Chapter 10

ระยะเวลาชั่วโมงเศษๆ พี่สุเมธก็ขับรถพาเราสองคนมาถึงตึกของบริษัท เมื่อคุณการันต์ก้าวลงจากรถ เขาหันขวับกลับมา เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเอกสารสำคัญไว้ที่บ้าน

“คุณนารา เดี๋ยวคุณกลับบ้านกับพี่สุเมธ แล้วขึ้นไปเอาเอกสารสำคัญให้ผมหน่อย ผมลืมไว้ อยู่ในลิ้นชักขวามือในห้องทำงาน รหัสลิ้นชัก 2829”

ฉันงงเล็กน้อยที่ทำไมใช้ให้ฉันกลับไปเอา แทนที่จะให้คนที่บ้านไปเอามาให้ หรือให้พี่สุเมธกลับไปเอามาให้ แต่ช่างเถอะ งานเลขาก็คงต้องแบบนี้แหละ เจ้านายใช้ให้ทำอะไรก็ต้องทำแหละ ฉันเลือกได้ที่ไหนล่ะ!

ฉันเดินกลับไปขึ้นรถตู้ พี่สุเมธพาผมขับกลับไปถึงบ้าน โชคดีของฉันที่เคลียร์สรุปรายงานนั่นตั้งแต่เมื่อคืน และส่งเมลให้เลขาของผู้บริหารแต่ละคนเรียบร้อยแล้ว

พอถึงบ้าน ฉันเจอกับคุณแม่บ้านจอยอีกครั้ง เลยสอบถามและขอให้เธอพาฉันไปที่ห้องทำงานของคุณการันต์ ฉันจัดแจงเปิดลิ้นชักและเอาเอกสารออกมา โดยไม่สนใจเปิดดูเอกสารข้างใน ฉันไม่ใช่คนสอดรู้สอดเห็น และมันก็คงไม่มีอะไรเกี่ยวกับฉันแน่นอน

เมื่อเก็บเอกสารใส่กระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ฉันจึงเดินออกจากห้องทำงานเพื่อที่จะเดินลงไปชั้นล่าง

ระหว่างโถงทางเดินก่อนถึงบันได ฉันสังเกตเห็นรูปภาพถูกแขวนเรียงไว้บนผนังมากมาย อารมณ์เหมือนแกลเลอรีแสดงภาพถ่าย ฉันจึงมองรูปภาพพวกนั้นแบบผ่านๆ ส่วนมากเป็นรูปครอบครัวคุณการันต์ รูปทริปท่องเที่ยวต่างประเทศ และรูปเก่าๆ ของครอบครัวอีกห้าหกรูป ฉันเดินชมรูปภาพพวกนี้พลางเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ

แต่พลันสายตาดันเหลือบไปเห็นรูปรูปหนึ่ง มันคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักที่ มันเป็นรูปภาพสีฟิล์มหม่นๆ ใส่กรอบไว้อย่างดี ภาพนี้เป็นภาพเด็กผู้ชายมองหน้าและใช้สองมือโอบเด็กผู้หญิงไว้ โดยที่เด็กผู้หญิงกำลังทำหน้ายู่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง

ฉันว่าฉันเคยเห็น แต่นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเคยเห็นที่ไหน แต่ช่างมันเหอะ คิดไปก็ปวดหัวซะเปล่าๆ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันซะหน่อย ฉันจึงรีบเดินลงไปชั้นล่าง กล่าวลาคุณแม่บ้านจอย และขึ้นรถกลับบริษัท

วันนี้ทั้งวันมีแต่ประชุม ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว และคุณการันต์ก็ไม่มีอะไรจะเรียกใช้ฉันอีก ฉันจึงรีบกลับบ้าน ช่วงนี้คงต้องเดินทางด้วยรถโดยสารสาธารณะไปก่อน เพราะรถของฉัน อู่เพิ่งมายกไปตอนบ่ายๆ นี่เอง ช่างบอกว่ากว่าจะซ่อมเสร็จก็น่าจะอีกสองสัปดาห์

ชีวิตมนุษย์ออฟฟิศในเมืองหลวงนี่เหนื่อยจริงๆ นะ ฉันต้องขึ้นรถไฟฟ้า ต่อรถเมล์ แล้วก็ต้องต่อพี่วินแว้นเข้าซอยอีก กว่าจะถึงบ้าน เวลาหมดไปเปล่าๆ ปลี้ๆ เกือบสองชั่วโมง นี่ไม่ต้องพูดถึงถ้าวันไหนเป็นวันศุกร์สิ้นเดือน ฝนตก สุดยอดไปเลยจ้า วันมหาวินาศ...รถโคตรติด!

