รักร้ายๆ ของยัยตัวเล็ก!

…Life is somehow strange……Sometimes it just by chance……Someone passing my path……ชีวิตคนเรา……บางทีก็มีเรื่องบังเอิญ เรื่องน่าแปลกใจ……ผ่านเข้ามาอย่างไม่คาดคิด….“ฮัลโหล” ผมรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเบื่อหน่าย“ว่าไง.... เรียวอิจิ”“พ่อมีเรื่องจะบอก.....” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ“อะไร อย่าบอกนะว่า....” ปลายสายยังไม่ตอบผมกลับมา“....”“เรื่อง ดูตัวน่ะ!!! ไม่เอาน่าพ่อ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว.....” ผมพูดยังไม่ทันจะจบปลายสายก็ตอบกลับมา“ก็ไม่ใช่เรื่องดูตัวหรอกนะ”“แล้วเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องดูตัว อย่างพ่อมีเรื่องอื่นด้วยหรอ” จริงๆ ผมโดนพ่อชวนไปดูตัวมาแล้วไม่ต่ำกว่า 30 ครั้ง และทุกครั้งที่ผมไปเจอคู่ดูตัวแต่ละคนนะ โห!!! เจอแต่ผู้หญิงประเภทชอบแต่งตัว รักสวยรักงาม เจออะไรนิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้เป็นโวยวายทุกครั้ง ผมทนไม่ได้หรอกแค่นั้นยังไม่พอนะ เวลาไปเดินเล่นด้วยกันแบบว่าไปเดินทำความรู้จักกันนะ ชอบบ่นว่าเหนื่อย ชอบไปในที่ๆ ผมไม่ชอบไป อย่าง ร้านเสื้อผ้า ร้านเสริมสวยไรงี้บอกตรงๆ เลยว่าแม่พวกนี้ไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติผมเลย ผู้หญิงในอุดมคติผมนะจะต้องเป็นคนตัวเล็ก น่ารัก อกใหญ่นิดๆ นั้นแหละครับ ผม

...ก๊อกๆๆ ...“นี่...มิกะ มีคนมาที่หน้าประตูแน่ะ”“งั้น ฉันคงต้องรบกวนนายไปเปิดประตูให้แล้วล่ะ”ฉันบอกเขา ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใช้เขานะ แค่ตอนนี้ฉันยังไม่ว่างจะไปเปิดเอง แล้วเรียวอิจิก็เดินไปเปิดประตู โดยไม่ถามอะไรฉันสักคำ“หวัดดีมิกะ เสร็จรึยะ....กรี๊ด!!!”เสียงอัมพรร้องขึ้น น้ำเสียงของอัมพรมันทำให้ฉันต้องรีบวิ่งมาดู“อะ อัมพร เธอเป็นอะไรหรอ นี่เรียวอิจินายทำอะไรเพื่อนฉัน”ฉันขมวดคิ้วใส่ ก็ไม่พอใจไงที่เพื่อนรักของฉันต้องมากรีดร้องเพราะเรียวอิจิ ก็แค่ให้มาเปิดประตูเฉยๆ จะอะไรนักหนา มันสาหัสรึยังไงนะ“เปล่านะ ฉันแค่เดินมาเปิดประตูเฉยๆ ”เรียวอิจิตอบฉันราวกับรู้ว่าฉันจะพูดอะไร แล้วก็เดินออกจากหน้าประตูห้อง เขาสาวเท้าเดินเข้าห้องครัวโดยไม่สนใจอะไร“นะ นี่มันอะไรน่ะ มิกะเธอไม่ได้โดนมันทำอะไรใช่ไหม? ”อัมพรถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงแล้วมือก็กำลังเขย่าตัวฉัน“มะ ไม่ฉันไม่เป็นอะไร”ฉันบอกอัมพร“....”อัมพรมองหน้าฉันสลับกับมองดูเรียวอิจิ“อะ เอ่อ นี่เรียวอิจิ สุบรรณวารินทร์น่ะเรียวอิจิเค้าเป็น....”ฉันพูดยังไม่ทันจะจบก็มีเสียงของเรียวอิจิแทรกขึ้นมา“ผมเป็นสามี เอ๊ย!!! คู่หมั้นของมิกะครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ

[TALK-RYOICH]“ว่ายน้ำไม่เป็น?” ผมพูดขึ้น“ใช่” มิกะพูดขึ้นพร้อมกับเอามือลงจากหน้าผม“ทำไมไม่หัดว่ายน้ำ?” ผมถาม“ไม่ใช่ว่าไม่หัด เคยแล้วแต่ฉันโดนเพื่อนแกล้งดึงขา ฉันก็เลย...” มิกะพูดขึ้นมา“ใคร?” ผมถาม“......”“ใครที่เป็นคนทำเธอ?”ผมถามต่อ“ฉันไม่รู้สิ ตอนนั้นฉันจำไม่ได้หรอก อีกอย่างเรื่องมันก็นานแล้วด้วย ช่างมันเถอะ”มิกะบอกผม“ไม่เป็นไรนะ ต่อไปจะไม่มีใครกล้าทำอะไรเธออีกแล้ว”“.......”“ฉันจะปกป้องเธอเอง” ผมขยับแขนทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นไปโอบกอดเธออย่างช้าๆ“นะ นาย ทำอะไรเนี่ย!” มิกะเอามือขึ้นมาปัดแขนทั้งสองข้างของผมออก แล้วเธอก็เดินจากผมไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่มิกะเดินจากผมไป มันทำให้หัวใจของผมเต้นแรงมาก แรงเหมือนกับอาจจะออกจากร่างกายของผม ผมคิดว่า...... ผมกำลัง “ตกหลุมรัก” ผู้หญิงคนนี้เข้าแล้ว ทั้งๆ ที่เราเจอกันแค่ไม่กี่วัน แบบนี้จะสามารถเรียกว่า “รักแรกพบ” ได้ไหมนะ? หรือผมจะต้องโทรหาตาแก่นั้นเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ดี.....[TALK-MIKA]“คนบ้า” ฉันวิ่งเข้าห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสบถออกมา อยู่ ๆ ก็เข้ามากอด ใครจะไม่อายบ้างล่ะ ฉันมองไปกระจกที่กำลังสะท้อนเงาของตัวเองอยู่ หน้าของฉันแดงระรืนอย่างก