๆ ทั้งจังหวัด มีใครที่ไม่ใช่คนของจางเหลียนบ้างคะ แถมลูกน้องตัวเอ้ของจางเหลียน คือคุณชิงพลบนะคะ เขาคงจัดการสารวัตรก่อนที่สารวัตรจะทันได้ทำอะไร” ดาบตำรวจฟ้าใสแจกแจงให้เห็นภาพชัดเจน

“จริงของดาบ แต่ว่า ชิงพลบคนนี้เนี่ย ดาบไม่รู้สึกเหรอว่าเขาดูแปลกๆ” เขาพูดต่อ “ผมรู้สึกว่าเขามีอะไรน่าสงสัย”

“ยังไงคะสารวัตร อ่อ บางทีสารวัตรอาจจะยังไม่ชินกับความโหดร้ายของเขาก็ได้ คืองี้นะคะสารวัตร คุณชิงพลบเนี่ยไม่ได้เป็นแค่ลูกน้องตัวเอ้ธรรมดานะคะ เขาเป็นลูกเขยอดีตสส.คนเก่าด้วย อิทธิพลในจังหวัดของเขาอาจจะมากกว่าคุณจางเหลียนด้วยซ้ำ เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรทั้งนั้น”

“แล้วระหว่างจางเหลียนกับชิงพลบ ดาบกลัวใครมากสุด”

“คุณชิงพลบค่ะสารวัตร...”

“น่าสนใจ ชิงพลบคนนี้น่าสนใจมาก” ไม่รู้ว่าพีรพัฒน์คิดไปเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาชิงพลบ แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกสักทีว่าเคยไปเห็นมาจากไหน

ท่ามกลางข้อครหามากมายในตัวชิงพลบ พีรพัฒน์มั่นใจได้อย่างหนึ่งว่าเขาคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา

เขาคนนี้มีอะไรมากกว่าที่เห็น

“เอาล่ะดาบ ไหนๆ พวกเราก็ถูกหมายหัวแล้ว ก็ทำตัวเป็นคนดีศรีสังคมหน่อยแล้วกัน เรามาต้านอำนาจมืดกัน ดาบว่าดีมั้ย”

“เรา? เราเหรอคะ” ดาบตำรวจฟ้าใสแตกตื่น เธอไปร่วมมือกับสารวัตรตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

ธูปได้สติเมื่อรุ่งสางมาเยือน เขานอนอยู่บนเตียง รอบกายเป็นห้องสี่เหลี่ยมไร้ข้าวของเครื่องใช้อื่นใด ตรงประตูมีคนเฝ้าอยู่สองคน

หลังมือเขามีเข็มน้ำเกลือเสียบอยู่

ธูปหยัดตัวลุกขึ้น กัดฟันอดทนต่อความรู้สึกเจ็บปวดทั้งมวลที่ถาโถมเข้ามา ตอนนั้นเองที่มีคุณหมอเดินเข้ามาพร้อมถาดยา เธอเข้ามาตรวจดูอาการคร่าวๆ ธูปไม่ได้ขัดขืนหรือต่อต้าน ยอมนอนนิ่งให้ตรวจแต่โดยดี

สุดท้ายคุณหมอยื่นยาให้เขากิน ทั้งหมดสี่เม็ด ธูปรับมากิน ดื่มน้ำตามแล้วเอนตัวลงตามเดิม

เขาจับผ้าห่มมาคลุมถึงคางแล้วหลับไป ภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นไปปรากฏบนจอใหญ่ที่ห้องของจางเหลียน ชายชราเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสงสัยหรือผิดสังเกตจึงวางใจลงได้

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจับตาดูแล้ว ธูปแอบคายยาที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นทั้งหมด

เขายอมตายดีกว่ากลืนยาของจางเหลียน

ใกล้รุ่งเช้าแล้ว รถกระบะสีบรอนซ์ของหัสดินทร์จอดลงตรงทางแยกที่ตัดผ่านไปยังฟาร์มชมจันทร์และปางไม้

