รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก!

…Life is somehow strange…

…Sometimes it just by chance…

…Someone passing my path…

…ชีวิตคนเรา…

…บางทีก็มีเรื่องบังเอิญ เรื่องน่าแปลกใจ…

…ผ่านเข้ามาอย่างไม่คาดคิด….

“ฮัลโหล” ผมรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเบื่อหน่าย

“ว่าไง.... เรียวอิจิ”

“พ่อมีเรื่องจะบอก.....” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ

“อะไร อย่าบอกนะว่า....” ปลายสายยังไม่ตอบผมกลับมา

“....”

“เรื่อง ดูตัวน่ะ!!! ไม่เอาน่าพ่อ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว.....” ผมพูดยังไม่ทันจะจบปลายสายก็ตอบกลับมา

“ก็ไม่ใช่เรื่องดูตัวหรอกนะ”

“แล้วเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องดูตัว อย่างพ่อมีเรื่องอื่นด้วยหรอ” จริงๆ ผมโดนพ่อชวนไปดูตัวมาแล้วไม่ต่ำกว่า 30 ครั้ง และทุกครั้งที่ผมไปเจอคู่ดูตัวแต่ละคนนะ โห!!! เจอแต่ผู้หญิงประเภทชอบแต่งตัว รักสวยรักงาม เจออะไรนิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้เป็นโวยวายทุกครั้ง ผมทนไม่ได้หรอกแค่นั้นยังไม่พอนะ เวลาไปเดินเล่นด้วยกันแบบว่าไปเดินทำความรู้จักกันนะ ชอบบ่นว่าเหนื่อย ชอบไปในที่ๆ ผมไม่ชอบไป อย่าง ร้านเสื้อผ้า ร้านเสริมสวยไรงี้บอกตรงๆ เลยว่าแม่พวกนี้ไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติผมเลย ผู้หญิงในอุดมคติผมนะจะต้องเป็นคนตัวเล็ก น่ารัก อกใหญ่นิดๆ นั้นแหละครับ ผมลืมบอก ผมชื่อ เรียวอิจิ (มีแค่เพื่อนสนิทเท่านั้นที่เรียกผมว่า เรียว เฉยๆ) ชื่อของผมมันออกจะแนวญี่ปุ่นนิดๆ เพราะพ่อกับแม่ผมดันไปพบรักกันที่ประเทศ แต่สาเหตุที่ได้ชื่อนี้มาเพราะว่าเป็นชื่อของดาราที่พ่อกับแม่ผมชอบเท่านั้นแหละครับแต่เห็นแบบนี้นะ ผมก็เกิดในตระกูลสุบรรณวารินทร์ที่มั่งคั่งแบบว่าร่ำรวยเป็นอันดับที่ 10 ของโลกเชียวนะ อันนี้แค่เรียกน้ำย่อยนะเนี่ย ทางบ้านยังมีกิจการโรงแรมยักษ์ใหญ่อีกหลายแห่งทั่วโลก และยังมีธุรกิจอีกมากมาย เรื่องนั้นช่างมันเถอะผมไม่อยากจะอวดอะไรมากมายจากทางบ้านมากนัก แต่ทำไงได้ ถ้าตาแก่ (หมายถึง พ่อ นะครับ) เป็นอะไรขึ้นมาทรัพย์สินทั้งหมดก็จะตกเป็นของผมคนเดียว เพราะอะไรน่ะหรอ? ผมน่ะนะจะว่าเป็นลูกชายคนเดียวเลยก็ว่าได้ ผมเรียนอยู่หมา เอ๊ย!!! มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในประเทศอังกฤษ และก็กำลังจะ..........

“เฮ้ย!!! ไอ้เรียว แกยังฟังพ่ออยู่ไหม? ” ปลายสายตะโกนกลับมาทางโทรศัพท์ขนาดที่ผมกำลังแนะนำตัวให้ท่านผู้อ่านรู้จักอยู่ ตาแก่ เอ๊ย!!! พ่อนะพ่อขัดจังหวะกันจริงๆ เลย

“ฟังอยู่ครับบบ” ผมทำน้ำเสียงเบื่อหน่ายใส่

“พ่อไม่ได้ให้แกไปดูตัวหรอก แต่จะให้ย้ายไปอยู่กับคู่หมั้นเลย”

“หา!!!”ผมตกใจ

“อะไร แกตกใจอะไร”

“ก็ตกใจไอ้เรื่องที่พ่อพูดอยู่นี่แหละ”

“จะตกใจทำไม ฉันไม่ได้ให้แกไปดูตัวสักหน่อย แล้วอีกอย่างมันก็ถึงเวลาที่แกจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาสักที”

“พ่อ ผมเพิ่งจะเรียนจบนะครับ แล้วอีกอย่างผมยังไม่ได้เริ่มต้นทำอะไรเลย”

“ก็นั้นแหละ ฉันถึงได้เตรียมว่าที่ เมีย ไว้ให้แก”

“ไม่เอาด้วยหรอก ผมน่ะโตแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำตามที่พ่อบอกเสมอไป”

