Chapter 11

เวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้เป็นวันที่ฉันทำงานที่นี่ครบสามเดือนพอดี และทางฝ่ายบุคคลก็แจ้งให้เข้าไปเซ็นสัญญาเป็นลูกจ้างของบริษัท เนื่องจากคุณการันต์ประเมินให้ผ่านโปรแล้ว

ฉันจึงลงลิฟต์ไปยังชั้นยี่สิบสอง เพื่อไปที่ฝ่ายบุคคล แต่ในระหว่างทาง ฉันเดินก้มหน้าเช็กเอกสารที่อยู่ในซองอย่างเร่งรีบ เพราะเลยเวลานัดมาเกือบๆ สิบนาทีแล้ว แต่พลัน...

“อุ๊ย!!” ฉันรู้สึกเหมือนเดินชนกับใครสักคนหนึ่ง ฉันไม่ทันได้มอง เลยทำให้คนที่โดนชนล้มไปนั่งพับกับพื้น

ฉันจึงรีบหันหลังกลับไปขอโทษขอโพยเขาเป็นการใหญ่ พร้อมช่วยประคองชายหนุ่มที่ฉันชนให้ลุกขึ้น แต่เอ๊ะ...ใบหน้าของเขาคนนี้ช่างดูคุ้นตาเหลือเกิน

“เอ่อ...เธอคือ...เดี๋ยวนะ...” ฉันพยายามนึกชื่อเขา ติดอยู่ตรงมุมปาก แต่จำไม่ได้สักที

“เฮ้ย...นี่นาราใช่รึเปล่า เรา ‘ปวิน’ ไง จำเราได้รึเปล่า” เขาโพล่งขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง และท่าทางดีใจสุดขีด

“เออใช่ ปวินจริงๆ ด้วย ดีใจจัง นี่ไม่เจอกันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย”

เราทั้งสองคนโผเข้ากอดกันกลมด้วยความดีใจ สิบกว่าปีที่ไม่ได้เจอกัน หากจะเล่าย้อนความ ฉันกับปวินเคยเรียนมัธยมต้นที่เดียวกัน แต่พอขึ้นมัธยมปลาย ปวินต้องย้ายตามครอบครัวไปเรียนอีกจังหวัด จึงทำให้เราไม่ได้เจอกัน และไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

“นี่นาราสวยขึ้นมากๆ อะ เราเกือบจำไม่ได้แน่ะ”

“มาชมอะไรเนี่ย เราเขินเป็นเหมือนกันนะ อย่าว่าแต่เราเลย ปวินเองก็หล่อขึ้น หุ่นดีขึ้น ไม่อ้วนเหมือนตอนสมัยนั้นเลย ฮ่าๆๆๆ” ฉันพูดแซวคนตรงหน้า ทำเอาเขาเขินจนเสียอาการ พลันใช้มือหนานั่นตีที่ต้นแขนฉันเบาๆ แล้วหัวเราะตาม

“แล้วนี่นารามาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

“อ๋อ เรามาต่อสัญญางานน่ะ เพิ่งผ่านโปร”

“อ้าว! นาราทำงานที่นี่เหรอ แต่ทำไมเราไม่เคยเห็นนาราเลยล่ะ” ปวินถามฉันด้วยความสงสัย

“ส่วนมากเราไม่ค่อยได้ไปไหนอะปวิน นั่งทำงานอยู่แต่ชั้นยี่สิบเก้า วันๆ ก็ประชุมๆๆ แล้วก็ประชุม เฮ้อ...แต่งานอะเนอะ เบื่อยังไงก็ต้องทำ”

“เดี๋ยวนะ งั้นแสดงว่านาราก็เป็นเลขาหน้าห้องผู้บริหารอะดิ หืม...อย่าบอกนะว่านาราเป็นเลขาคุณ...”

“อือ เราเป็นเลขาคุณการันต์”

“เฮ้ย จริงดิ”

“อื้ม จริงสิ มีอะไรรึเปล่าเนี่ย” ที่ฉันถามก็เพราะงงกับท่าทีของปวินที่ดูจะตื่นเต้นที่ฉันไปเป็นเลขาคุณการันต์

“นี่นาราทำบุญด้วยอะไรเนี่ย รู้ไหมว่าสาวๆ ทั้งตึกอยากทำตำแหน่งนี้กันแทบตาย แต่ยื่นใบสมัครไปกี่รอบ ก็ไม่เห็นเคยได้ตำแหน่งนี้กันสักคน อย่างเพื่อนที่แผนกเรา เคยถามพี่คนที่ทำเรื่อง เขาก็บอกคุณการันต์ยังไม่โอเค ถามกี่ครั้งๆ ก็ตอบเหมือนเดิม” ปวินร่ายยาว ทำเอาฉันได้แต่ยิ้มเจื่อน

เอาจริงๆ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงได้งานตำแหน่งนี้ จริงอยู่ที่ฉันจบตรงสาย แต่มันก็แปลกจริงๆ แหละ เพราะฉันไม่มีประสบการณ์การทำงานด้านนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ยังผ่านการคัดเลือก

“เราว่า คุณการันต์เลือกเราเพราะจบตรงสายแหละมั้ง”

“อืม ก็คงจะจริง แต่เราว่ามันก็แปลกๆ อยู่ดี ที่นี่ก็มีหลายคนจบตรงสาย มีประสบการณ์มาก่อน คุณการันต์ยังไม่เลือกเลย ฮ่าๆๆๆ”

ปวินพูดซะฉันสะดุ้ง...กลืนน้ำลายข้นหนืดลงคอไปอึกใหญ่ แต่เขาคงไม่ได้คิดเรื่องนี้จริงจังหรอกมั้ง คงแค่คิดเล่นๆ เอาไว้เมาท์มอยกับเพื่อนแค่นั้นแหละ ฉันคิดในใจ

“เราไม่กวนนาราแล้วดีกว่า แต่ขอแลกไลน์ไว้หน่อย เผื่อมีเรื่องเมาท์กัน” ฉันกับปวินแลกไลน์กันเรียบร้อย ก่อนจะกล่าวลา และฉันก็รีบเข้าไปเซ็นสัญญาตามที่นัดไว้ ดีใจจังที่วันนี้ฉันได้เจอเพื่อนเก่าที่เคยสนิท แล้วเขาก็ยังทำงานที่เดียวกันกับฉันอีก แบบนี้คงไม่เหงาแล้ว