เมื่อเช้าหัสดินทร์ได้รับสายจากชิงพลบ เขาโทรมาขอนัดพบ

หัสดินทร์กำหมัดแน่นเมื่อเห็นด้านหลังของชิงพลบที่ยืนอยู่ในแสงสลัวยามรุ่งสาง เขาตรงไปชกหน้าชิงพลบทีหนึ่งอย่างแรงจนร่างสูงเซไปพิงกับต้นไม้

ชิงพลบไม่ได้ตอบโต้ แผลใหม่ซ้ำแผลเก่า หมัดหนักทั้งคนพ่อคนลูกจริงๆ

“มึงยังมีหน้ามานัดพบกูอีกเหรอไอ้พลบ! บอกกูมาสิ! เหตุผลดีๆ สักข้อที่กูจะต้องใจเย็นคุยกับมึง ทำไมว่ะ! ทำไมมึงต้องมายุ่งกับลูกกูอีกแล้ว ละพอไปทำอะไรให้พวกมึงหนักหนา!”

หัสดินทร์กำลังรวบรวมกำลังคนเพื่อบุกปางไม้แต่เช้า ทว่าชิงพลบโทรมาก่อน

“เพื่อชีวิตของละพอยังไงล่ะ นายไม่อยากให้ละพอตายหรอกใช่มั้ย”

“คนระยำอย่างมึงไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อลูกกูหรอก เอาลูกกูกับธูปคืนมาซะ!”

“ธูปเป็นลูกบุญธรรมของจางเหลียน” ชิงพลบพูดสวน ทำให้หัสดินทร์ชะงักมือที่กำลังจะง้างขึ้นชกอีกที “จางเหลียนไม่กล้าฆ่าธูปหรอก ในทางกลับกัน จางเหลียนก็จะไม่ฆ่าละพอเช่นกันเพราะอยากมีเธอไว้ต่อรองกับธูป...”

ชิงพลบกลืนเลือดก่อนจะพูดต่อ

“นายรู้หรือเปล่าว่าทำไมคุณนกถึงอยากได้ละพอเป็นลูกสะใภ้ เคยสงสัยมั้ย”

“คุณนกเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้” แน่นอนว่าเขาสงสัย

“นายคงไม่ไร้เดียงสาขนาดที่จะคิดว่าเรื่องนี้มันไม่มีอะไรในกอไผ่หรอกนะ”

“แล้วยังไง เลิกอมพะนำแล้วบอกมาสิว่าทำไมคุณนกต้องการตัวละพอมากขนาดนั้น” หัสดินทร์ตรงเข้าไปคว้าคอเสื้อชิงพลบอย่างเหลืออด

“เพื่อซ่อนบาปไงล่ะ สามีคุณนกเสียชีวิตไปเมื่อสี่ปีก่อน ก่อนหน้านั่นเขาดำรงตำแหน่งเป็น สส.สองปี แล้วรู้มั้ยว่าสิ่งสุดท้ายที่สามีคุณนกได้ทำก่อนจะสิ้นใจคืออะไร”

“หมายความว่า...”

“มันไม่ใช่อุบัติเหตุ” ไฟป่าที่ล้างบางชาวเขาเป็นฝีมือของอดีตสส. ซึ่งตายไปแล้ว “เขากับจางเหลียนร่วมมือกัน สั่งให้ธูปไปเผาป่า คุณนกรู้ดี เขาถึงได้อยากควบคุมละพอ เพราะรู้ว่าเธอเป็นผู้รอดชีวิตหนึ่งเดียวจากไฟครั้งนั้น”

หากละพอโตมากกว่านี้และพยายามหาหนทางเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ครอบครัวและผู้บริสุทธิ์ คุณนกไม่ปล่อยละพอไว้แน่

“แล้วมึงต้องการอะไรถึงมาบอกกู มึงก็คนของปางไม้ ลูกน้องของจางเหลียน เอาตรงๆ นะ มึงก็ไม่ต่างอะไรกับคุณนกหรอก มึงก็ต้องการอะไรบางอย่างจากละพอ ซึ่งมันน่ารังเกียจสิ้นดี!”