“หรอ...แน่ใจนะ”

“แน่ใจสิครับ ผมโตแล้ว 20 ปีแล้ว บรรลุนิติภาวะแล้ว โอเค? ”

“โอเค พ่อเข้าใจแล้วล่ะ”

“ครับ เข้าใจผมแล้วสินะครับบบ”ผมยังพูดไม่ทันจะจบ

“ว่าแกจะไม่ได้รับมรดกจากฉันแม้แต่อย่างเดียว”

“หา!!!เอางี้เลยหรอ”ผมขึ้นเสียงใส่ปลายสาย

“ใช่ เอาอย่างนี้แหละ ง่ายดี ฮ่าๆๆ ”ดูพ่อผมครับ ท่านผู้อ่าน.......ว่ากวนทีนขนาดไหน!!!!

“เจ้าเล่นักนะ ตาแก่”

“ว่าไงนะ!!! แกเรียกใคร? ว่า...ตาแก่ หา!!!”

“ป่าวนี่ ไม่ได้เรียก”

“แก....” ปลายสายทำเสียงหงุดหงิดใส่ผม

“....”

“เอาเป็นว่าช่วยไปอยู่สักปีนึงเป็นไง? ”

“ทำไมต้องปีนึงด้วยล่ะ? ” ผมถามด้วยความสงสัย

“ก็....ถ้าแกอยู่กับเค้าได้สักปีนึง ฉันจะยกมรดกทุกอย่างให้หมดเลย...แบบนี้เป็นไง”

“ก็ได้ งั้นเอาตามนี้นะครับพ่อ ห้ามเบี้ยวล่ะ”พอแต่งแล้วผมกะว่าหลังจากครบหนึ่งผมจะหย่ากับหล่อนซะ

“ฉันไม่เบี้ยวหรอก แต่แกต้องไม่หย่ากับเขานะ”

“ตาแก่!!! มันชักจะมากไปแล้วนะ”บ้าจริงเลยดันรู้ซะงั้นนี่พ่อมีนกรู้ดักฟังรึไงนะ?

“ไม่มากไปหรอก แค่นี้จิ๊บๆๆ ”

“อ้อ...พ่อ....แล้วรูปหรือเฟสบุ๊คให้ผมดูหน้าไหม? ”

“ของแบบนั้น ไม่มีหรอก ฉันไม่ได้สนใจ แต่ฉันมีที่อยู่ให้”

“แค่ที่อยู่นี่นะ!!! เซ็งชะมัดเลยยย”

“แล้วแกจะเอาไหม”

“เอาครับ เอา”

“พรุ่งนี้ฉันจะส่งคนไปรับ จากนั้นก็ไปส่งแกที่ห้องเขานะ”

“....”

“แค่นี้ เปลืองค่าโทรศัพท์ ค่าโทรมันแพง”

“อ้อ เดี๋ยวดิ แล้วชื่อล่ะพ่อ ชื่อน่ะชื่อ”

“แค่ชื่อก็จะเอาหรอ แล้วชื่ออะไรวะที่แกจะเอา”

“ก็ชื่อคู่หมั้นผมไง โธ่!!!!พ่อนี่....”

“อ้อ...ลืมซะสนิทเลย ฮ่าๆๆ ”

“....”

“คู่หมั้นแกชื่อ มิกะ สุวรรณวาปี” ชื่อยังกะเป็นคนญี่ปุ่น แต่นามสกุลนี่ออกไทยแท้ 100 เปอร์เซ็นเลย ผมแค่คิดเล่นๆ นะ

“เธอเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น จบนะ” นั้นไงพ่อนี่ยังกะรู้เลยนะว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่

ตรู๊ด~~

“พ่อคะ....พ่อ!!!” สายหลุดซะงั้น

“มีอะไรมิกะ? ” อัมพรถามด้วยความสงสัย

“ไม่รู้สิ โทรมาแล้วก็บอกว่าพรุ่งนี้จะมีคนมาอยู่ด้วยอ่ะ แล้วก็เป็นผู้ชายด้วย”

“หรอ...น้องชายต่างแม่รึป่าวล่ะ”

“อัม...พร....”

“จ้าๆ ล้อเล่นน่าาาา”

“....สนุกด้วยไหมจ๊ะ? เพื่อนรัก” ฉันพร้อมกับยิ้มแบบมีเลศนัย

“....ไปเรียนกันดีกว่าป่ะ ตอนเย็นกลับมาจะได้เก็บห้องไว้รอใครบางคนที่จะเข้ามาอยู่ด้วยพรุ่งนี้”

“อืม...แต่ก็ยังข้องใจอยู่นะ ว่าเป็นใครมาจากไหน”

“ทำไมล่ะ พ่อเธอไม่ยอมบอกหรอ? ”

“ไม่ บอกแค่ว่า ‘พรุ่งนี้จะมีผู้ชายมาอยู่ด้วย’ แค่นี้แหละ”

“ฉันว่ามันแปลกๆ นะ มิกะลองโทรไปถามพ่อเธอดูสิ เผื่อจะได้รู้อะไรเพิ่ม”