ฉันเคยคิดนะ อยากจะเปิดร้านกาแฟ ร้านเบเกอรี่เล็กๆ แถวบ้าน แต่ก็นั่นแหละ ติดที่เงินลงทุนนี่แหละ ฉันก็เลยต้องมาทำงานอยู่ที่นี่ เพราะเรียกเงินเดือนได้สูงสุดจากหกบริษัทก่อนหน้าที่ฉันร่อนใบสมัครไป

ฉันผจญภัยฝ่าด่านการจราจรที่ติดขัดจนถึงบ้านเสียที เข้าบ้านมาก็ได้ยินเสียงแม่ทำกับข้าวอยู่ในครัว ฉันกล่าวทักทายแม่ ก่อนเดินขึ้นชั้นสอง เปลี่ยนชุดทำงานเป็นเสื้อยืด กางเกงขาสั้น ง่ายๆ สบายๆ

ฉันหยิบเสื้อผ้าในตู้ออกมา นึกถึงบางอย่างที่ติดค้างในใจ เลยเขย่งเท้า เอื้อมมือเกือบสุดปลายแขนเพื่อหยิบกล่องใบหนึ่งที่อยู่ตรงมุมลึกสุดของตู้ออกมา

กล่องใบนี้ ฉันเรียกมันว่ากล่องกาลเวลา มันเป็นกล่องเหล็กใบเก่าๆ ที่รวมเรื่องราวตอนเด็กๆ ของฉันไว้ ไม่ว่าจะเป็นฟันน้ำนมอันแรกที่หลุด ตุ๊กตากระดาษที่สะสมไว้ รวมถึงสมุดเฟรนด์ชิปตอนประถม

ใช่...ฉันกำลังค้นหารูปภาพที่คุ้นตาตอนอยู่ที่บ้านเจ้านาย

รูปปึกใหญ่ถูกหยิบออกมาจากกล่องกาลเวลา ก่อนที่ฉันจะค่อยๆ เลื่อนสลับดูรูปไปเรื่อยๆ เกือบหมดปึก

“เฮ้ย...รูปนี้แหละ!!” ฉันตะโกนขึ้นมาด้วยความดีใจ เจอแล้ว รูปถ่ายจากกล้องฟิล์ม สีหม่นๆ และมีเด็กสองคนเหมือนกับรูปนั้นเป๊ะ จะต่างกันก็ตรงเด็กที่ร้องไห้หน้ายู่ ตอนนี้เธอหันมายิ้มให้กล้อง ฉันรีบหยิบรูปนั้นออกมาจากรูปปึกใหญ่ วิ่งลงไปหาแม่ชั้นล่าง

“ลงมาพอดีเลยนารา มากินข้าวเร็ว แม่หิวแล้ว”

ตอนแรกฉันกะจะถามแม่ตอนนั้นเลย แต่รอกินข้าวเสร็จก่อนดีกว่า ไม่อยากให้แม่ทนหิวนานเพราะเรื่องไร้สาระของฉัน

ฉันรีบเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร วันนี้มีผัดผักรวม แกงมัสมั่น และไข่เจียวหมูสับ ฉันกับแม่นั่งกินข้าวจนอิ่มกันทั้งคู่ ก่อนที่ฉันจะเอารูปที่เพิ่งค้นเจอมาให้แม่ดู แล้วถามแม่ว่า เด็กผู้ชายในรูปคือใคร

แต่เมื่อแม่เห็นรูปถ่ายใบนั้น อยู่ๆ นัยน์ตาของแม่ก็เหมือนมีน้ำตารื้นขึ้นมา แม่พูดสั้นๆ ว่าจำไม่ได้ แต่ฉันรู้ว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น ฉันจึงเก็บรูปใส่กระเป๋ากางเกง เก็บจานชามไปล้าง นั่งดูทีวีกับแม่สักพักใหญ่ ก่อนจะขึ้นไปชั้นบน

ฉันต้องรู้ให้ได้...ว่ารูปนี้มันสำคัญยังไงกันแน่ ทำไมบ้านนั้นถึงมีรูปนี้เหมือนกันกับรูปในกล่องกาลเวลาของฉัน