ผีย่อมเห็นผี ความต้องการซ่อนเร้นของชิงพลบมีหรือที่หัสดินทร์จะไม่เห็น

“ไม่มีทางเลือกแล้ว จางเหลียนไม่ปล่อยเธอไว้อีกแน่ นอกจากนี้ ครอบครัวนายก็จะไม่ปลอดภัย อย่าลืม นายมีเมียมีลูก” จางเหลียนจัดการคนนับร้อยได้ง่ายๆ นับประสาอะไรกับครอบครัวสี่ชีวิตของหัสดินทร์

“นี่คือคำขู่สินะ” หัสดินทร์ยิ้มเหยียด เขารู้ว่าชิงพลบพูดถูก แต่ไม่อยากยอมรับ

“คำเตือนด้วยความหวังดีต่างหาก”

“เก็บความหวังดีของมึงไว้เถอะไอ้เหี้ยพลบ” เขาพูดเสียงกร้าว นัยน์ตาฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยวมั่นคง “มาดูกันว่าพวกมึงจะยิ่งใหญ่คับฟ้าได้แค่ไหน!”

หัสดินทร์เดินไปขึ้นรถด้วยใบหน้าโกรธจัด

ชิงพลบถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า เขายกมือขึ้นมานวดคลึงระหว่างคิ้วที่ปวดตุบๆ ใต้ตาดำคล้ำเพราะอดนอนมาทั้งคืน

แผนการที่วางไว้ดิบดีเหมือนจะล้มครืนลงตรงหน้าเพราะความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ที่อยู่นอกเหนือการควบคุม

ชิงพลบไม่เข้าใจ ทำไมเรื่องทุกอย่างถึงได้ผิดฝาผิดตัวได้ขนาดนี้ เขาเอนตัวลงพิงกับต้นไม้ ปรายตาลงมองร่างหนึ่งที่แอบอยู่ไม่ไกล

“ออกมา”

สารวัตรพีรพัฒน์จำใจออกจากที่ซ่อนอย่างเสียไม่ได้ “คุณไม่ธรรมดาอย่างที่ผมคิดเอาไว้จริงๆ ด้วย”

“ผมไม่มีปีกหรือเขางอก ก็แค่คนธรรมดาทั่วไป”

พีรพัฒน์ยักไหล่ “ไม่หรอก คุณไม่ธรรมดา”

เขายื่นมือทำความรู้จัก

“สารวัตรพีรพัฒน์ครับ เรียกผมว่าพุก็ได้”

“ชิงพลบ”

“ผมรู้ครับ สืบเรื่องคุณมาเยอะเลย แต่ยิ่งสืบไปสืบมาก็ยิ่งสงสัย คุณเป็นคนที่มีอะไรมากกว่าที่เห็น ทำตัวเลวอย่างชัดเจน แต่คุณไม่ได้ดูเป็นคนอย่างนั้นเสียทีเดียว”

ชิงพลบเพียงหยักยิ้ม

“ก็แค่คนดูแลปางไม้ จะมีอะไรมากกว่านี้อีก สารวัตร ผมขอเตือนด้วยความหวังดี อย่ายุ่งกับเรื่องนี้เลย ไม่งั้นคงไม่ได้อยู่ใช้บำเหน็จบำนาญ”

“ไม่รู้สิครับ การยุ่งเรื่องคนอื่นเป็นงานของผม”

ชิงพลบยิ้มเยาะ “ตำรวจนี่ดีจัง เสือกได้อย่างถูกกฎหมาย”

“คุณดูเกลียดตำรวจ”

“มีคนชอบตำรวจด้วยเหรอ” ชิงพลบเสริม “ตำรวจน้ำดีไม่ตายห่าก็ถูกบีบออกจากราชการ ส่วนตำรวจชั่วๆ กลับรวยเอาๆ”

“ผมไม่ใช่ตำรวจชั่วๆ เชื่อว่าคุณก็ทราบ”

ชิงพลบยักไหล่ “งั้นคุณก็ควรไสหัวออกไปจากที่นี่ ก่อนจะไม่มีโอกาสอีก”