“โทรกลับไปก็เท่านั้นแหละ พ่อว่างคงจะว่างรับโทรศัพท์ฉันหรอก”

“เอาน่า ยังไงซะ คุณลุงเขาก็ทำเพื่อเธอนะมิกะ” อัมพรพูดปลอบใจฉัน

“อืม ไปกันเถอะ เดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน” ฉันชวนอัมพร หลายคนอาจจะสงสัยว่าฉันเป็นใคร ฉันชื่อมิกะ ส่วนยัยอัมพรนี่ เป็นลูกพี่ลูกน้องฉันและยังเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของฉัน เราสองคนเกิดมาในตระกูลสุวรรณวาปี เป็นตระกูลเก่าแก่และมั่งคั่งที่สุดในประเทศไทย ทำไมฉันถึงได้ชื่อมิกะ มาน่ะหรอทั้งๆ ที่ฉันใช้นามสกุลแบบไทยๆ นั้นก็เพราะว่าแม่ฉันเป็นคนญี่ปุ่นน่ะ ส่วนพ่อเป็นคนไทย ท่านไปเจอกันได้ยังไงฉันไม่รู้หรอกนะ ที่รู้ๆ คือตอนนี้ฉันกำลังมีปัญหาอันใหญ่หลวงเลยล่ะ คือจะมีผู้ชายมาด้วย บ้าจริงๆ เลย ตั้งแต่ฉันเกิดมายังไม่เคยมีผู้ชายมาอยู่ที่บ้านเลย อย่าว่าแต่มาอยู่เลย แค่เพื่อนผู้ชายฉันยังไม่มีเลย มีก็แค่เพื่อนผู้หญิงเท่านั้นแหละ

“วันนี้เลิกเรียนแล้วเราไปกินเหล้ากันไหม? ”เพื่อนในห้องคนหนึ่งถามขึ้นมา

“ไปสิแก ไปกันทั้งห้องนี่แหละ ยกเว้นใครบางคนแถวๆ นี้ที่ฉันไม่ให้ไปด้วย”ใครบางคนพูดขึ้นพร้อมกับหันหน้ามาทางฉัน

“ใครล่ะแก ที่ว่าไม่ให้ไปด้วย”เพื่อนอีกคนนึงในห้องพูดขึ้นมา

“ก็ยัยมิกะไง เกิดมาตัวเตี๊ย!!! ฉันเลยไม่อยากพาไปด้วยเพราะเดี๋ยวเค้าจะหาว่าพาเด็กไปกินเหล้าด้วย ฮ่าๆๆ ” เสียงใครบางคนตอบกลับมาพร้อมกันเดินมาหาฉันที่โต๊ะ ใครคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก นางมีชื่อว่า แพรวา นางเป็นคนที่คอยพูดกัดจิกฉันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอยากจะไปกับพวกเธอสักหน่อย เพราะฉันได้ยินมาว่า พวกที่ชอบกินเหล้ามากๆ จะทำให้หน้าเหี่ยวเร็ว”ฉันตอบกลับด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับชวนอัมพรกลับที่พัก

“นี่ยัยเตี๊ย!!!”แพรวาพูดพร้อมกับทำท่าว่าจะตบฉัน

“อะไร ยายเหี่ยว เธอมีปัญหาอะไรกับฉัน”ฉันโต้คืนบ้าง

“หนอย!!! แกว่าใครยัยเตี๊ย ให้มันน้อยๆ หน่อยนะ”

“.....”

“กลับกันเถอะมิกะ อย่าไปสนใจเลย อย่าลืมสิว่าวันนี้เป็นวันอะไร”อัมพรพูดแทรกขึ้น

ฉันจึงเดินออกมาพร้อมกับอัมพร ไม่ใช่ว่าฉันไม่สู้ใครนะ แค่ฉันไม่อยากมีปัญหาตอนที่กำลังจะเรียนจบต่างหากล่ะ

“งั้น...ฉันเข้าห้องฉันก่อนนะ”อัมพรกล่าวลาฉัน

“อืม แล้วเจอกันพรุ่งนี้อัมพร”พูดจบฉันก็เดินมาขึ้นลิฟท์กลับห้อง ฉันกับอัมพรเราสองคนไม่ได้พักอยู่ห้องเดียวกันหรอก เพราะตั้งแต่เมื่อวานนี้ที่พ่อฉันโทรมาบอกว่าจะมีผู้ชายมาอยู่ด้วย อัมพรเลยต้องย้ายออก แต่ว่าเพิ่งจะเปิดเทอมที่พักที่ไหนมันก็เต็มทั้งนั้นแหละ รวมทั้งห้องอื่นด้วย อัมพรเลยต้องใช้เส้นของตระกูลเราเพื่อย้ายลงมาอยู่ชั้น 1 เพราะไม่อยากอยู่ห่างจากฉัน ตั้งแต่เกิดมาเราสองคนอยู่ด้วยกันตลอด จนตัวแทบจะติดกันอยู่แล้ว